tag:blogger.com,1999:blog-36143451228228358882012-02-17T09:44:49.649+08:00ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.comBlogger1441100tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-35581080868366551432011-11-26T01:04:00.003+08:002011-11-26T01:10:21.562+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; color: lime; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ExZh8TxQq2w/Ts_Kb-k20iI/AAAAAAAAAec/K_UrhtaDe8E/s1600/383001_10150412562624036_841984035_8204431_1738448327_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-ExZh8TxQq2w/Ts_Kb-k20iI/AAAAAAAAAec/K_UrhtaDe8E/s320/383001_10150412562624036_841984035_8204431_1738448327_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="color: lime;"><br /></div><div style="color: lime;"><br /></div><div style="color: lime;">မေန ့ကရဲ ့အလြန္မွာ... မနက္ျဖန္အတြက္စိတ္ကူးေတြ ေပ်ာက္ရွခဲ့တယ္...<br />ဒါေပမယ့္ ငါ့ေန ့ရက္ေတြ ရွင္သန္ေနတုန္းပဲ အာဒံ...<br />ကမၻာသစ္မွာ နင္ေပ်ာ္ေနေလမလား...<br />ငါကေတာ့ နင္အက်ြမ္းတ၀င္မရွိခဲ့တဲ့ ...</div><div style="color: lime;">ကတိက၀တ္ေတြ နဲ ့လံုးေထြးသတ္ပုတ္ရင္း...</div><div style="color: lime;"><br />နင္ေျပာခဲ့သလို...</div><div style="color: lime;">ငါက စိတ္ကူးမယဥ္တတ္တဲ့ မိန္းမတေယာက္ေပါ့ အာဒံ...<br />ငါမရွိေတာ့တဲ့အခါ ကမၻာဟာ အစိမ္းေရာင္ျပန္ေျပာင္းသြားမလား ? ငါတခါမွမေတြးၾကည့္မိသလို...<br />နင္မေပးနိုင္မယ့္အရာေတြ အတြက္&nbsp;</div><div style="color: lime;">ငါနင့္ဆီက..ဘာတခုမွမေတာင္းဆိုခဲ့ဖူးပါဘူး...</div><div id=":6c" style="color: lime;"><br />အေျဖဟာ တမ်ိဳးပဲ ရွိရမယ္ဆိုတဲ့ နင့္အတြက္...<br />အဓိပၸါယ္နွစ္မ်ိဳးနဲ ့စကားလံုးေတြကို အျမဲသံုးတတ္တဲ့ငါက...<br />အံ၀င္ဂြင္က် မရွိခဲ့ဘူးေလ... အာဒံ...<br />ဒီလိုပဲ ငါတို ့လႊဲထိုက္ခဲ့တယ္...<br /><br />ျမတ္နိူးျခင္းဆိုတာ အခါသလႊဲေတာ့ ငါတို ့နဲ ့ထိုက္တန္တာလည္း မဟုတ္ဘူးေလ ...<br />လူ ့စိတ္ လူ ့သေဘာ အားလံုးေျပာင္းလဲ ေနတတ္သေရြ ့...<br />တေန ့မဟုတ္တေန ့..ငါတို ့ခ်င္း ထိခိုက္ေစခဲ့မိဦးမယ္...<br /><br />ငါေမးတိုင္းေခါင္းျငိမ့္ေျဖခဲ့<wbr></wbr>ဖူးတဲ့စကားစုတခုအတြက္ ...<br />ငါနင့္ကို ေက်းဇူးတင္ေနခဲ့မွာပါ အာဒံ...<br />အမွန္တရားကို ဖက္တြယ္ရင္း တေန ့နင္စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္ရွတဲ့အခါ...<br />ေထာက္ျပနိုင္မယ့္ ကယ္တင္သူတေယာက္ဟာ နင့္ကမၻာသစ္က 'ဧ၀' ပဲ ျဖစ္ပါေစ...<br /><br />သန္းေခါင္ သန္းလြဲ နင့္ကိုစိတ္ပူျပီးက်ိန္ဆဲေနတဲ့.<wbr></wbr>..</div><div id=":6c"><span style="color: lime;">မ်က္ရည္ယိုဗံုးတခုနဲ ့လြဲလို ့လည္း...</span><br /><span style="color: lime;"> နင္ေပ်ာ္ရမွာပါ အာဒံ...</span><br /><span style="color: lime;"> လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ အျပံဳးေတြ နဲ ့.... ကမၻာေဟာင္းက ဆုေတာင္းဟာ...</span><br /><span style="color: lime;"> "ငါမွတပါး" နင့္ဘ၀ နင့္ကမၻာ ျပည့္စံုပါေစေၾကာင္း တခုတည္းရယ္ပါ...</span><br /><br /><span style="color: lime;"> ဒါဟာ အိပ္မက္ပါ အာဒံ...</span><br /><span style="color: lime;"> ငါဟာ နင့္အတြက္ရွင္သန္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာထက္...</span><br /><span style="color: lime;"> ငါဟာ ကမၻာေျမအတြက္ ရွင္သန္ေနဆဲပဲ ဆိုတာ နင္အသိအမွတ္ျပဳေပးပါ...</span><br /><span style="color: lime;">ဒီဘ၀ေတာ့ ဒီမ်ွရယ္ပါပဲ...။&nbsp; ။</span><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-3558108086836655143?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-60746957275703017992011-10-29T02:03:00.001+08:002011-10-29T02:05:26.231+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NGZC_k2I1ig/TqruP-B0ppI/AAAAAAAAAeM/rZ6-DcJYzvU/s1600/colorful-cute-girl-rainbow-shape-Favim.com-63654.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-NGZC_k2I1ig/TqruP-B0ppI/AAAAAAAAAeM/rZ6-DcJYzvU/s320/colorful-cute-girl-rainbow-shape-Favim.com-63654.jpg" width="180" /></a></div><br />ငါမညာခ်င္ပါဘူး...<br />ဒါဟာ သဘာ၀က်က်ရပ္တည္ျခင္းတမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္...<br />အခုမွေတာ့... အဲ့ဒီ ေမ့မရျခင္းေတြ အားလံုးကို 'သံေယာဇဥ္'လို ့ အမည္တပ္ခ်င္တယ္...<br />နင္သာ ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ေပါ့....<br /><br />တစထက္ တစ အေရာင္ေတြစံုလာတဲ့ ေဟာဒီ့ သက္တံ့ေရာင္နွလံုးသားထဲမွာေတာင္....<br />နင္ နဲ ့အတူ က်ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ အျဖဴေရာင္ေတြ ေလ်ာ့ပါးေပ်ာက္ကြယ္လာရင္း...<br />အလြမ္းသင့္ ခရမ္းေရာင္ေတြကသာ တစထက္တစ နယ္ေျမခ်ဲ ့တြင္လာၾက...<br /><br />ေနသားမက်သင့္တဲ့ ေနသားတက်ေတြနဲ ့...<br />ငါ'ကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာင္းလဲ ေနလာလိုက္တာ...<br />နင္ ေပ်ာ္ေနမယ္ဆို ငါကိုယ္တိုင္ နာက်င္ဖို ့ကိုေတာင္ ေမ့လို ့ေလ်ာ့လို ့...<br /><br />အလြမ္းေၾကာင့္ ငါမငိုေၾကြးပါဘူး...<br />မိုးအဆံုး၊ေျမအဆံုး...<br />ငါ့တေယာက္အတြက္ပဲ နင္ရပ္တည္မႈ အေပးခဲ့ဆံုး ဆိုတဲ့ အသိကသာ ...<br />ရင္ခြင္ အနွံ ့အျပားတိုးတိတ္စြာထိခတ္ကြဲရွလို ့...<br /><br />အခုထိ...<br />ေႏြးေထြးမႈေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ရင္ခြင္ဗလာအေၾကာင္း...<br />ထိလြယ္ ခုိက္လြယ္ ေပါက္ကြဲလြယ္တဲ့ လူငယ္ေလး တေယာက္အေၾကာင္း...<br />ေမ့တတ္ဖို ့ငါ မၾကိဳးစားပါဘူး...<br />နင္ေနတတ္သြားေစဖို ့ပဲ ရည္ရြယ္ရင္း...<br />....<br />ဒီလိုပဲေလ...<br />ေန ့ည အခ်ိန္မေရြး နင္ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ ့...<br />တခ်ိန္တခါက...<br />ငါ့ အိပ္မက္ေတြကို ငါကိုယ္တိုင္ အေလာင္ျမိဳက္ခံ ျဖိဳခြဲရင္း...<br /><br />အခုေတာ့လည္း...<br />... ေန ့သစ္ေတြ ျဖစ္ထြန္းလာလိုက္တာ...<br />မင္းမ်က္၀န္းမွာေတာင္ ယံုၾကည္မႈေတြ တစ တစ လင္း လို ့...။&nbsp; ။<br /><br />ေႏြးေႏြးသဲမြန္ ( 29,Nov,2011) 2:00AM</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-6074695727570301799?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-31924388085166148862011-06-17T09:30:00.000+08:002011-06-17T09:30:44.228+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pWgZdf8wGmw/Tfqt9jbm6BI/AAAAAAAAAcc/7Mwq_IUy_ys/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-pWgZdf8wGmw/Tfqt9jbm6BI/AAAAAAAAAcc/7Mwq_IUy_ys/s1600/images.jpg" /></a></div><br /><br /><br />တခါတေလမက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲက လန္ ့မနိူးခ်င္မိေလာက္ေအာင္... <br />ငါ့မသိစိတ္က တမ္းမက္ေနတုန္းပဲ ေစတန္... <br /><br />အတိတ္ေတြထဲက...<br />ႏုနယ္တဲ့ အေတြးေတြနဲ ့ မရင့္က်က္ခဲ့တဲ့ နွလံုးသားတစံုဟာ ...<br />နင့္ကို ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ တြယ္တာမိခဲ့သလဲ... <br /><br />အဲ့ဒီ မသိစိတ္ေတြကို ငါမုန္းတယ္....<br /><br />ဒီ ေရအလ်ွင္ေတြကို ရပ္တန္ ့ေပးပါ...<br />ေရွ့ေလ်ွာက္ မမုန္းသင့္တာေတြကို ငါမုန္းမိေတာ့မယ္ ေစတန္...<br />အဲဒါေတြက...<br />ငါ့ကိုယ္ငါရယ္...<br />ငါ့သမိုင္းေၾကာင္းတေလ်ွာက္က အမွတ္တရေတြရယ္... <br /><br />ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားလႈပ္ရံု မင္ကုန္ရံု ေပးဆပ္တတ္ခဲ့တာမွမဟုတ္ပဲ...<br />နင္လိုအပ္တိုင္း ေဖြရွာဖို ့..<br />ငါ ဆိုတာေနရာတိုင္းမွာ ရွိေနတတ္ခဲ့တာ... <br /><br />လံုေလာက္ပါေတာ့ ေစတန္...<br />ငါ့ဘ၀အခ်ိန္ေတြ ငါ့ေနရာေတြ... ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက နွလံုးသားကိုပါ ...<br />နင္လိုရာ ျပဳစားခဲ့ျပီး မွ...<br />လြတ္ေျမာက္ခြင့္ ေပးလိုက္ပါေတာ့...<br /><br />နင့္ အတြက္ ငါ ဆိုတာ...<br />အနာကပ္တဲ့ ပလာစတာေလးေလာက္သာ ...<br />တန္ဖိုးရွိခဲ့တာ ပဲ... <br /><br />ေက်းဇူးျပဳျပီး....<br />ျပဳစားတာေတြ ရပ္ပါေတာ့ ေစတန္...<br />ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ နင့္ဆီက... ဘာမွ မျဖစ္သလိုပဲ ...<br />ငါေျပးထြက္သြားပါရေစ... ။&nbsp; ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-3192438808516614886?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-52286275638668792512011-05-23T10:48:00.001+08:002011-06-17T09:34:48.015+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-WK5bIEDFyPM/TfqvLSPjs9I/AAAAAAAAAcg/1bzZojtJqhs/s1600/images1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-WK5bIEDFyPM/TfqvLSPjs9I/AAAAAAAAAcg/1bzZojtJqhs/s1600/images1.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-TBgCMruvUAY/TdnKkc_QVMI/AAAAAAAAAcY/keEign-0LJc/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အလြမ္းက နင့္ကိုနာက်င္ေစခဲ့ဖူးတယ္ဆိုရင္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ကိုေတာ့ ေလာင္ျမိဳက္ခဲ့တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အခုေတာ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ႏွလံုးသားတခုလံုးျပာက်ခဲ့ပါျပီ... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒီတခါ ေရာက္ရွိလာမယ့္ မုတ္သုန္ေလနဲ ့အတူ... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သူတို ့တျဖည္းျဖည္းလြင့္ပါသြားၾကလိမ့္မယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင္သိပ္ကံေကာင္းခဲ့သေလာက္ ငါသိပ္ကံဆိုးခဲ့တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အခ်စ္ဆိုတာ... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အဆိပ္နဲ ့ျပန္ေဖၚစပ္ထားတဲ့ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးတမ်ိဳးပါပဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ...ရက္စက္တတ္ေအာင္ တသက္တာလံုးေလ့က်င့္ခဲ့တယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">" ငါနင့္ကိုေမ့လိုက္တယ္...ငါနင့္ကို ေမ့ပစ္ခဲ့တယ္..."</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေသခ်ာတယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: lime;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီစကားေလးတခြန္းနဲ ့ပဲ..ငါအသက္ပါသြား ပါလိမ့္မယ္....။&nbsp; ။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-5228627563866879251?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-89181418788312188852011-05-05T19:14:00.000+08:002011-05-05T19:14:15.586+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; color: #f6b26b; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-6L4-6sBow_A/TcKFFVZwTgI/AAAAAAAAAcQ/GRsy_yKAD94/s1600/photo%252830%2529.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-6L4-6sBow_A/TcKFFVZwTgI/AAAAAAAAAcQ/GRsy_yKAD94/s320/photo%252830%2529.JPG" width="213" /></a></div><br style="color: #f6b26b;" /><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါသိတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒီတခါ ငါတို ့.. အရႊဲ ့တိုက္ေနတာ မဟုတ္ ေတာ့ မွန္း…<span>&nbsp; </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒီ့ အျပင္ ေနာက္ တခါ ထပ္မရွိနိုင္ေတာ့မွန္း… </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒီလိုပဲ… </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဘယ္ညာ မွားခဲ့တဲ့ လိုက္ဖက္ျခင္းေတြနဲ ့... </span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းထပ္မံ ေတြ ့ရွိသြားခဲ့တဲ့ နံရိုးတဖက္ ရဲ ့အေနာက္မွာ ...</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ' ဆိုတာ တိတ္တိတ္ကေလး ...</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်န္ရစ္ခဲ့တယ္... </span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အရင္ကလို...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္း ေနပူတယ္ ဆိုရင္ေနကာဖို ့ ငါ့မိုးကာေလး ခၽြတ္ေပးခ်င္ခဲ့တုန္းပဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒါေပမယ့္ ...ဒီတခါ တကယ္ နာက်င္သြားတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္း မသိခဲ့တာေတြ ...ငါ ဟန္လုပ္ရန္ေစာင္ရင္းေျပာျပခ်င္ေ<wbr></wbr>နတုန္းပဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒါေပမယ့္ တိတ္တိတ္ကေလး ျငိမ္သက္ေပးလိုက္တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းကေတာ့ အရင္လို<span>&nbsp; </span>အညီအမွ် ပါပဲ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သူ ့အေပၚမွာလဲ.. သ၀န္ေတြတိုျပေနတုန္းပဲ...</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">"ငါ့ကို ဆူပါ...ဆဲသလို လာမေအာ္နဲ ့"လို ့...လည္း... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင့္ကို ငါ ျပန္မေအာ္ျဖစ္ေတာ့ ျပန္ဘူး.... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><i><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ပါးျပင္ေပၚလိမ့္ခ်ခြင့္မရွိတဲ့ မ်က္ရည္က..</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><i><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ရင္ဘတ္ထဲကို ပူခနဲ လိမ့္ဆင္းသြားသလိုမ်ိဳးးး ...</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ထိထိခိုက္ခိုက္...&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ျပီးေတာ့...&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အခ်စ္အတြက္နဲ ့မ်က္ရည္က်ရမွာ ရွက္တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေနာက္ျပီးေတာ့... မသိတတ္ခင္တုန္းက...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္း မ်က္ရည္ေတြ အလြဲသံုးစား လုပ္ခဲ့မိတာ ရွက္တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">" မလိုပါဘူး " ဆိုတဲ့ စကားကို မလိုခ်င္ေတာ့လို ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းသိစရာ မလိုေအာင္ ငါ 'သူ မ' ကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါသိေနေသးတယ္...ၾကိဳးစားေနတုန္း<wbr></wbr>ပဲ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဆိတ္ျငိမ္စြာ နာက်င္တဲ့ အခါ...ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပံဳးျပတတ္ဖို ့... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ပူေလာင္စြာ နာက်င္တဲ့အခါ...အူလႈိက္သည္းလႈိက္ ေအာ္ရယ္တတ္ဖို ့... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းသိပါတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အေၾကာင္းျပခ်က္ ရွိခဲ့တဲ့ အခ်စ္က ေျဖသာတယ္..</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိခဲ့တဲ့ အခ်စ္က တခါတေလမွာေတာ့... ဒဏ္ရာရေစတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #f6b26b; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ မရွိခဲ့တဲ့ အခ်စ္ကေတာ့ ဘ၀မွာ အနာက်င္ရဆံုးပဲ...။<span>&nbsp;&nbsp; </span>။</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #e69138; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #e69138; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #b45f06; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေႏြးေႏြးသဲမြန္ (<span>&nbsp; </span>ေမ ၊၅ ၊၂၀၁၁) </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-8918141878831218885?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-81785515683422426422011-04-30T16:49:00.000+08:002011-04-30T16:49:41.725+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RHhA6VTjSt4/TbvNAMgCcDI/AAAAAAAAAcM/t3S2web-pUc/s1600/12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-RHhA6VTjSt4/TbvNAMgCcDI/AAAAAAAAAcM/t3S2web-pUc/s640/12.jpg" width="476" /></a></div><br /><em>အမွန္က ဗ်ိဳင္းလည္း ...မနားဖူးဘူး...</em><br /><em>ဒီလိုပဲ...</em><br /><em>အလြမ္းနဲ ့ယွဥ္ရက္သားးး</em><br /><em>သူ ့ဟာ သူ လြမ္းနာက်ေနခဲ့တဲ့ ေပါက္ပင္....</em><br /><br /><em>မ်က္ရည္ မရွိသလို သက္ေသ မရွိဘူး...</em><br /><em>ေက်ာက္ထက္ အကၡရာ တင္စရာ...</em><br /><em>တူသားေပသား တက် ...</em><br /><em>အိပ္မက္ျပာ အေဟာင္းအႏြမ္းေတြေတာ့ ရွိေလရဲ ့...</em><br /><br /><em>တကယ္ပါပဲ...</em><br /><em>မလြမ္းေလာက္ပါဘူး လို ့ ကိုယ္ေျပာေတာ့ ...</em><br /><em>ခ်စ္ျမတ္ျခင္း က မဲ့ ျပံဳး ျပံဳး လို ့....</em><br /><br /><em>"ဘယ္သူ ့ကို မွ မျမဴဆြယ္ခဲ့ေသးဘူး.."</em><br /><em>မာန ပ်ိဳေတြ ျပန္အသက္၀င္လာခဲ့...</em><br /><em>ဒီမွာ...</em><br /><em>စိတ္ခ် လက္ခ် ထားခဲ့နိုင္တယ္..</em><br /><em>က်ရာေနရာ အပင္ျဖစ္ေျမာက္နိုင္တယ္ ဆိုတာ...</em><br /><em>မင္းသိနွင့္ခဲ့ျပီးသားပဲ မဟုတ္လား.. ။&nbsp; ။</em><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-8178551568342242642?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-73658146975351436952011-04-25T14:17:00.000+08:002011-04-25T14:17:13.647+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="separator" style="clear: both; color: #6aa84f; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-YeMaMSVxk2w/TbURshYqn0I/AAAAAAAAAcI/PNHRc7GWLSE/s1600/61075_152293818135163_100000636372872_313330_6535956_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-YeMaMSVxk2w/TbURshYqn0I/AAAAAAAAAcI/PNHRc7GWLSE/s320/61075_152293818135163_100000636372872_313330_6535956_n.jpg" width="240" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒါေတြ အားလံုး အစိမ္းသက္သက္ပဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့အတြက္ လံုျခံဳရာ ေဖြရွာမရခဲ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အျဖစ္အပ်က္ေတြ အားလံုးလည္း...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေနသားတက်....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;"><span>&nbsp;</span>ရက္စက္တယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တကယ္က နာက်င္မႈ ေတြမွာ မ်က္ရည္မပါဘူး....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မိုက္မဲျခင္းေတြ ကသာ ေဆြးေျမ့ျခင္း ကိုရွာေဖြ ေတြ ့ရွိ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မေျပာမဆို ထြက္သြားလည္း သြားရဲ ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">“အခ်စ္ “က လက္ေပါက္သိပ္ကတ္တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေဟာ… </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တကယ့္ကို ....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ရယ္စရာမ်က္လွည့္ တကြက္ပဲ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သူ ့ရင္ထဲ မွာ မီးေတာက္...ေတြနဲ ့... ။ ။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-7365814697535143695?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-77261732965617114472011-04-21T12:58:00.000+08:002011-04-21T12:58:58.547+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-7zHouihX66Q/Ta-5IR4WM4I/AAAAAAAAAcE/vsEmBMAASMw/s1600/pretty-asian-girl-wallpaper1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-7zHouihX66Q/Ta-5IR4WM4I/AAAAAAAAAcE/vsEmBMAASMw/s320/pretty-asian-girl-wallpaper1.jpg" width="240" /></a></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဘာအတြက္ နဲ ့သိမ္းထားမွာလဲ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါက နင့္အတြက္ေတာ့ မွန္ဗီဒိုထဲက အရုပ္ တရုပ္လိုပဲ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင့္အတြက္..ငါ...<span>&nbsp; </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အခိုင္အမာ တည္ရွိခဲ့တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ သိမ္းဆည္းခြင့္ရွိတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒါေပမယ့္ ငါ့အတြက္ကေတာ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဖုန္တက္မွာစိုးလို ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ညစ္ေပမွာစိုးလို ့ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင့္ နံေဘးမွာ ေနခြင့္မရွိခဲ့ဘူး... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ၾကာခဲ့ျပီ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ ့ပ်က္လံုးေတြက ခုခ်ိန္ထိ.. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ရင္ခြင္ကို လာ မွန္တုန္းပဲ....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တကယ္မဟုတ္မွန္း သိရက္နဲ ့...ငါျပံဳး လိုက္မိတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါေပးခဲ့တဲ့ အမွတ္တရ ေတြကို လႊတ္ပစ္ျပီး...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အမွတ္တမဲ့ေတြကို နင္သိမ္းထားခဲ့တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင့္ကို နားလည္ဖို ့,ငါက ငါ့ကိုယ္ငါ အခ်ိန္မေပးခဲ့ဘူး ဆိုတဲ့စကား ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တကယ္က.. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သိပ္ဟားတိုက္ဖို ့ေကာင္းရဲ ့... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါသိပ္အတၱၾကီး သေလာက္ နင္တကိုယ္ေကာင္းဆန္တတ္ခဲ့တယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ကဲ...ျပိဳင္တူလႊတ္ခ် လိုက္ရေအာင္ပါ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဆန္ ့က်င္ဘက္ အေတြးအေခၚေတြ၊ စိတ္ဓါတ္ေတြၾကားက...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ea9999;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မတန္မရာ တူညီခဲ့တဲ့... ငါတို ့ရဲ ့...အစုတ္အပဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကို !!!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-7726173296561711447?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-9722039679817648942011-04-18T12:59:00.000+08:002011-04-18T12:59:25.715+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="separator" style="clear: both; color: #93c47d; text-align: center;"><i><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-WFjhcahzs3I/TavEbMjb4mI/AAAAAAAAAcA/uX9SKYpAHWI/s1600/Picture+006.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-WFjhcahzs3I/TavEbMjb4mI/AAAAAAAAAcA/uX9SKYpAHWI/s320/Picture+006.png" width="213" /></a></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စာမေရးျဖစ္တာၾကာလို ့ ဘယ္ကစေရးရမလဲေတြးရင္း </span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နွလံုးသားထဲက စာသားေတြ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈၾကားမွာေပ်ာက္သြား...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နင့္ကို ငါမုန္းသြားတယ္....</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခပ္တည္တည္ ထိုင္ဖတ္ေနရတဲ့...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခံစားမႈမရွိတဲ့ စာသားေတြလို ....</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နင့္ကို မုန္းတဲ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္လာ လိုက္တာ မ်ား ...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရင္ထဲမွာ ကလိကလိနဲ<span>&nbsp; </span>့...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နင့္ကို ငါမုန္းေနခဲ့တာေတာ့ ၾကာျပီ... </span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မွတ္မွတ္ရရဆို ၆လံုးဖုန္းေတြ ၅၁ ကေန ၅၀ ေျပာင္းသြားကတည္းက...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ့လို နင့္ကိုငါ မုန္းမွန္း မသိေအာင္မုန္းလာလိုက္တာမ်ား..</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ပုန္းၾကီး ဖတ္စာေတြလို ကို နင့္ကို ငါမုန္းတယ္…</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နင္ဟာ အင္မတန္ မုန္းစရာေကာင္းတယ္…</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ေလွာ္တက္မရွိတဲ့ ေလွ လို...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လိုအပ္သလိုအသံုးခံျပီး... အသက္အႏၱရာယ္ကို အာမ မခံတဲ့...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေလးလမ္းသြား ကားလမ္းမၾကီး လိုလို....</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မုန္းစရာ ပကတိ နဲ ့..</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">'အခ်စ္ 'ဆို တဲ့စကားလံုးကို အရွက္မရွိ ခပ္တံုးတံုးသံုးသြားတာမ်ား...</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">.....................................</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><i><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နင့္ကို ငါ မုန္းတယ္!!!!!! </span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: lime;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-972203967981764894?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-26620755963302072612011-03-11T09:37:00.002+08:002011-03-11T09:41:48.329+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-Z-U_M4irQAI/TXl8k1Hy5JI/AAAAAAAAAb8/0MTP8EuDW7Q/s1600/the_secret_wood_by_marinshe.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://lh3.googleusercontent.com/-Z-U_M4irQAI/TXl8k1Hy5JI/AAAAAAAAAb8/0MTP8EuDW7Q/s320/the_secret_wood_by_marinshe.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #f4cccc; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ရင့္က်က္မႈေတြကိုသာ ေစာေစာစီးစီးသင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့ရင္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဒီဇာတ္ကြက္ေလာက္နဲ ့... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဒီေလာက္ ငါ ဇာတ္နာတတ္ခဲ့မယ္ မထင္ဘူး... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ငါမ်က္စိေရွ့က ငါမသိတဲ့သူတေယာက္ရယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မင္းမ်က္၀န္းထဲက ငါနားမလည္တဲ့ အမွန္တရားတခုရယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ငါ နင့္ကို မုန္းရေကာင္းမွန္းမသိေသးခင္ကတည္းက ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">နင္ ငါ့ကို မုန္းေစခ်င္မိတယ္.... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">နင္မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတာငါသိတယ္...</span></i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">နင္ရွိေနဖို ့ ငါမေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ဘူး ဆိုတာလဲ နင္သိေနပါတယ္...</span></i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ငါအိပ္လို ့ေပ်ာ္မသြားခင္... (တနည္း) ငါေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္မသြားခင္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">နင့္အသံၾကားပါရေစ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဘယ္အရာေတြက တို ့ေတြအတြက္လြယ္ကူပါ့မလဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">နင္မရွိတဲ့ငါ့ဘ၀နဲ ့..... ငါမရွိတဲ့ နင့္ဘ၀ေတြထဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ငါထင္တယ္…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">သံေယာဇဥ္ဆိုတာ အထားအသိုခက္…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အ၀င္အထြက္မလြယ္…အင္မတန္ မ်က္စိေနာက္စရာေကာင္းတဲ့ ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ျဖစ္ပ်က္သေဘာတရားတခုပဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ကိုယ္လိုအပ္ေနတဲ့ အခ်စ္တခုကို အပိုျဖစ္ေနတဲ့ အခ်စ္တခုနဲ ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ပလာစတာကပ္သလို အစားထိုးလို ့ရတယ္တဲ့လား... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">သြားစမ္းပါ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မင္းမ်က္၀န္းထဲက အမွန္တရားေတြ...က ..</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အရွိတရားကို ဖံုးကြယ္လို ့မွမရေတာ့တာ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဘာလိုလိုနဲ ့ငါ့ခုနွစ္တစ္ခု ကုန္ေတာ့မယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မေဖြရွာပဲ ေတြ ့ရွိခဲ့တဲ့ အသိဥာဏ္ေတြၾကား..</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ေလာကၾကီးမွာ ငါ့အတြက္မဟုတ္တာေတြ သိပ္မ်ားေၾကာင္း...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဘာသာ နားလည္တတ္ခဲ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ရုတ္တရက္... ငါလက္ဖ၀ါးေလးျဖန္ ့ၾကည့္မိတယ္... </span></i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">နင့္ရင္ဘတ္ထဲက က်ေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ အကၡရာ တလံုးတေလမ်ား ...</span></i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #93c47d; line-height: 12pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"><i>ငါ့လက္ဖ၀ါးေလးထဲ က်န္ရစ္ေနဦးမလားလို ့ေပါ့...</i> ။&nbsp; ။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-2662075596330207261?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-15965789508617482832011-02-21T11:29:00.000+08:002011-02-21T11:29:15.883+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; color: #6aa84f; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8-aZ-wWi74o/TWHbhTiXOJI/AAAAAAAAAb0/lMu8ZgVmVoQ/s1600/Picture+011.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-8-aZ-wWi74o/TWHbhTiXOJI/AAAAAAAAAb0/lMu8ZgVmVoQ/s1600/Picture+011.png" /></a></div><div style="color: #6aa84f;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><br /></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါ ကိုယ္တိုင္...ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတပိုဒ္ မဟုတ္ရပါဘူး...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မပြင့္လင္းခဲ့တဲ့ အသက္ရွဴသံေတြၾကား....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဘ၀က ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ ့ဆန္းက်ယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အိပ္မက္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာေတာင္ ...</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အမွတ္တရေတြက တံခါးလာေခါက္ေနတုန္းပဲ...</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေသြးအစက္စက္ က်ေနတဲ့ နွလံုးသားနံေဘးမွာ..</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ့္စိတ္၀ိညာဥ္ကျပံဳးေနေလရဲ ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မေတာင္းပန္ခဲ့ေတာ့ဘူး..</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မရည္ရြယ္ခဲ့တာ ကိုေတာ့ ေျပာျပခ်င္ခဲ့တယ္…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္ ရည္ရြယ္ခဲ့ဖူးတာေတြကို မင္းျပန္မွတ္မိလာတဲ့ အခါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္မရည္ရြယ္ခဲ့တာေတြ အတြက္ မင္းနားလည္မွာပါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ယံုၾကည္တတ္ေသးတယ္ဆိုရင္ေပါ့…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တည္ေနရာေတြ ရာသီဥတုေတြ အေၾကာင္းေတြးမိတဲ့ အခါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">သတိတရ ရွိေနေပးပါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အခု...မင္းရပ္ေနတဲ ့ေျမေပၚမွာ …</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္ဟာ အသက္ရွင္ရပ္တည္ခ်င္ခဲ့ဖူးတာ….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အမွတ္တရေတြကို မီးရွိဳ ့ခဲ့သမ်ွ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; margin-left: -9pt; text-indent: -9pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သံေယာဇဥ္ေတြက တိုးလို ့ေလာင္ျမိဳက္ခဲ့ရ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါဟာ ယိုးမယ္ဖြဲ ့ခြင့္မရွိတဲ့ နာက်င္ျခင္းတခုပဲ....</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းမလိုအပ္ေတာ့တဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္ျခင္းေတြကို ျပန္လည္ပိုက္ေထြးရင္း...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းလိုသမ်ွ ပိုက္စိတ္တိုက္ရွာေဖြ ျဖည့္ဆည္းတတ္ခဲ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခ်ိဳ ့လူေတြက ပံုေျပာေနၾကတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မိန္းမတေယာက္ရဲ ့အတၳဳပတၱိ ထဲက နားခိုရာ အတုအေယာင္ေတြအေၾကာင္း...</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ရြာတတ္တဲ့ မိုးေရစက္ေတြၾကား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္ႏႈတ္ခမ္းေတြ ဆြံ ့အ ေနခဲ့ရ… </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">…………………………………………..</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒီလိုပါပဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6aa84f;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္ငိုခဲ့ဖူးတယ္... ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္တရုပ္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး...။&nbsp; ။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-1596578950861748283?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-41224379234588488002011-02-15T11:43:00.002+08:002011-02-15T11:45:02.649+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #444444;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #444444; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-K5QWQ0qzXfw/TVn10l3_odI/AAAAAAAAAbw/9F2m5M8Abks/s1600/right-way-wrong-way1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="http://1.bp.blogspot.com/-K5QWQ0qzXfw/TVn10l3_odI/AAAAAAAAAbw/9F2m5M8Abks/s320/right-way-wrong-way1.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #444444;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #444444;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ပတ္၀န္းက်င္ကို ငံု ့ၾကည့္လိုက္တယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ျပန္တယ္…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ပတ္၀န္းက်င္ကလဲ သနားစရာ မ်က္၀န္းနဲ ့ေမာ့ၾကည့္တယ္…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခါတေလ သူကပဲ ေမာ္ၾကြားၾကြားနဲ ့ မ်က္၀န္းေဒါင့္ကပ္ငံု ့ၾကည့္ျပန္တယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">က်မေစာင့္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိသလို…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">က်မ ေၾကာက္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိတယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အရာရာကို ပံုတူကားခ်ပ္ဆြဲ…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခါတေလ ၀ိသမမ်က္လံုးနဲ ့ပဲ ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္တယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေရာင့္ရဲတတ္တာ ေကာင္းတယ္…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါေပမယ့္ တင္းတင္းၾကီး တိမ္ေနၾကတာ ဆိုးျပန္တယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေနေရာင္ျခည္ကို အပူတျပင္းလိုအပ္ေနတဲ့အခါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကန္ ့လန္ ့ကာကို ဖယ္သင့္ရင္ဖယ္ရမယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">နူးညံ့ေနတာျမင္တိုင္း…ဒူးနွံ ့ေနလို ့ရမယ္မထင္ပါနဲ ့….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အားနာမိ္တဲ့ တခါတရံဟာ အင္မတန္ အသက္ရွဴက်ပ္ေၾကာင္းးး …</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အားနာတတ္တဲ့ တခါတေလ မွာ… </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အင္မတန္အခံရခက္ေၾကာင္း….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ရင္ဘတ္နဲ ့ရင္းမိတဲ့ အခါ သိမယ္… &nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခါတေလ သူ တို ့မွားတယ္…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခါတေလ က်မ မွားတယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #ffe599;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒီလိုပဲ…</span></div><div class="MsoNormal" style="color: yellow;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"><span style="color: #ffe599;">မ်က္၀န္းအမွားေတြနဲ ့အမွန္ကို ေက်ာခိုင္းၾကည့္ၾကျပန္တယ္….။&nbsp;</span> ။ </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-4122437923458848800?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-50644764795532133212011-01-31T12:23:00.004+08:002011-02-01T15:54:18.330+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TUY0gJ64QjI/AAAAAAAAAbo/zzg26YwN8Ew/s1600/leave_by_amsterdam_jazz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TUY0gJ64QjI/AAAAAAAAAbo/zzg26YwN8Ew/s320/leave_by_amsterdam_jazz.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><span style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><span style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><i>ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို မမွီဘူး.. </i></span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္က..ဒီဇင္ဘာမွာက်န္ခဲ့တယ္..<wbr></wbr>.။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကေယာင္ကတမ္း စကားလံုးေတြ ...</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အံ့အားသင့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ... </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အသက္ရွဴသံ ခပ္ျပင္းျပင္းေတြ နဲ ့အတူ...</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One;">တရစ္၀ဲ၀ဲ.... ကိုယ့္၀ိညာဥ္ က...</span></i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ့ဒီ ဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္ျငိမ္ေကာ္ဖီဆိုင္ေ<wbr></wbr>လးထဲမွာ...။</span></i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><b><i><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရႈံးမွာေၾကာက္တဲ့စိတ္နဲ ့...</span></i></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><b><i><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္ဆုတ္မိလိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြၾကားမွာ... </span></i></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b><i>အမွန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ား ပါသြားသလဲ..</i></b>.</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလိုပဲ... </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္က သာမာန္အတၱၾကီးသူတေယာက္ လည္း...ျဖစ္ခဲ့တယ္...။</span></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္က ဒီဇင္ဘာမွာ က်န္ရစ္တယ္...&nbsp;</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေသြးေရာင္လႊမ္းေန မယ့္..အနာဂတ္ကို ေမ့ထားဖို ့...</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မာယာမ်ားတဲ့ စကား၀ွက္ေတြကိုု မသင္ၾကားဖို ့...&nbsp;</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိပ္မက္ေတြရ ဲ ့အတိတ္နမိတ္ ကို ေမ့ထားဖို ့...&nbsp;</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မ်က္၀န္းေတြရဲ ့အတိမ္အနက္ ကို...အကဲမျဖတ္မိဖို ့...&nbsp;</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>အဲ့ဒီ ၀ဋ္နာကံနာ ေတြထဲ </b>ကိုယ့္ကို လက္လႊတ္စပယ္ ပစ္ခ်မထားခဲ့ခင္...</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime; line-height: 12pt;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: lime;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">..............................<wbr></wbr>..................။&nbsp;&nbsp; ။</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-5064476479553213321?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-80289984992343266032011-01-06T09:51:00.000+08:002011-01-06T09:51:31.157+08:00<div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TSUgA1Hf_tI/AAAAAAAAAbk/AyVnmhBpKoc/s1600/emo-girl-sad-moon.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="261" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TSUgA1Hf_tI/AAAAAAAAAbk/AyVnmhBpKoc/s320/emo-girl-sad-moon.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><div style="color: #6fa8dc;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လက္ေတြ ့နဲ ့အလွမ္းကြာလြန္းတဲ့ </span></div></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အိပ္မက္နံရံေတြၾကား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ခြင့္လႊတ္တယ္ ဆိုတဲ့စကား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မ မၾကားလိုက္ရပါလား......</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လိုအပ္မယ္မထင္လို ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားက...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;"><i>က်မကို ခ်စ္တယ္…</i> တဲ့လား.....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မၾကားနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေ၀းကြာေနတဲ့ ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လက္တကမ္းမွရင္ဘတ္နွစ္ခုစာ အကြာအေ၀း အတြက္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အာေခါင္ျခစ္ေအာ္သံ တခ်ိဳ ့နဲ ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မဆႏၵျပခ်င္တယ္....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သူလား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မာနမ်ားကို စားသံုး၍ ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အတၱ နဲ ့တသားတည္းက်ေနသူ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ားနဲ ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">၀ါးျမိဳခံ စိတ္ကူးမ်ား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တဟပ္ဟပ္ ေလာင္ျမိဳက္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နံေဘးကို ငဲ့မၾကည့္မိေတာ့ေအာင္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မစံုလံုးကန္းေနခ်င္တယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လိုခ်င္ေနတာ မဟုတ္တဲ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လိုအပ္ျခင္းတခုဆိုတာက်မ သိတယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေလလြင့္ရာ ေမ်ာေနတဲ့ စကားသံေတြၾကား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မတို ့ျပိဳင္တူလိမ္တယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ျပီးေတာ့...ျပိဳင္တူရယ္တယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သီခ်င္းသံျပိဳင္ဆိုၾကတယ္... အလြမ္းသံျပိဳင္ငိုၾကတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">စိုက္ၾကည့္တယ္...သက္ျပင္းခ်တယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေနာက္ဆံုး...</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နားမလည္နိုင္ေလာက္တဲ့ နားလည္မႈေတြနဲ ့...</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ျပတ္ျပတ္သားသား နားလည္လိုက္ၾကတယ္...</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မ်က္ရည္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အိပ္မက္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သံုးစားလို ့မရေတာ့တဲ့ ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">စိတ္ကူးေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဖတ္လက္စ ကဗ်ာစာရြက္မ်ားၾကား....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သူ ့ရယ္သံ လြင္လြင္ေလးမ်ား....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ပံုေဆာင္ခဲတခုေပၚ ခ်ျပလိုက္ဖို ့လဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မ ရင္ဘတ္ သန ပါရဲ ့....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တခ်ိဳ ့သူေတြခံစားဖူးရင္...သိမယ္....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သူတပါးေတြ အျမင့္ပ်ံဖို ့ေတာင္ပံခတ္ေနခ်ိန္မွာ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေျမျပင္ေပၚ အားစိုက္သက္ဆင္းေနရတာ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #6fa8dc; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;"><b>ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ရင္နာဖို ့ေကာင္းမယ္မွန္း...</b>. ။&nbsp; ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-8028998499234326603?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-17668499241356536432010-12-20T14:10:00.001+08:002010-12-20T14:20:28.200+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TQ7zMxktnmI/AAAAAAAAAbY/zkRerUp9uCE/s1600/00-r053_qi4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TQ7zMxktnmI/AAAAAAAAAbY/zkRerUp9uCE/s320/00-r053_qi4.jpg" width="240" /></a></div><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မလာပါနဲ ့ဒီဇင္ဘာရယ္.... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ရာသီထဲ မိုးေတြရြာေနတုန္းပဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒီအလြမ္းဟာ လည္း မေခ်မငံ နဲ ့ငါ့ကို က်ိန္ဆဲတယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နွင္းဆီေတြမရွိပါဘူး... ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးလဲ မရွိဘူး...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ&nbsp; စပရိန္မ်က္နွာေတြနဲ ့ ... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သဘာ၀လြန္ အဲယားကြန္း ေတြရွိတယ္....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ရင္ခုန္သံေတြ ေပ်ာက္ရွ.. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အဲ့ဒီ အေမွာင္ညထဲ က ခ်စ္သူ ့အမုန္းေတြကလဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လတ္တေလာ ရာသီဥတုေၾကာင့္ …</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ထထ ေလာင္တယ္....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းးး... သြားပါ.....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေလွာင္ရယ္သံေတြနဲ ့ ့...ဟိုးးး အေ၀းဆံုးတေနရာ......</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေနခဲ့ပါရေစ....သို ့တည္းမဟုတ္....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေၾကြနွင့္ပါရေစ.... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ျပံဳးမေနနိုင္ခဲ့တာကလြဲလို ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဟန္မေဆာင္ခ်င္ေတာ့တာကလြဲလို ့... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ျပီးေတာ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေ၀းသြားခဲ့တာလား...ေ၀းခဲ့ရတာလား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါမသိခ်င္ေတာ့တာ ကလြဲလို ့.....</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သြားေတာ့ ဒီဇင္ဘာ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေ၀ဒနာေတြ ဒဏ္ရာေတြ လိုေသးလို ့လား...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နာက်င္တတ္တဲ့ နွလံုးသားတစံုေတာင္..</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းေစစားခဲ့သလို...ထံုက်င္ေအးခဲလို ့... </span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ခံစားခ်က္မွန္သမ်ွ...</span></div><div class="MsoNormal" style="color: cyan;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ရက္ရက္ေရာေရာ လက္ခံေနတတ္ခဲ့ျပီ... ။&nbsp; ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-1766849924135653643?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-21342311346672204302010-12-06T13:05:00.000+08:002010-12-06T13:05:26.903+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TPxtyABE0TI/AAAAAAAAAbU/_2oyYdkREFc/s1600/647109w0qptj9jl7.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TPxtyABE0TI/AAAAAAAAAbU/_2oyYdkREFc/s1600/647109w0qptj9jl7.gif" /></a></div><br /><br />သိပ္လွပတဲ့မ်က္လွည့္တကြက္…<br />တသက္လံုး အပင္ပန္းခံ ရင္ကြဲေအာင္ကခဲ့ ရတဲ့<br />ဇာတ္လမ္းတပိုဒ္ မွာ<br />ငါဟာ မင္းသမီးတလက္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး…။<br /><br />မေၾကျငာပါနဲ ့<br />တမင္ရင္နာခံ ျပီးေတာ့ကို<br />ငါ့ ကိုယ္ငါ လွည့္ထြက္ခဲ့တာပါ…<br />တစတစ ေ၀းကြာသြားတဲ့<br />မိုင္္တိုင္ေလးမ်ားဆီမွ <br />မဆံုနုိင္ျခင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ <br />ပီပီသသ ၾကားတယ္…။<br /><br />မ မွန္ေတာ့တာကလြဲ လို ့<br />ငါတို ့မမွားခဲ့ၾကပါ ခ်စ္သူရယ္…<br />ရင္တခု လံုးနဲ ့ထပ္ေလာင္း <br />ရႈံးခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပမယ္…။<br /><br />နာက်င္မႈျခင္းညီမ်ွ ေတာင္ <br />တမင္ ကခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္တစ္ကြက္ပါ ခ်စ္သူ<br />ရင္ကြဲ ခံ ဇာတ္လမ္း အတြက္<br />ေဟာဒီက ရင္ဘတ္တျခမ္းကလြဲ လို ့<br />ဘယ္သူမွ ၾကိဳမလြမ္းခဲ့ရပါဘူး….။<br /><br />ေတာင္းပန္တယ္ ဆိုတဲ့စကားနဲ ့<br />ကိုယ့္ကို္ မက်ိန္ဆဲပါနဲ ့ ခ်စ္သူ <br />ယုတၱိ မရွိတဲ့ အမွန္တရားတခု အတြက္ <br />ေခါင္းေမာ့ရင္းတခ်က္ ငါ ျပံဳးျပခဲ့ခ်င္တယ္…။<br /><br />ႏွလံုးသားတရာသီ စာလံုး ပ်ိဳးခဲ့တဲ့<br />ခ်စ္ျခင္းအတြက္ …<br />နာက်င္ျခင္းတစံုတရာ ထပ္ေပးခဲ့ပါ….ခ်စ္သူ <br />ငါကိုယ္ ငါ …<br />ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းေတြ နဲ ့လိပ္ျပာခြဲတတ္ ေစ ဖို ့…ေလ ...။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-2134231134667220430?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-73074071021115080422010-10-17T01:23:00.000+08:002010-10-17T01:23:59.693+08:00<i></i><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TLnflGy-spI/AAAAAAAAAbQ/CrThJrGNUH8/s1600/girl2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TLnflGy-spI/AAAAAAAAAbQ/CrThJrGNUH8/s320/girl2.jpg" width="292" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တခါတေလ ငါဘာကိုမွ မသိခ်င္ဘူး…</span></i></div><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">မသိျခင္းဟာ အလွပဆံုး အျဖဴေရာင္တခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္...</span></i></h6><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">&nbsp;</span></i></h6><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">ေမတၱာတရားဆိုတာ တခ်ိန္တခါက …</span></i></h6><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">နင္ၾကားခြင့္ မရလိုက္တဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံတခုျဖစ္တယ္…</span></i></h6><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">ဘုရားမွာကပ္လွဴခဲ့တဲ့ ေန ့သင့္နံသင့္္ပန္းေတြ နဲ ့… ေရခ်မ္း ၂၂ခြက္ျဖစ္တယ္…</span></i></h6><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">&nbsp;</span></i></h6><h6><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">တယုတယ မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ အျပန္ခရီးမွာ…</span></i></h6><h6><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">ငါ့ရဲ ့တျမတ္တနိုးေတြဟာ နင့္ရဲ ့အမႈမွတ္မဲ့ေတြ ျဖစ္ခဲ့ျပီး…</span></i></h6><h6><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">ငါ့ရဲ ့အမွတ္တမဲ့ေတြကသာ နင့္ရဲ ့အမွတ္ရမႈေတြ အျဖစ္</span></i></h6><h6><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">တရားမမ်ွတစြာ သက္ေသျဖစ္ခဲ့… </span></i></h6><h6><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">&nbsp;</span></i></h6><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">“နင္ဟာ ငါ့အနာဂတ္ ျဖစ္တယ္… “</span></i></h6><h6><i><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">အတိအ</span><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">က် ထပ္ေျပာရရင္… နင္ဟာ ငါ့မနက္ျဖန္ေတြ ထဲက ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တဲ့…</span></i></h6><h6><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; font-weight: normal;">ငါ့ရဲ ့ မေန ့က အနာဂတ္တခု ျဖစ္တယ္… ။<span>&nbsp; </span>။</span></i></h6><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-7307407102111508042?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-53015993818215256582010-09-23T12:04:00.002+08:002010-09-23T12:07:15.877+08:00<div class="separator" style="background-color: black; clear: both; color: white; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TJrRSosk1jI/AAAAAAAAAbA/UoHCtFbbpzc/s1600/photo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TJrRSosk1jI/AAAAAAAAAbA/UoHCtFbbpzc/s320/photo.jpg" width="213" /></a></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အားလံုးျပီးဆံုးသြားျပီးေနာက္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မယံုနိုင္စရာ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သံေယာဇဥ္အကိုင္းအခက္ေတြၾကား...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ကိုယ္ငါ..မရႈမလွေပ်ာက္ရွခဲ့ရတယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အသိေခါက္ခက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြအပါး...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေမာင့္...ကိုမေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့... အမွန္တရားေတြ အနား...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ပရိယာယ္ေတြနဲ ့က်န္ေနရစ္ခဲ့တာ...က်မပါ ေမာင္ရယ္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေမာင့္အပါးမွ..ထြက္ခြါခဲ့ေပမယ့္အမွန္တကယ္က်န္ရစ္ခဲ့သူမွာ...က်မသာျဖစ္ပါသည္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အေျဖေတြ အဆင္သင့္ရွိေနခဲ့ေပမယ့္...ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ေမးခြန္းမ်ားအတြက္..</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဘယ္လိုေျဖာင့္ခ်က္မ်ိဳးကိုမွလည္း ေမာင့္ထံ၀န္မခံခဲ့ျဖစ္ပါ...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ခ်ေရးမိသည့္ဒိုင္ယာရီစာမ်က္နွာတိုင္းကိုဖ်က္ဆီးပစ္ဖို ့မီးျခစ္တလံုးနွင့္.. </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">စတီး.ပန္းကန္ျပားတခ်ပ္က က်မစာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ အဆင္သင့္အျမဲရွိေနတတ္ခဲ့သည္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တမင္တကာ မေမ့ပစ္ခဲ့သလို ေမ့နိုင္ဖို ့လည္းမၾကိဳးစားခဲ့မိသည္ကိုေတာ့၀န္ခံရပါမည္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေမာင္နွင့္ တလွည့္ဆီ ဖလွယ္ေရးခဲ့ၾကေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ရင္ဘတ္ေပၚတင္၍ အိပ္တတ္ျမဲ...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းပါးနွင့္ ထိေတြ ့ခဲ့ေသာေမာင္မသိေအာင္သိမ္းထားခဲ့သည့္..</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">စီးကရက္အစီခံေလးမ်ား ၊ က်မေနမေကာင္းသည့္အခါတိုင္းေမာင္၀ယ္ေပးခဲ့ျပီး ဘယ္တုန္းကမွ မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">Procold ေဆးကပ္ကေလးမ်ား... စြယ္ေတာ္ပင္တန္းဆီမွျဖတ္တိုင္း အလွဆံုးအရြက္ကေလးကိုခူး၍ </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မတို ့နာမည္ေရးထားတတ္ခဲ့ေသာ စြယ္ေတာ္ရြက္ေျခာက္ကေလးမ်ား...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မအခန္းငယ္ထဲ ေနသားတက်ရွိေနၾကျမဲသာျဖစ္သည္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဖြင့္ဖတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း မျပန္ျဖစ္သည့္ ေမာင့္ထံမွ အီးေမးေပါင္းမ်ားစြာသည္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သံသယမ်ား စြတ္စြဲခ်က္မ်ားစြာနွင့္ ထာ၀စဥ္ျပည့္နွက္ေနတတ္သည္..</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လွဴိ&nbsp; ့၀ွက္ခ်က္မ်ားစြာနွင့္ အတူေျခရာေဖ်ာက္ခဲ့ေသာ က်မအတြက္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေမာင္က မာနေတြကို အေရာင္ခ်ယ္၍ Voice Mail တေစာင္ျဖင့္ပို ့လိုက္သည္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မယံုၾကည္ေပမယ့္လက္ခံလိုက္ပါသည္... မင္းလိုအတၱၾကီးတဲ့မိန္းမတေယာက္ကိုမုန္းဖို ့ၾကိဳးစားမည္..တဲ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ေမာင္...စိတ္သက္သာစြာမုန္းတီးနိုင္ေရးအတြက္ရည္ရြယ္၍ ျပန္စာတေစာင္ကို က်မျပန္ပို ့ခဲ့ပါသည္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အံ့ဘုန္းေန...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းဘ၀မွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္၂ခုနဲ ့ၾကံဳလာခဲ့ရင္.. </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ပထမ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ဟာ ငါမဟုတ္သလို...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒုတိယေရြးခ်ယ္ခြင့္ကလည္း ငါမဟုတ္ဘူး...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေနာက္ဆံုးေရြးခ်ယ္ခြင့္ ဆိုတာထပ္ရွိလာခဲ့ရင္ေတာင္ အဲ့ဒါ ငါျဖစ္ေနမွာမဟုတ္ဘူး...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြ အေျမာက္အျမားနဲ ့ ျပည့္စံုေစခဲ့ေပမယ့္...ငါကိုယ္တိုင္ကေတာ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဘယ္ေတာ့မွ မင္းေရြးခ်ယ္စရာတခု ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒီဘ၀တင္မက ေနာင္ဘ၀အဆက္ဆက္ဆံုလာခဲ့ရင္ေတာင္... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းဘ၀မွာ...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါဟာ မင္းရဲ ့ေရြးခ်ယ္ရာတခု ( ဘယ္ေတာ့မွ )</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ လို ့...မထင္ပါနဲ ့...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မင္းရဲ ့အတိတ္ေတြထဲက..</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ႏြယ္သာကီ.</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မကေတာ့ျဖင့္ ဘ၀ကိုေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြနွင့္မတည္ေဆာက္နိုင္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေပးဆပ္ခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္…လည္း… က်မထံတြင္ ဘာမွမက်န္… </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အတၱ…ေနာင္တ … ထို ့အတူ ေမာင္သင္ေပးခဲ့ေသာ ရႈိက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးျခင္းမ်ား….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အရာအားလံုး အခိုးအေငြ ့မ်ားအျဖစ္က်မနံေဘးနားတြင္ ၀န္းရံေနခဲ့သည္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တကယ္ဆို အေနာက္ကိုလွည့္မၾကည့္ခ်င္ဘူး ေမာင္... ဘယ္ေလာက္အထိေ၀းသြားခဲ့ၾကျပီလဲ ဆိုတာ...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်မ ျပန္ေတြးမိေနမွာစိုးမိလို ့ပါ... ။&nbsp; ။</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ခရီးသြား ဟန္လြဲေပမယ့္ … အခါခါ တမ္းမက္ခဲ့ရေသာ&nbsp; ထိုေက်ာျပင္ကို က်မ မေမ့ပါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ထံုးစံ အတိုင္း ေမာင့္နံေဘးတြင္ ဆံသားရွည္ရွည္ကေလးမ်ားနွင့္ မိန္းကေလးတေယာက္ ပါေနစျမဲ…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">“ ကီ့ ဆံပင္ေလးေတြက ကေလးဆံပင္ေလးေတြလိုပဲ..ေပ်ာ့ေပ်ာ့ပါးပါး နဲ ့ဆံႏြယ္ကေလးေတြ… </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ပိုးသားေလးေတြ အတိုင္းပဲ… “&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ထိုစကားသံေတြ ျပန္ၾကားေယာင္မိေသာ အခါ မပီျပင္ေသာ အျပံဳးတခု က်မ ပါးျပင္၌ ေပၚလာခဲ့သည္….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နာက်င္လြယ္ေသာ ႏွလံုးသား သည္…အခုေတာ့.. အမာရြတ္ရာ အထပ္ထပ္နွင့္ ထံုက်င္စြာ ေလွာင္ျပံဳးေနတတ္ခဲ့ေလျပီ…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">“ မလြမ္းခ်င္ပဲ…လြမ္းရတဲ့အခါ….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အလြမ္းဟာ….ႏြမ္းနယ္…..</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တမ္းတျခင္းေတြ က ငါ့ရင္ခြင္ကို</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အက်ယ္ေလာင္ဆံုးဖုန္းေခၚတယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင္ဟာ….သာသာယာယာ…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လွည့္ဖ်ားတတ္ေလေသာ မာယာ….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ျဖစ္နိုင္မယ္ ဆိုရင္ </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မလိုအပ္ပဲလဲ ထပ္ညာပါ….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">(……အိပ္မက္….)</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ဆယ္ေနရင္းက….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">“ငါ” ဆိုတာက ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ့ကိုယ္ငါ ျဖန္ ့ၾကည့္မိတဲ့အခါ….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါဟာ သိပ္ကိုပါးလ်ွ လြန္းပါလားးး….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အဲ့ဒီအိပ္မက္ေေလး…ငါ့ကိုျပန္ေပးပါ….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင္မဖတ္တတ္တဲ့ ငါ့ကဗ်ာစာရြက္ေတြ ျပန္ေပးပါ….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">က်ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြျပန္ေပးပါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">သံုးစားလို ့မရေတာ့တဲ့ နားလည္မႈေတြျပန္ေပးပါ…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေတာ္ပါ……</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt; margin-top: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အလြမ္းေတြခ်ည္းပဲ ေသာင္လာထြန္းေတာ့တဲ့အခါ</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါဟာ ကမ္းပါး တခုမျဖစ္ခ်င္ ေတာ့ပါ…</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">။&nbsp; ။”</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လက္လႊတ္ခဲ့ျခင္းလို ့မဆိုေစခ်င္… အမွန္ဆို က်မက ေမာင့္အေပၚ ဘယ္တုန္းကမွ အတၱတၾကီး ပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္ မထားခဲ့ျခင္းပင္…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒါဟာ က်မ ၏ေမာင့္တေယာက္တည္းအေပၚ ေပးဆပ္ခဲ့ျခင္းသက္သက္သာျဖစ္သည္…. </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ေမာင္က်မအေပၚတကယ္ခ်စ္ခဲ့သလား ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးမိသည့္ေန ့ရက္မွာတင္ ေမာင့္ကို က်မ၏ သံေယာဇဥ္အေနွာင္အဖြဲ ့မွ…</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">လြတ္ေျမာက္ခြင့္ေပးဖို ့ခိုင္မာစြာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္… </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဘယ္ေလာက္ပင္ မက္ေမာျငိတြယ္ေနမိပါေစ… က်မအေပၚခ်စ္ေနသည့္အခ်စ္ကို သံသယျဖစ္မိလာေသာအခါ….</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ထိုေယာက်ၤားတေယာက္ကို က်မနံေဘး၌ ယွဥ္တြဲေနခြင့္ မေပးနိုင္ေတာ့ျခင္းသည္…ႏြယ္သာကီ ဆိုေသာ သာမာန္မိန္းမတေယာက္တြင္ ပိုင္ဆိုင္ေသာ အနက္ရႈိုင္းဆံုး မာန တခုသာျဖစ္ခဲ့ ပါသည္…။ ။</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">“တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အလြမ္းဟာ....</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒီရင္ခြင္အနွံ ့အျပားမွာ ေနသားတက်...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါတို ့အပိုင္းပိုင္း အစစ လြင့္စင္ၾကိဳးျပတ္ခဲ့တာေတာင္မွ ေလ... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အသိသက္ေသ မလိုဘူး..</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တရား၀င္ျပ ဌန္း ခ်က္ေတြ မလိုဘူး...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါတို ့တေယာက္ကိုတေယာက္ ... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အျပီးအပိုင္...ဆံုးရႈံးလိုက္ၾကတယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">"ငါနင့္ကို မခ်စ္ဘူး...."</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ဒါဟာ ေနာက္ဆံုးေပးခဲ့ဖူးတဲ့လက္ေဆာင္ပဲ ျဖစ္မယ္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင့္စိတ္ခ်မ္းသာမႈ အတြက္ဆို...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါနင့္ကိုမခ်စ္ဘူး...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">.........</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါ</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">နင့္</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ကို</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မ</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ခ်စ္......ပါဘူး.... </span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">တေယာက္မ်က္၀န္းအၾကည့္ေတြထဲ တခါက်ေပ်ာက္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">မ်က္ရည္ေတြနဲ ့လြမ္းခြင့္ မရွိေတာ့ေအာင္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ငါတို ့အေ၀းဆံုးေ၀းကြာၾကျပီးတဲ့ေနာက္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ရင္ခြင္ကို အေမွာင္တိုက္သြင္းမယ့္...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white; line-height: 12pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">အဲ့ဒီ...</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">ခ်စ္သူ ့အလင္းက်ိန္စာေတြရဲ ့ေအာက္မွာ..... ။&nbsp;&nbsp; ။</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 8pt;">…………………………………………………..EnD!!! ……………………………………………………</span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="separator" style="background-color: black; clear: both; color: white; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TJrRd5XStUI/AAAAAAAAAbI/6xCdOqKhm6c/s1600/photo%282%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TJrRd5XStUI/AAAAAAAAAbI/6xCdOqKhm6c/s320/photo%282%29.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="background-color: black; color: white;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-5301599381821525658?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-87812497022998931372010-08-13T17:13:00.001+08:002010-08-15T14:07:58.589+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TGeEHEuWrFI/AAAAAAAAAas/7Vp0w7a7m_A/s1600/IMG_2085.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TGeEHEuWrFI/AAAAAAAAAas/7Vp0w7a7m_A/s320/IMG_2085.JPG" width="214" /></a></div><br /><br />လက္တန္းခ်ေရးလိုက္တဲ့ အဲ့ဒီကဗ်ာမွာ...<br />သိကၡာေတြ မာနေတြနဲ ့<br />ပူေလာင္စြာ...<br />မ်က္၀န္းတစံုရဲ ့လွည့္စားမႈမွာ ..<br />မွားယြင္းစြာ...<br />ျပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းစြာ...<br /><br />ဒီလိုနဲ ့...<br /><br />ငါ မလင္းလက္နိုင္ေတာ့တာ ၾကာခဲ့ပါျပီ...<br /><br />ကံေကာင္းေထာက္မ စြာ...<br />ၾကယ္ပြင့္ေလးတခုကို ဖမ္းယူဆုပ္ကိုင္ရင္း...<br />ေလာကအျပင္ဆီ..ငါလိုက္ခဲ့ျဖစ္တယ္... <br /><br />ဟိုးအတိတ္ေကာင္းကင္ျပင္မွာေတာ့... <br />ငါ့အလင္းျပတိုက္ကေလးဟာ...<br />မာနခိုးေတြတလက္လက္ထရင္း...<br />လင္းလို ့ခ်င္းလို ့က်န္ရစ္ခဲ့ေလရဲ ့....။&nbsp; ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-8781249702299893137?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-85175476162905669652010-07-26T15:50:00.004+08:002010-07-26T18:10:05.051+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TE0-EIIvl_I/AAAAAAAAAaU/eA-B15YCJAM/s1600/missing-you-2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TE0-EIIvl_I/AAAAAAAAAaU/eA-B15YCJAM/s200/missing-you-2.jpg" width="150" /></a></div><br /><br />တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အလြမ္းဟာ....<br />ဒီရင္ခြင္အနွံ ့အျပားမွာ ေနသားတက်...<br />ငါတို ့အပိုင္းပိုင္း အစစ လြင့္စင္ၾကိဳးျပတ္ခဲ့တာေတာင္မွ ေလ... <br /><br />အသိသက္ေသ မလိုဘူး..<br />တရား၀င္ျပဌာန္း ခ်က္ေတြ မလိုဘူး...<br />ငါတို ့တေယာက္ကိုတေယာက္ ... <br />အျပီးအပိုင္...ဆံုးရႈံးလိုက္ၾကတယ္...<br /><br /><br />ေလလံတင္စရာမလိုဘူး...<br />သိကၡာဆင္စရာ မလိုဘူး...<br />ငါတို ့ခ်င္းဒီေလာက္... <br />သန္ ့သန္ ့ရွင္းရွင္း ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာ... <br /><br /><br />ဒီရာသီမွာ လတ္တေလာပြင့္တဲ့ပန္းေတြ...<br />ခဏကေလးနဲ ့ႏြမ္းတယ္...<br />နင့္ခ်စ္ျခင္းရာသီေတြ အေၾကာင္း..<br />ငါ့ဆီေၾကျငာေမာင္းမခတ္ပါနဲ ့....<br />နင္ၾကည္ျဖဴမယ္ဆို...<br />ဘယ္လို "ရင္ခတ္ပန္း"ကိုမွ...<br />ဒီရင္ခြင္ကို ျဖတ္လွမ္းဖို ့..ငါမျငင္းရက္ခဲ့ဘူး....<br /><br />မလာပါနဲ ့လို ့ငါတားတတ္ခဲ့တာ...<br />နင္ျပန္သြားမွာ ရင္မဆိုင္ရဲလို ့ပါ...<br />နင္မရွိေပမယ့္ ငါသိပါတယ္...<br />နင္မတားေပမယ့္...ငါၾကားခ်င္ခဲ့...<br />နင့္ရဲ ့အဲ့ဒီ အရိပ္၊အေငြ ့၊ အစြန္အဖ်ားေလးနဲ ့တင္...<br />ငါဟာ အရာအားလံုးကို ေက်နပ္တတ္ခဲ့တာ....<br /><br />"ငါနင့္ကို မခ်စ္ဘူး...."<br />ဒါဟာ ေနာက္ဆံုးေပးခဲ့ဖူးတဲ့လက္ေဆာင္ပဲ ျဖစ္မယ္...<br />နင့္စိတ္ခ်မ္းသာမႈ အတြက္ဆို...<br />ငါနင့္ကိုမခ်စ္ဘူး............<br /><i>ငါ</i><br /><i>နင့္</i><br /><i>ကိုို</i><br /><i>မ</i><br /><i>ခ်စ္......ပါဘူး.... </i><br /><br />တေယာက္မ်က္၀န္းအၾကည့္ေတြထဲ တခါက်ေပ်ာက္...<br />မ်က္ရည္ေတြနဲ ့လြမ္းခြင့္ မရွိေတာ့ေအာင္...<br />ငါတို ့အေ၀းဆံုးေ၀းကြာၾကျပီးတဲ့ေနာက္...<br />ရင္ခြင္ကို အေမွာင္တိုက္သြင္းမယ့္...<br />အဲ့ဒီ...<br />ခ်စ္သူ ့အလင္းက်ိန္စာေတြရဲ ့ေအာက္မွာ..... ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-8517547616290566965?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-62154042798152777262010-07-20T20:54:00.001+08:002010-07-20T20:54:47.593+08:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CUsers%5CNyi%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TEWcO76_x4I/AAAAAAAAAaM/k_L5VaB3-tE/s1600/raining1.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TEWcO76_x4I/AAAAAAAAAaM/k_L5VaB3-tE/s320/raining1.gif" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူ ကေျပာဖူးတယ္….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ရမယ္တဲ့ေလ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူမၾကားေအာင္ တိုးတိုးေလး သက္ျပင္းခ်ခဲ့မိတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အဲ့ဒီေတာ္ရာမွာ မေတာ္တေရာ္ေတြ အားလံုးနဲ ့မြန္းက်ပ္ေနၾကတာ..<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူမွ သိပါေလစကြယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူက အနာဂတ္ကိုယံုၾကည္တယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">က်မက ပစဳၥပၸန္ကို ျဖတ္သန္းတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ျပီးေတာ့ တခုတ္တယ လုပ္ယူရတဲ့ တယုတယေတြကိုမုန္းတယ္….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူက က်မ မိန္းမ မဆန္တဲ့အေၾကာင္း…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မၾကာခဏေျပာတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">က်မ က ေတာ့ ခ်စ္သူဟာ ေယာက်ၤားဆန္သလားလို ့..<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခါမွ မေတြးမိခဲ့ဘူး….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အဲ့ဒီလို…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တကူးတက ေတြးယူျပီး တမင္တကာ အျပစ္ရွာရမွာကို မုန္းတယ္….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">က်မ ကသဘာ၀ရဲ ့ျဖစ္တည္မႈကို တန္ဖိုးထားတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူက လူသားေတြရဲ ့ဖန္တီးမႈကို တန္ဖိုးထားတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါေပမယ့္….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူက က်မကိုတန္ဖိုးထားသလို က်မက ခ်စ္သူကို အေလးအနက္ထားတယ္….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">က်မက မ်က္၀န္းတစံုရဲ ့အၾကည့္ကိုရင္ခုန္တယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူက ႏႈတ္ခမ္းတစံုရဲ ့အထိအေတြ ့ကိုရင္ခုန္တယ္….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒီလို နဲ ့က်မတို ့အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ အတူတူ ဖြဲ ့ႏြဲ ့ခဲ့ၾကဖူးတယ္….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူက အဆိုးေတြဟာ သူ ့အတြက္ အေကာင္းျဖစ္တယ္လို ့လက္ခံတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">က်မ အတြက္ေတာ့ လူေတြသတ္မွတ္တဲ့ အေကာင္းေတြ ကတခါတေလ ဆိုးဆိုးရြားရြား နိုင္ေနတတ္တယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါေၾကာင့္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ခ်စ္သူနဲ ့က်မဟာ အေကာင္းနဲ ့အဆိုးကို နာမည္မတပ္ပဲ ေ၀မ်ွလက္ခံယူခဲ့ၾကတယ္…။&nbsp;&nbsp; ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-6215404279815277726?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-83157263628806723432010-07-09T16:44:00.001+08:002010-07-10T23:33:08.294+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TDiSkYLe8TI/AAAAAAAAAaE/n5fb0pksnz0/s1600/DPP_0320.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TDiSkYLe8TI/AAAAAAAAAaE/n5fb0pksnz0/s320/DPP_0320.JPG" /></a></div><br /><br />သံသယေတြ က..ငါတို ့ၾကားမွာ အေနအထား ခက္ေစတယ္...<br />နင္ဟာ ငါ့ရဲ ့တဦးတည္းေသာ ခိုလႈံရာေလး...<br />ဒါဟာ အလြယ္တကူ ပ်က္ေရြ ့မသြားနိုင္တဲ့ ၀ါက်ေလးတေၾကာင္းလဲ ျဖစ္တယ္...<br /><br />အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ ငါ့ဘ၀အတြက္..ေဆးေရာင္လွလွ နင္ခ်ယ္သခဲ့သလို....<br />တသက္မွာတခါ လို ့(ငါထင္တဲ့) နင့္အျပစ္ေတြ အတြက္...<br />ငါ့နွလံုးေသြးေတြနဲ ့ေဆးေက်ာေပးခဲ့ဖူးတာ မေမ့ပါနဲ ့....<br /><br />ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ...ငါတို ့အတြက္ တံတားတစင္းျဖစ္နိုင္သလို..<br />ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာကပဲ...ငါတို ့ရင္ကိုထုတ္ခ်င္းခတ္မယ့္ မ်ွားတစင္းျဖစ္လာနိုင္တာ <br />နင္တေယာက္ သတိမွရပါစေလ... <br /><br />တခါတေလ ေနသာခ်င္သာမယ္...<br />တခါတေလ မိုးရြာခ်င္ရြာမယ္....<br />တခါတေလ...<br />သံေယာဇဥ္နဲ ့သိခဲ့တဲ့ အသိေတြၾကားမွာ...<br />ထိထိခိုက္ခိုက္ျဖစ္မိတာလဲ ရွိမယ္... <br /><br />တခါတေလ နင္သိတဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ...<br />နင္မသိတဲ့ ငါ့ပံုရိပ္ေတြ ရွိေကာင္းရွိေနနိုင္လိမ့္မယ္...<br />ဒါေပမယ့္ တခါတေလ…<br />အတုမရွိတဲ့ အစစ္ေတြ ထက္ အတုရွိတဲ့ အစစ္ေတြ က<br />ပိုျပီး တန္ဖိုးတက္ တတ္တာလဲ… နင္ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္မထားပါနဲ ့…. <br /><br />ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းဆိုတာ… အနာ မရွိိပဲ ၾကိဳေသာက္ေနၾကတဲ့ ကာကြယ္ေဆးလိုပဲ…<br />ထိေရာက္တယ္ ၊ မထိေရာက္ဘူး..ဘယ္ေျပာနိုင္ပါ့မလဲ… <br />ငါ့အတြက္ တခ်ိဳ ့အနာဂတ္ေတြ ဟာ.<br />.ပစၥဳပၸန္ ဆီေရာက္ေရာက္လာတတ္ျပီး..<br />တခ်ိဳ ့အနာဂတ္ေတြဟာ… <br />မ်က္စိေအာက္ မွာတင္ ..<br />က်က် ေပ်ာက္သြားတတ္တာမ်ိဳးေလ…<br /><br />ေသခ်ာတယ္...<br />ငါဟာ တြယ္ခ်ိတ္တေခ်ာင္း ေတာ့ မျဖစ္ေကာင္းခဲ့ပါဘူး...<br />ေမတၱာ တရားကို အထက္ ေအာက္လႊဲမေပါင္းဖို ့...<br />ေရနစ္သူ ၀ါးကူထိုးခဲ့တဲ့ ပံုမ်ိဳး...<br />တမင္တကာ အေရာင္ဆိုးခဲ့ရတာ …<br />အဲ့တာ……..<br />---------------ငါ………………..<br />………..မဟုတ္ဘူး.............<br />……………………………..<br />ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ မလိုအပ္ပဲနဲ ့…ထပ္မညာပါနဲ ့…<br /><br />ငါလဲ ကိုယ့္မာန နဲ ့ကိုယ္ လင္းခဲ့ ခ်င္းခဲ့ ဖူးသူတေယာက္ပဲ… <br /><br />အမာရြတ္ ဆိုေပမယ့္လည္း...<br />အထပ္ထပ္ခြါေတာ့ နာတယ္.......။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-8315726362880672343?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-32085868938124141782010-06-28T23:51:00.000+08:002010-06-28T23:51:40.794+08:00<span style="font-size: small;"></span><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TCjE3OUjsYI/AAAAAAAAAZU/wWSd0K1lsKA/s1600/DPP_0220.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/TCjE3OUjsYI/AAAAAAAAAZU/wWSd0K1lsKA/s320/DPP_0220.JPG" width="209" /></a></div><br /><br /><span style="font-size: small;">က်မရဲ ့….မိုးေရစက္ကေလး ေပါ့…<br />ေအးခ်မ္းမႈေတြ နဲ ့ ျဖစ္တည္…<br />ျမတ္နိူးမႈ သံစဥ္ေတြ ဖြဲ ့….<br />အဲ့ဒီ…<br />ခ်စ္သူရဲ ့ရယ္သံဖြဖြေလးမွာ နစ္ေျမာ….<br />တရံေရာ အခါက အတၱေတြလဲ ေမ့ေနေရာေလ…<br /><br /><br />ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ခ်စ္ျခင္းမို ့….</span> <span style="font-size: small;"><br />သူခင္းေပးတဲ့ လမ္းတေလ်ွာက္…<br />က်မ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ ့အေျပးေရာက္ခဲ့…<br />ခ်စ္သူရဲ ့အျပံဳး…<br />တဘ၀လံုးစာ… လံုေလာက္တယ္….<br /><br />အဲ့ဒီ…</span> <span style="font-size: small;"><br />ဂၽြန္လ ရဲ ့မိုးေရစက္ကေလးတစက္ က…<br />က်မရဲ ့ဒုတိယ အသက္ျဖစ္ေလရဲ ့….<br /><br />ခ်စ္သူရဲ ့စိတ္နွလံုးအတြက္… </span> <span style="font-size: small;"><br />ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အလံုးစံု…<br />ခ်စ္ျခင္းရဲ ့ရာသီစာ တသက္…<br />ၾကင္နာျခင္းသာ…ထာ၀ရ ဆက္ပါရေစ…။ ။<br /><br /><br /><span> &lt;&lt;&lt;&lt; ခ်စ္သူရဲ ့မဂၤလာရွိေသာ ေမြးေန ့ကေလးမွာ...ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..</span></span> <br /><div><wbr></wbr><span style="font-size: small;"><span class="word_break"></span>. =) &gt;&gt;&gt;&gt;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-3208586893812414178?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-91000898440745218522010-05-25T14:42:00.000+08:002010-05-25T14:42:31.853+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S_txB1Y1u3I/AAAAAAAAAZM/TJy_zky5L_k/s1600/46081.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S_txB1Y1u3I/AAAAAAAAAZM/TJy_zky5L_k/s320/46081.jpg" /></a></div>တကယ္ဆို ငါက အျမဲတမ္း လင္းခ်င္းေစခ်င္ခဲ့တာပါ…<br /><br /><br /><br /><br />အိပ္မေပ်ာ္တဲ့လူ တေယာက္က <br /><br />ညေတြကိုေၾကာက္တာ အျပစ္လား….<br /><br /><br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့….<br /><br />…………………………….<br /><br />………………………………….<br /><br />အဲဒီ့…အရာ၀တၳဳေတြကို ခပ္မွိန္မွိန္ေငးရင္း…<br /><br />ငါ့ကိုယ္ငါ အေမွာင္ထုေတြထဲ ေဖ်ာ္ခ်လိုက္တယ္….<br /><br /><br /><br />မင္း…..<br /><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္အေလာင္ျမိဳက္ခံျပီး…<br /><br />ငါ့အတြက္ လင္းေနတာ…<br /><br />ျမင္ရက္စရာမရွိ…လို ့…..။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-9100089844074521852?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-81968813538147845452010-05-16T16:32:00.002+08:002010-05-16T16:33:07.255+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S--tW_KHmRI/AAAAAAAAAZE/wT0llcvm7h0/s1600/blue-butterfly.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="148" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S--tW_KHmRI/AAAAAAAAAZE/wT0llcvm7h0/s200/blue-butterfly.jpg" width="200" /></a></div><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့ အေတြး</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">...</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မေတြးတတ္တဲ့သူေတြက</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">...</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမရွိဘူးမေျပာၾကစမ္းပါနဲ ့….</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ၾကားရတာ</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">…</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">နား မသက္သာလြန္းလို ့…..&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အတၱ ေတြကို</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">…</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">.</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မင္းတို ့ႏႈတ္ဖ်ားေတြနဲ ့ ဖံုးေနသမွၽ ကာလပတ္လံုး</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">...</span><br /><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">&nbsp;</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မင္း တို ့ကိုယ္တိုင္</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">…</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မျငိမ္းခ်မ္းနူိင္မွာ..ေသခ်ာတယ္</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">.</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ငါေျပာတဲ့စကား</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">…</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ခ်ိဳခ်င္မွခ်ိဳမယ္</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">...</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">..&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ငါ့ရပ္တည္မႈအတြက္ေတာ့</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">…</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ခိုင္မာေနေလရဲ&nbsp; ့…</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">.</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အမွန္တရား ကို လက္ခံတတ္ဖို ့…</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ကိုယ့္စိတ္ကိုသာ</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">.</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">..</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"> မလိမ္တတ္ေအာင္ေလ့က်င့္ၾကည့္ စမ္းပါ</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">...</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မင္း မနက္ျဖန္ ေတြက&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မင္းလိပ္ျပာကို လံုလာေစ လိမ့္မယ္</span><span style="font-family: 'ＭＳ 明朝'; font-size: small;">…</span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">.....။&nbsp; ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-8196881353814784545?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-68188194828444747242010-05-12T14:57:00.002+08:002010-05-12T21:29:54.774+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S-pRNM7Bx3I/AAAAAAAAAY8/g0-qaty-ZHU/s1600/foto1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S-pRNM7Bx3I/AAAAAAAAAY8/g0-qaty-ZHU/s320/foto1.jpg" wt="true" /></a></div><br />ေနရာေဟာင္းမွာ….<br /><br />အနာဂတ္သစ္ေတြ မရွိနိုင္ေတာ့ေပမယ့္….<br /><br />လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ ရယ္သံေလးေတြ…<br /><br />ျပန္ခံစားနိုင္မယ္…<br /><br /><br /><br />ေနရာေဟာင္းမွာ….<br /><br />ေျခလွမ္းသစ္ေတြ မရွိနိုင္ေတာ့ေပမယ့္…<br /><br />တက္ၾကြလန္းဆန္းခဲ့တဲ့..ေျခသံေလးေတြ…<br /><br />ျပန္ၾကားေယာင္နိုင္မယ္….<br /><br /><br /><br />ေနရာေဟာင္းမွာ…<br /><br />အိပ္မက္သစ္ေတြ ထပ္မရနိုင္ေတာ့ေပမယ့္…<br /><br />ႏူးညံ့ျဖဴစင္တဲ့ အျပံဳးေလးေတြ…<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းစြာ…<br /><br />ျပန္ျမင္ေယာင္ေစမယ္….<br /><br /><br /><br />ေနရာေဟာင္းတုန္းက …<br /><br />ေနရာသစ္က အေကာင္းဆံုးဆိုတာေတြေမ်ွာ္မွန္း..<br /><br />ဘယ္အရာက အစစ္နဲ ့အတုမွန္းလဲ မကြဲျပားခဲ့ၾကျပန္ဘူး...<br /><br /><br /><br />အခုေတာ့ ေနရာသစ္မွာ…<br /><br />အေကာင္းဆံုး (ထင္ခဲ့တဲ့) အရာေတြ ကို ေတြ ့ခဲ့..<br /><br />ျပည့္စံုျခင္းလို ့(ထင္ခဲ့တဲ့) အရာတခ်ိဳ ့ကိုရခဲ့...<br /><br /><br />ျပီးေတာ့...<br /><br />လူသားမဆန္တဲ့ ရင္ခုန္သံတခ်ိဳ ့လဲရွိေနခဲ့... <br /><br /><br />ဒါေပမယ့္ ...<br /><br /><i>တခုတ္တယ အလြမ္းေတြနဲ ့... </i><br /><i><br /></i><br /><i>တယုတယေခါက္သိမ္းထားခဲ့ရတဲ ့</i><br /><i><br /></i><br /><i>အိပ္မက္ေဟာင္းေလးကေတာ့...</i><br /><i><br /></i><br /><i>အဲ့ဒီ ေနရာေဟာင္းေလးထဲမွာ...</i><br /><i><br /></i><br /><i>လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ….</i><br /><i><br /></i><br /><i>ပ်ံသန္းဖို ့အားယူေနေလရဲ ့....။ ။</i><br /><br /><br /><br />( ေႏြးေထြးေသာ အမိေျမနွင့္...ဂ်ီတီစီေက်ာင္းေတာ္သို ့အမွတ္တရ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-6818819482844474724?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-91356774053627806052010-04-29T13:01:00.002+08:002010-04-29T15:05:05.719+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S9kSbf6FovI/AAAAAAAAAY0/936aGSH3y1s/s1600/IMG_117.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S9kSbf6FovI/AAAAAAAAAY0/936aGSH3y1s/s320/IMG_117.JPG" tt="true" /></a></div><br />ခါးသက္တဲ့ည…<br /><br /><br />ငါ့ကို တစစ ၀ါးမ်ိဳေန…<br /><br />အိပ္မက္တခုစာ..ကြာျခားခဲ့..<br /><br />အဲ့ဒီ မင္းႏႈတ္ခမ္းပါးတို ့ရဲ ့အေ၀းမွာ…<br /><br />ဘ၀ဟာ…ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေကာ္ဖီတခြက္လို…<br /><br /><br /><br />မငိုပါနဲ ့…<br /><br />ပန္းေျခာက္ေတြ ေၾကြတာေလာက္က..<br /><br />လြမ္းေလာက္ စရာလား...<br /><br />ငါ့နွလံုးသားစ်ာပန မွာ…<br /><br />နင္ကိုယ္တိုင္ တခမ္းတနား..<br /><br />၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္းသ၀ဏ္လႊာေပးပို ့ခဲ့ျပီးမွ…<br /><br /><br /><br />မၾကားခ်င္တဲ့စကား…<br /><br />ဘယ္နွစ္ခြန္းမ်ားနားေထာင္ခဲ့ရသလည္းလို ့…<br /><br />နင့္ကိုယ္နင္ျပန္ေမးခဲ့ဖူးသလား…<br /><br />ေတာ္ပါျပီ…<br /><br />ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ ပံုျပင္ေတြလဲ<br /><br />ထြက္ခြါသူနဲ ့က်န္ရစ္သူၾကား…<br /><br />အထပ္ထပ္ျခားလို ့မ၀ ၾကေသးလို ့လား…<br /><br /><br /><br />ငါမလိုခ်င္ဆံုးအရာ…<br /><br />မင္းမွာေရာမရွိတာေသခ်ာလား…<br /><br />ဘာတဲ့..."…ေနာင္တတရား..."<br /><br />၀တၳဳထဲက ေပ်ာ့ည့ံညံ့စကားေတြ ...<br /><br /><em>ေလးစားလို ့မရတဲ့စကားတခြန္း အဆံုးမွာ...</em><br /><em><br /></em><br /><em>ပတ္သက္မႈအားလံုး အေမွာင္ဖံုးသြားခဲ့....</em><br /><br /><br /><br />အင္း..ေယာင္တတ္တဲ့ အက်င့္ လဲ ေဖ်ာက္မွ...<br />စိုလြယ္..ေျခာက္လြယ္..ေခၽြးသိပ္လြယ္...<br /><br />"ေဆာရီး "ဆိုတဲ့ ေပါ့ပ်က္ပ်က္စကားနဲ ့…<br /><br />အဲ့..ရင္ဘတ္ထဲက ဓါးခ်က္...<br /><br />ဘယ္ေလာက္နက္နက္...အရာမထင္ဘူး...<br /><br /><br /><br />ေနာက္ေက်ာ က၀င္လာမယ့္ ဓါးတလက္အတြက္ေတာ့..<br /><br />ၾကိဳေနာင္တရေနစရာ လဲ မလိုပါဘူး..<br /><br />ကံၾကမၼာကို အေၾကြးဆပ္ဖို ့<br /><br />ငါ့မွာ ရာသီတ၀က္စာ က်န္ေသးတယ္...<br /><br />ငါ့စိတ္ ငါလန္ ့တာကလြဲ...<br /><br />ဘ၀မွာ ေသြးပ်က္စရာလဲ မက်န္ဘူး...<br /><br /><br /><br />ေနာက္ေနာင္…<br /><br />လိမ္တတ္တဲ့ဥာဏ္ တထြာတမိုက္နဲ ့ေတာ့..<br /><br />သူတပါး..ယံုၾကည္မႈကိုလဲ…<br /><br />အဆိပ္မခတ္မိေစနဲ ့ေပါ့…။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-9135677405362780605?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-56491830515911671982010-04-21T12:14:00.002+08:002010-04-21T12:49:23.655+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S857mSgYF6I/AAAAAAAAAYs/7C3hgQU3-uI/s1600/image00666.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S857mSgYF6I/AAAAAAAAAYs/7C3hgQU3-uI/s320/image00666.jpg" width="320" wt="true" /></a></div>ၾကာျပီ...<br /><br /><br />ကိုယ္ခ်င္းစာ မႈတခုေၾကာင့္<br /><br />စကားလံုးေတြ ရုပ္လံုးမထြက္ေတာ့တာ...<br /><br /><br /><br />ၾကာျပီ...<br /><br />တခါတေလ ပြင့္လင္းၾကည့္ခ်င္တယ္..ရယ္လို ့လည္း...<br /><br />ဆႏၵ မရွိေတာ့တာ...<br /><br /><br /><br />ၾကာျပီ...<br /><br />မခ်င့္မရဲ အျပံဳးနဲ ့..<br /><br />ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး..လို ့..<br /><br />မေျပာျဖစ္ေတာ့တာ...<br /><br /><br /><br />ၾကာျပီ...<br /><br />ငါဘာမွမလိုပါဘူး ေျပာေျပာျပီး..<br /><br />လိုဘေတြ အေတာမသတ္နိုင္ခဲ့တာ...<br /><br /><br /><br />ၾကာပါျပီ...<br /><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲ ထံုးလိုေမႊ၊ေရလို ေႏွာက္...<br /><br />ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ကိုလဲ...<br /><br />ခပ္ေရးေရး မွ..အာရံုမထားျဖစ္ေတာ့တာ...။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-5649183051591167198?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-79199350232199616272010-04-14T11:48:00.000+08:002010-06-21T11:53:28.374+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SwNYttT03dI/AAAAAAAAAWA/hgk09Q5ymDY/s1600/4noname1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405261520054836690" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SwNYttT03dI/AAAAAAAAAWA/hgk09Q5ymDY/s200/4noname1.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 200px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 160px;" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />။ ။ ရက္စက္တယ္ ဆိုတဲ့ အသိမွာ…ထိသမ်ွ..ေတြ ့သမ်ွက နာတယ္….<br />ေစတန္ ရယ္… ငါ့အိပ္မက္ေတြ ကိုလႈပ္ႏူိး …ပုတ္သိုးေနေအာင္ နင္ျပဳစားခဲ့တဲ့ နွလံုးသားဟာ….<br />ေသြးမထြက္ တဲ့ဒဏ္ရာေပမယ့္…ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ နာတယ္…<br /><br />နင္ဟာ..ရင္ဘတ္ဗလာနဲ ့နတ္ဆိုး တပါး…အစီးအတားမဲ့...ယိုစီးခဲ့တဲ့ အၾကင္နာေတြ ကို…<br />ေနစရာ မဲ့ေအာင္ ပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္…<br />ကဲ…ငါ့ရင္ဘတ္ ကိုထုတ္ခ်င္းခတ္…နင္တားခဲ့တဲ့ထမင္းေရပူစည္းတဖက္..မွာ…<br />နင္ဘ၀ နင့္ ကမၻာ သာသာယာယာ ရွိပါေစ…<br /><br />၀မ္းနည္းစရာ ၀မ္းသာစရာ တခုခုနဲ ့ၾကံဳမိတိုင္း…က်င့္သားတက် စြာ ပထမဆံုး ေျပးေျပးျမင္တတ္တဲ့ နင့္မ်က္နွာ…<br />ငါ့နွလံုးသားေနရာ အနွံ ့အျပားမွာ…ၾကက္ေျခခတ္ေတြနဲ ့..ဖံုးထားခဲ့ပါရေစ…<br />ငါ့သမိုင္းေၾကာင္းတေလ်ွာက္ကို ျပန္ရွာေဖြျဖစ္တဲ့အခါ…ဖြင့္မဖတ္သင့္တဲ့..စာမ်က္နွာတရြက္ဟာ…<br />နင္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ..ေစတန္…<br /><span style="font-style: italic;"><br />“ရြာရန္ရြာႏႈန္းကေတာ့ ရွစ္ဆယ္ေပါ့…<br />.ဒါေပမယ့္ က်န္ႏွစ္ဆယ္ရာႏႈန္းေၾကာင့္ရြာခြင့္မရခဲ့…<br />မိုးမျခိမ္းရမယ့္အတူတူ လွ်ပ္စီးလည္းမလက္ျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး…<br />ငါ့ေကာင္းကင္ရဲ႕ တိမ္တိုက္ေတြကိုက ညိဳလြန္းတယ္….<br /><br />ေလွနံဓါးထစ္အလြမ္းေတြပါ….<br />အခ်စ္ျမစ္ေၾကာင္းမွာ စုန္ဆင္းေနသမွ်<br />နင့္' ကို အပၸမာေဒန (မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ)<br />…. လြမ္းတယ္..<br /><br />အတိတ္ကို မလူးသာမလြန္႔သာျဖတ္သန္း<br />ပစၥဳပၸန္ကို အလိုက္သင့္အလ်ားသင့္ရင္ဆိုင္<br />အနာဂတ္ကို ေဒါင္က်က်ျပားက်က်ေမွ်ာ္မွန္းရင္း<br />ငါ့ေလာက္ စန္႔စန္႔ရန္႔ရန္႔ ေခါက္ရိုးက်ေနတဲ့သူ ဘယ္မွာရွိမလဲ…..<br /><br />---ေရ….<br />ငါ့ကို ႕ရင္ခြင္ထဲထားပါ…ခါးတို႔ရင္းစပါ….<br />ငါ့ကိုဖက္ပါ….. အနမ္းအသစ္နဲ႔နမ္းပါ….<br />ျပီးရင္… ငါ့ကိုထားမသြားခင္<br />လက္ခံႏုိင္စြမ္းေလးေတာ့ ျမွင့္ေပးသြားပါဦး…<br /><br />ငါ့အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ<br />အိပ္မက္ေတြေပါက္ေရာက္ေနတဲ့ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ပါ..<br />တခုလြဲသြားတာက…<br />အဲဒီက ပန္းေတြမွာ ရနံ႔မပါခဲ့ဘူး………။ ။”</span><br /><br />။ ။ အခ်စ္ဆိုတာဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့…အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္လွလွ တပုဒ္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး..ေစတန္…<br />နင့္စိတ္တိုင္းက် ေရးျခယ္ျပသခဲ့တဲ့… စိတၱဇပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ လို…<br />တစိမ့္စိမ့္ ျပန္ျမင္ေယာင္ တတ္ခဲ့တဲ့အခါ…ငါဟာ….ေသြးရူးေသြးတမ္းစြာ ေနစရာမဲ့ျဖစ္ခဲ့ရတယ္…<br /><br />ေရျပင္က်ယ္က်ယ္ေတြ ျမင္တဲ့အခါ…ငါငိုမိတယ္..ေစတန္….<br />ငါငိုျဖစ္ဖို ့အေျခအေန မေပးရင္ေတာင္….ငါ့နွလံုးသားက ..ေသြးအစက္စက္ ယိုစီးက်ေနသေယာင္ကို..ငိုတယ္….<br /><br /><span style="font-style: italic;">“ နင့္ကိုခ်စ္တဲ့..ငါ့ေမတၱာေၾကာင့္ နင့္ဘ၀ေလး လွပေနပါေစ…<br />သာယာမႈ အေပါင္းခေညာင္းေနတဲ့ နင့္ဘ၀ေလးဟာ..<br />ငါ့အတြက္ အေနွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခဲ့ျပီလား…<br />တခါတေလေတာ့ လည္း ငါသိမ္ငယ္စြာ ေတြးျဖစ္တယ္…” </span><br /><br />။ ။ငါဒီကဗ်ာေလးကို အထပ္ထပ္ရြတ္ျဖစ္ေနတုန္းပါ ေစတန္….ဒါေပမယ့္လဲ အခုေတာ့နားေထာင္မဲ့သူမဲ့စြာ…ငါတေယာက္တည္းရယ္ေပါ့…<br />နင္ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ…ဆိုတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးမယ့္ဆုေတာင္းေလးကို ငါထပ္ေတာင္းျဖစ္တယ္….ငါနဲ ့ေ၀းေသာ တရပ္တပါးေသာ အရပ္ေဒသမွာ… နင့္ရဲ ့ျဖဴစင္လွပတဲ့ အျပံဳးေတြ ထာ၀ရလင္းလက္ေနပါေစေတာ့ကြယ္…<br /><br />တခါတေလ ေရကဗၺည္းပင္ေဘးက…နင့္ရဲ ့လက္ေရးေသးေသးေလးေတြကို… ငါတိတ္တဆိတ္ကေလး သြားၾကည့္ခ်င္မိခဲ့တယ္….<br />ဇရက္ငွက္ကေလးေတြ ျမင္တဲ့အခါ…ကံၾကမၼာကို လက္ခ်ိဳးေရတတ္တဲ့ အက်င့္ကေလးလဲ နင္ငါ့ကို သင္ေပးခဲ့ဖူးတယ္…ေလ…<br />အခု ငါေလ…နင္ျမင္ဖူးခ်င္ခဲ့ သလို…ေခါင္းေမာ့ရင္း ျပံဳးတတ္ေနျပီ…ေနသားတက် ယဥ္ေက်းမႈမ်ိဳးနဲ ့ ငါနဲ ့အေ၀းဆံုးကိုထြက္သြားဖို့<br />နင္ျပန္လာတဲ့အခါ ငါ့အျပံဳးေတြကို နင္ျမင္ေတြ ့ဖူးေစရပါမယ္ ေစတန္…. <br /><br /><span style="font-style: italic;">“ေကာင္ေလးေရ….<br />နင္က ငါ့ကို အနာဂတ္ေတြအေၾကာင္းသင္ေပးေနရင္းက ပစၥဳပၸန္ေတြထဲက ထြက္ေျပးတယ္….<br /><br />နင္ျပန္လာတဲ့အခါ….<br />ခေရပန္းေလးေတြ ေကာက္လာျပီး… ငါ့ေက်ာပိုးအိတ္အနီေလးထဲ ထည့္ေပးပါ….<br /><br />နင္ ျပန္ခဲ့ပါ..…..<br />ငါဟာ နင့္ကိုနားလည္ဖို ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားေနခဲ့ေၾကာင္း….<br />တခါတေလ အမွတ္ရမိတဲ့ အခါ….<br /><br />နင္ ျပန္ခဲ့ပါ..…..<br />ငါဟာ နင္မေျဖခ်င္မယ့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြကို..<br />ဘယ္ေတာ့မွ မေမးတတ္တဲ့ေကာင္မေလး တေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း<br />နင္သတိရ မိတဲ့အခါ….<br /><br />အဲ့ဒီ အခ်ိန္….အဲ့ဒီ အခါ…..<br />……………………………………..<br />…………………………………………..<br />နင္ျပန္လာတဲ့ အခါ…………….။ ။”</span><br /><br /><br />။ ။စာရြက္ကေလးတရြက္ က ေလွာင္ျပံဳးျပံဳး တတ္တယ္လို ့နင္ၾကားဖူးသလားေစတန္…<br />ငါ့အိပ္မက္ေတြ ေနသားတက် မျဖစ္ေသးခင္… ထြက္ခြါခဲ့တဲ့ နင္က …<br />ငါ့ဘ၀အတြက္ အမွတ္ရစရာ ဖိတ္စာလွလွေလးတခု ခ်န္ရစ္ခဲ့တယ္…<br />ဓါးသြားက ပါးပါးေလးပါ ေစတန္….<br />အပိုင္းပိုင္းျပတ္ထြက္ ခဲ့တဲ့ ငါ့နွလံုးသားကိုက…ခံနိုင္ရည္နည္းပါးစြာ ကူကယ္ရာမဲ့ခဲ့ရတာပါ….<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">“ ခ်စ္ျခင္း ေတြ ငါ့နံေဘး နားက ျဖတ္ေျပးသြားၾကတဲ့အခါ<br />ကေယာင္ကတမ္း ငိုေၾကြးမိတယ္…<br />နင္ ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူး…. <br />အမွွန္တရားေတြ ငါ့့မ်က္၀န္းေတြေပၚက ေတာင္ပံတပ္ျပီး<br />ပ်ံသန္းသြားၾကတဲ့အခါ…<br />သတိလက္လြတ္….ေရရြတ္မိပါတယ္…<br />နင္ ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူး…<br /><br />ငါဟာအၾကိမ္ၾကိမ္ရံႈး ယံုၾကည္ခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တာေတာင္…<br />အတၱတရားတခုကို လိုလိုလားလား ဆုတ္ကိုင္ထားခဲ့တဲ့ <br />မိန္းကေလးတေယာက္ပါ….့ <br />တခါတရံ ေတာ့လည္း…<br />နာနာက်ဥ္းက်ဥ္းျမည္တမ္း တတ္ခဲ့ပါတယ္…<br />နင္ငါ့ကို မခ်စ္ဘူး….<br /><br />ငါ့ကိုယ္ငါ က်ိန္ဆဲမိတယ္…<br />ငါဟာ လူေတြ အေၾကာင္း နကန္းတလံုးမွ<br />နားမလည္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေကာင္းမယ္….<br />ဒါေပမယ့္ ငါ့ဆုေတာင္းေတြ အသက္မဲ့<br />မႏွစ္ျမိဳ ့စြာလက္ခံတတ္ခဲ့ရပါတယ္…<br />နင္ငါ့ကို မခ်စ္ဘူး…။ ။ “ <br /></span><br />။ ။ဟုတ္ပါရဲ ့…ထပ္ဟန္မေဆာင္ေနပါနဲ ့..နင္ငါ့ကို မခ်စ္ခဲ့ဘူး ေစတန္…<br />“ေစ့စပ္မဂၤလာဖိတ္ၾကားလႊာ” ဆိုတဲ့ စာအိတ္ ျပာျပာကေလးေနာက္က …<br />လက္စြပ္၀ါ၀ါကေလးတကြင္းက ငါမျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို ့ရေလာက္တဲ့… ျမဴတမႈန္ သဲတပြင့္ မျဖစ္သင့္ခဲ့ဘူး…ေလ…<br />ကတိက၀တ္ ဆိုတာ တည္ေစဖို ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ ့…ထုတ္ေဖၚခဲ့တဲ့ စကားတရပ္ပါ ေစတန္…<br />မ်က္ေစ့ကို စံုမွိတ္…ငါအိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည့္မယ္…<br />ဒီ အိပ္မက္ေတြ က လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းေပါ့ေလ….<br /><br /><span style="font-style: italic;"><br />“ရႈပ္ရွက္ခတ္ ေနတဲ့ အမွန္တရားကို ေဆးေက်ာဖို ့<br />အျဖဴေရာင္ေသြးတစက္ပဲ လိုတယ္…<br />အိပ္မက္ေတြကိုေနာက္ေယာင္ခံမလိုက္ဖို ့ေတာ့<br />ငါ့ဦးေႏွာက္ က<br />စိတ္ကူးေတြကိုအက်ဥ္းခ်ထားေလရဲ ့ …။<br /><br />ေလာင္းကစား မဆန္ခဲ့တဲ့ <br />အေလာင္းအစား တခုေပါ့<br />ေႏြ ဟာပူမွာပါပဲ..<br />ေႏြ ကိုေႏြ ပီသပါေစ…ေလ…။<br /><br />အဲ့ဒီလို ရက္ေရာမႈေတြ အဆံုး<br />ဒီအျဖဴေရာင္ပန္းေလးတပြင့္ဟာ….<br />ခခယယ… <br />ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ဆံုးပါးသြားႏွင့္တယ္…။ ။”</span><br /><br /><br />။ ။ေမတၱာတရားဆိုတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္… နားလည္သိတတ္ဖို ့ဇာတာ..နင့္မွာ မပါခဲ့ေလ်ာ့ေလသလား…ေစတန္…<br />ကံၾကမၼာနဲ ့ယွဥ္လာေတာ့ ငါကဇာတ္နိမ့္သူ….<br />ဒဏ္ရာနဲ ့ယွဥ္လာျပန္ေတာ့ ငါကမရင့္က်က္သူ….<br />ရွိေစေတာ့ ေစတန္ေရ… အေ၀းဆံုးကပဲ..ငါ ျပံဳးျပေနခဲ့ပါရေစ….<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">“အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာကို <br />ငါအေရာင္ျခယ္လို ့ မ၀ေသးခင္…<br />မင္းက သက္တံ့ေတြကိုခိုစီးျပီး<br />အေ၀း ကုိထြက္သြားတယ္…<br /><br />တကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ <br />လြမ္းေကာင္းတဲ့ အရာတခုမွ မဟုတ္တာကြယ္<br />မေရရာတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို သီကံုးရင္း<br />ငါ့ကဗ်ာ တစ္ပိုင္း ရိုင္းသြားခဲ့ရတယ္…<br /><br />အရင္တုန္းက ငါ့မနက္ျဖန္ဟာ <br />အခုေတာ့ ငါ့အတိတ္ ျဖစ္လို ့သြား…<br />ဘယ္အရာမ်ိဳးနဲ ့မွ <br />ငါ ၾကိဳမႏႈိင္းထားခဲ့ပါဘူး…<br /><br />ဒီလိုနဲ ့ပဲ <br />ယံုၾကည္မႈျခင္းစီးကူးခြင့္မရွိတဲ့ျမစ္ႏွစ္စင္းဟာ<br />ဆန္ ့က်င္ဘက္အရပ္ေတြဆီသို ့ပဲ စီးျဖာသြား<br />တခ်ိဳ ့့ ့က အိပ္မက္ေတြထဲမွာပဲ အိပ္မက္ထပ္မက္တယ္<br />မသိစိတ္ဟာ ဖြင့္ဟခြင့္မရွိတဲ့အတၱေတြကို <br />သိမ္းဆည္းထားခဲ့လို ့တဲ့<br /><br />ေလာကမွာ အတုေတြဟာ <br />အစစ္ေတြထက္ ၀ယ္လိုအားတက္ေနတာ <br />မင္းေရာ ၊ ငါေရာ<br />ေလ့လာထားႏွင့္ၾက ရဲ ့သားနဲ ့ကြယ္<br />ရင္နာမေနပါနဲ ့….<br /><br />ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မတည္ေဆာက္ပဲ<br />ျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ၾကတဲ့ဘ၀ေတြအေၾကာင္း<br />မင္းကိုငါေျပာျပခဲ့ဖူး သလား …<br />ဒီလိုပါပဲ<br />ကိုယ္တိုင္ ၾကိဳမေတြးထားတဲ့ <br />အရိပ္ဆိုးေတြနဲ ့<br />အိပ္မက္ဟာ လည္း ကဗ်ာမဆန္ခဲ့ဘူး…။ ။”</span><br /><br />။ ။ဟိုးအေ၀းက….ခရမ္းျပာ ပန္းပြင့္ေလးေတြရွိရာ….ငါထြက္ခြါမယ္…<br />တခါတေလမ်ား…သတိရျခင္းေတြက ေတာင္ပံတပ္ျပီး စာတိုက္ပံုးျပာျပာေလးဆီ…ပ်ံသန္းလာတဲ့အခါ…<br />မိုက္မဲလွစြာေသာငါ့ကို…နင္ခြင့္မလႊတ္လိုက္ပါနဲ ့…. <br />နင္နဲ ့ငါ့ၾကားက စာလံုးေပါင္းမွားခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြအေၾကာင္း …<br />ငါ ကိုယ္တိုင္…ထမင္းစားေရေသာက္သေဘာ ျပန္ေျပာင္းေျပာနိုင္တဲ့အခါ….<br />တေန ့ေန ့ေပါ့……..<br />နင္လိုခ်င္တဲ့ေနရာ…နင္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘ၀တခုမွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္နိုင္ခဲ့တဲ့ အခါ….<br />ငါ့ကို သတိေပးပါ ေစတန္…..<br />ငါ…. <br />……………………………….<br />၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ လက္ခုပ္တီးေပးဖို ့အဆင္သင့္ပါပဲ…..။ ။<br /><br /><br /><br /><br />( ၀န္ခံခ်က္ ။ ။ေရးဖြဲ ့ဖူးေသာကဗ်ာမ်ား အား..ျပန္လည္ခံစားမိျခင္း နွင့္အတူ...ရင္ခုန္မိေသာကဗ်ာမ်ားမွ... ေစတန္ဆိုတဲ့အသံုးအႏႈန္းေလးတခုအား အေျခခံ၍ ဖြဲ ့တည္မိျခင္း....ျဖစ္ပါသည္..)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-7919935023219961627?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-74102951735841185272010-03-15T20:07:00.002+08:002010-03-15T20:07:46.498+08:00<object height="240" width="320"><param name="allowfullscreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="never"></param><param name="movie" value="http://www.facebook.com/v/370567219034"></param><embed src="http://www.facebook.com/v/370567219034" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="never" width="320" height="240"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-7410295173584118527?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-73194458282593558692010-03-02T15:41:00.001+08:002010-03-02T16:26:24.997+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4y_p_ZiG3I/AAAAAAAAAYk/SEXZhtzhx8o/s1600-h/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" kt="true" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4y_p_ZiG3I/AAAAAAAAAYk/SEXZhtzhx8o/s320/1.jpg" /></a></div><br />။ ။ ေက်ာင္းကင္တင္းတြင္..အမ်ိဳးသမီးတေယာက္နွင့္အတူ…ရယ္ကာ ေမာကာစကားေျပာေနေသာသူ ့<br />ကိုျမင္လိုက္ရပင္လ်ွင္ က်မ ရင္ဘတ္ထဲက အပူလႈိင္းတမ်ိဳးျဖတ္သန္းစီးဆင္းသြားခဲ့ သည္… တကယ္ရိုးသားစြာ စကားေျပာေနၾကျခင္းသာျဖစ္ပါသည္ အထူးသျဖင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးငယ္သည္ က်မ၏ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ပင္ျဖစ္ေနလ်က္ကပင္…<br /><br /><br />သ၀န္တိုသည္ ဆိုသည္မွာ ဤသို ့ပင္ထင့္… က်မအတြက္ေတာ့ အထူးတလယ္ စိမ္းေသာ ခံစားမႈ အသစ္တမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္…<br />သူ ့မ်က္၀န္းအၾကည့္ေတြ အကုန္ က်မတေယာက္ထဲသာ ပိုင္ဆိုင္လိုသည္…သူ ့အျပံဳးေတြ အားလံုး က်မအပိုင္သိမ္းထားလိုပါသည္…<br /><br />ႏြယ္သာကီဆိုေသာ က်မသည္ သူ ့တေယာက္တည္းအေပၚ ထိုသို ့ရူးမူးစြာ ခ်စ္မက္ခဲ့ဖူးေသာ မိန္းမငယ္တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္မွာ…အခုခ်ိန္ ျပန္ေျပာျပလ်ွင္ ယံုၾကည္နိုင္မည့္သူပင္ မရွိနိုင္ေလာက္ေပ…<br /><br /><br />။ ။ က်မနွင့္ ေမာင္ ရည္းစား သက္တမ္းတေလ်ွာက္သည္ မတူညီမႈမ်ားစြာ ျဖင့္သာ ဖြဲ ့တည္ခဲ့ရသည္…<br /><br />က်မ ကေကာ္ဖီကို ခံုမင္စြာ ေသာက္တတ္သူတေယာက္ျဖစ္၍ ေမာင္ကေတာ့ အသားအေရ ညစ္သည္ဟူေသာအစြဲ နွင့္ ေကာ္ဖီကို သိပ္မေသာက္…တတ္..အေအးမွာလ်ွင္ ေမာင္နွစ္သက္တတ္သည္မွာ ကိုလာ သာျဖစ္ေနတတ္သည္…<br /><br />ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္မွာလြမ္းေနရသည့္ အခါ ဂစ္တာတီးျဖစ္လွ်င္ေတာင္ က်မမွာ သီခ်င္းစာသားကိုလႊဲ ဆိုရေလသည္…<br /><br />“ ေကာ္ဖီၾကိဳက္တဲ ့အခ်စ္ေရ” အစား… ” ကိုလာ ၾကိဳက္တဲ့ အခ်စ္ေရ…အခုေတာ့ မင္းဘယ္မလဲ…” ဟု..<br /><br />သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ၾကားမိလွ်င္ေကာင္းစြာ ၾသဘာေပးၾကပါသည္… “ ေပါရဲလိုက္တာ” ဟူ၍…သာ..<br /><br /><br /><br />။&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။က်မက ကိုယ္ဘာၾကိဳက္လဲ ကိုယ္သိ၍ ကိုယ့္အၾကိဳက္ကို ေဖၚျပရန္ သူမ်ားေတြအားေပးသိရန္<br />၀န္မေလးသူတေယာက္ျဖစ္သည္…<br /><br />ဥပမာ အားျဖင့္ က်မ ဘာအေရာင္ၾကိဳက္တတ္သည္.. ဘာအစားအစာ ၾကိဳက္တတ္သည္မွအစ <br /><br />က်မ ပတ္၀န္းက်င္မွ သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစု ခန္ ့့မွန္းနိုင္ေလာက္ေလသည္…<br /><br />ေမာင္ ကေတာ့ ထိုသို ့မဟုတ္… အလြန္ပင္ လ်ွိဳ ့၀ွက္၊သို၀ွက္တတ္ေသာ အက်င့္စရိုက္ကို ပိုင္ဆိုင္သည္…<br /><br />ေမာင့္အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြမွ အစ က်မလို ေမာင့္ အေပၚ စိတ္၀င္တစားရွိေသာ ခ်စ္သူ အဆံုး ေမာင့္အေၾကာင္း<br /><br />ေမာင့္ အၾကိဳက္ကို သိနိုင္ခြင့္ အင္မတန္ နည္းပါးခဲ့ေလ သည္…<br /><br />ထိုအနက္တြင္မွ ေမာင့္ အေနာက္မွ အျမဲ အရိပ္လိုလိုက္ပါေနေသာ က်မတေယာက္သာလ်ွင္ ေမာင့္အရိပ္အကဲကို နားလည္နိုင္ဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မည္…<br /><br />က်မ နွင့္ ေမာင္ ၏တခုတည္းေသာ တူညီခ်က္မွာ သီခ်င္း နားေထာင္ျခင္း သာျဖစ္သည္…<br /><br />က်မ ဆိုျပေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ေမာင္သည္ နွစ္သက္စြာ နားေထာင္တတ္၍ … ေမာင့္အသံ ခပ္ေအးေအးနွင့္ ဆိုညဥ္းျပေသာ သီခ်င္းမွန္သမ်ွကို က်မက သေဘာက် နွစ္ျခိဳက္စြာ ခံစား နားဆင္တတ္ခဲ့သည္…<br /><br />ထို ့ေၾကာင့္ က်မတို ့ေ၀းကြာသြားခဲ့သည့္အခ်ိန္ မွ စ၍…ယေန ့ထက္တိုင္ က်မတို ့နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အထင္ကရ အမွတ္တရ မ်ားမွာ…သီခ်င္းမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္…<br /><br /><br />။ ။အလင္းမဲ ့ေန ့ရက္တရက္၏ေနာက္ပိုင္း…ေမာင့္ဆီမွက်မ လႊတ္ေျမာက္ရန္ လိုအပ္လာျပီဟုယူဆမိခဲ့သည္…<br /><br /><br />“ ေမာင္… ဒီနွစ္ေတာ့ ေမာင့္ေမြးေန ့မွာ က်မ ေမာင့္နားမွာရွိေနနိုင္လိမ့္မွာ မဟုတ္ဘူး… အိမ္ကိစၥတခုနဲ ့ခရီးသြားစရာရွိလို ့..<br /><br />ေမေမ ကေနမေကာင္းေတာ့ သူတေယာက္တည္းလႊတ္လို ့မျဖစ္ဘူးေလ..က်မကိုစိတ္မဆိုးနဲ ့ေနာ္..ေမာင္ “<br />“ ဟာ..ကီ မရွိလို ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ…တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီနွစ္ ေမာင့္ေမြးေန ့က ေက်ာ္ၾကီး မဂၤလာေဆာင္မယ့္ေန ့ေလ.. ကီ ပဲ သူတို ့ကိုေသေသခ်ာခ်ာ လာခဲ့ပါ့မယ္ ေျပာထားျပီးေတာ့..”<br />“ အို..က်မ ခရီးလြန္ေနတဲ့ဟာကိုပဲ မလာခ်င္လို ့မွ မဟုတ္တာေမာင္..ေလာကမွာ ကိုယ့္ကိစၥ ထက္အေရးၾကီးတာ ဘာရွိလို ့လဲ..”<br />ေျပာျပီးမွ ေမာင့္မ်က္နွာပ်က္သြားသည္ကိုၾကည့္ရင္း..က်မေနာင္တ ရသြားခဲ့သည္…ဒီစကားဟာ မေျပာလိုက္လဲ ရတဲ့ကိစၥကို ..<br /><br />က်မ အဲ့ဒီ လို တကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ စကားလံုးၾကီးၾကီးေတြ ေရြးသံုးတတ္သည္ကို ေမာင္က တစက္မွ မၾကိဳက္ေပ…<br /><br /><br />***က်မမွာ အံ့ဘုန္းေန ဆိုေသာေယာက်ၤားတေယာက္နွင့္ပတ္သက္ေသာ ေနာင္တ မ်ားစြာ…အမွတ္တရအျဖစ္ရွိပါသည္…<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့…ေမာင္နွင့္ပတ္သက္ေသာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ားသည္… ေနာင္တမ်ားစြာ နွင့္ဖြဲ ့တည္ထားေသာ စိတ္ကူးသက္သက္မ်ား <br /><br />အျဖစ္…က်မရင္ခြင္ ေနရာ အနွံ ့အျပား၌ ခြဲျဖာ လြင့္စင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္..***<br /><br /><br /><br />@....@ “ သူတို ့လာေနျပီ ႏြယ္..”<br /><br />သက္နွင္း ၏စကားသံ သည္..ႏြမ္းလ်ွစြာ ထိုင္ေနမိေသာ က်မ ခႏၶာကိုယ္ကို အနည္းငယ္ တည့္မတ္သြားေစသည္… <br /><br />စားပြဲေပၚတြင္ အသင့္ေထာင္ထားေသာ ၾကည့္မွန္ေသးေသးေလးဆီသို ့လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္..<br /><br />အင္မတန္ ၾကည့္ေကာင္းေသာ ျမင္ကြင္းတခုျဖစ္ပါသည္… မ်က္နွာနုနုေလးနွင့္ ျမန္မာ၀တ္စံုကို ဖက္ရွင္က်နစြာ ၀တ္ဆင္ထားေသာအမ်ိဳးသမီးလွလွေလးတဦး နွင့္အတူ…ေမာင္ နွင့္ သူ ့ေမေမ ကယွဥ္ရက္ လိုက္ပါလာသည္…<br /><br />လက္ခ်င္းမတြဲထားေသာလည္း အေျခအေနမွန္ကိုသိသာေစေသာ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္..<br /><br />တစံုတရာ အတြက္ က်မေက်နပ္ေနခဲ့ပါသည္… သတ္ကြင္းထဲသို ့လွမ္း၀င္လာေသာ ေမာင့္မ်က္နွာေပးမွာ တစံုတရာအတြက္ စိတ္ရႈပ္ေနရေသာပံုစံ ျဖစ္ေန၍ေပ… <br />ေျပာထားေသာစကား ကိုတည္တတ္ေသာ က်မ ကိုယံုၾကည္ေသာ ေမာင္သည္..ဒီေန ့ပြဲ အတြက္ က်မမလာနိုင္ဟူေသာ စကားကိုလည္း ယံုၾကည္ထားေပလိမ့္မည္…ဘယ္တုန္းကမွ ပြင့္လင္းမႈမရွိခဲ့ေသာ ေမာင့္ ထံုးစံအတိုင္း…ကီကီ သိရင္ စိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလို ့<br />ဟူေသာ ေမာင့္ ဆင္ေျခ အတိုင္း… ဒီေန ့ပြဲကို အတူယွဥ္တြဲတက္ခဲ့ေၾကာင္းကို က်မျပန္မသိေစရန္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ႏႈတ္ပိတ္ေစဦးမည္…ျဖစ္သည္..<br />အေျခအေနေပါင္းစံု၊အမူအယာ မ်ိဴးစံု တို ့ကို ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားခဲ့ပါလ်ွက္…က်မ နွလံုးခုန္သံမ်ားကေတာ့ မူမမွန္ပါေခ်…<br /><br />အမႈမွတ္မဲ့ ျဖစ္ရမယ္…ခရီးသြားဟန္လြဲ ျဖစ္ရမယ္…စိတ္ထဲမွ တဖြဖြ ရြတ္ဆိုရင္း <br />ေမာင္ရွိရာ၀ိုင္းသို ့မၾကာခဏ ခိုးခိုးၾကည့္မိသည္…<br /><br />ၾကိဳတင္ ေျပာထားသည့္ အတိုင္း က်မရွိရာ ေခ်ာင္ဘက္၀ိုင္းမွ အထြက္လမ္းေနရာမွ ၀ိုင္းတြင္ ေမာင့္ေမေမက ေနရာယူထား၍…ေမာင့္ကိုေတာ့ က်မနွင့္ ေက်ာခိုင္းရက္ အေနအထားတြင္ ထိုင္ေစသည္…<br /><br />မသိ၍လား ၊ တမင္တကာလားေတာ့မသိ..ေဘး၀ိုင္းမွ တြတ္ထိုးသံမ်ားက က်မနားစည္၀သို ့ခါးသက္စြာ တိုး၀င္လာသည္…<br /><br />“ ဟိုဘက္၀ိုင္းက သတို ့သား သူငယ္ခ်င္းအတြဲ ကိုၾကည့္စမ္း ဘယ္ေလာက္ လိုက္ဖက္ညီလဲ…မိဘေတြ သေဘာတူထားျပီးသားေလ…မၾကာခင္ ေစ့စပ္ေတာ့မွာ..ဒါနဲ ့မ်ားေကာင္ေလးက <br />သူ ့ထက္အသက္ၾကီးတဲ ့မိန္းမတေယာက္နဲ ့တြဲလိုက္ေသးတယ္ၾကားတယ္..<br />အခုေတာ့ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ မသိဘူး…ဟိုမိန္းမကလဲ ပညာတတ္ပါ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မွလား ပိုက္ဆံရွိလို ့ဒီေကာင္ေလးကို ကပ္တာေနမွာေပါ့…”<br /><br />ရွင္တို ့ေျပာတဲ့ သူ ့ထက္အသက္ၾကီးတ့ဲ မိန္းမ ဆိုတာဒီမွာေလ..ဟု ေအာ္ဟစ္ျပီးေျပာလိုက္ခ်င္သည္…<br /><br />က်မ ကိုေမာင္တေယာက္ေနာက္ဆံုးေတြ ့ျမင္လိုက္ရသည့္အခ်ိန္မွာ လွေနေစခ်င္၍ စိတ္လို လက္ရ ျပင္ဆင္လာခဲ့ေသာ ဆံထံုးနွင့္ မိတ္ကပ္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္းဖ်က္ပစ္ခ်င္မိသည္…<br /><br />“ ငါ သြားလိုက္ဦးမယ္ သက္နွင္း “ က်မ အသံမ်ား တုန္ရီေနသလား.. မျဖစ္ရပါ..<br /><br />“ ႏြယ္..သူငယ္ခ်င္း…” လွမ္းေခၚလိုက္ေသာလည္း သက္နွင္း ထံမွ ဘာအသံထြက္မွ ထပ္မၾကားရေတာ့ပါ…<br /><br />တလွမ္းခ်င္းလွမ္းသြားမိေသာ ေျခလွမ္းမ်ားၾကားမွ ကမၻာ့ဆြဲငင္အားမွာ အင္မတန္ေလးလံလွပါသည္…<br /><br />“ အံ့ဘုန္းေန “<br /><br />ေခၚသံၾကား၍ ေယာင္ယမ္းေမာ့ၾကည့္ေသာ ေမာင့္ မ်က္၀န္းမ်ား မွာက်မအမည္မေဖၚခ်င္ခဲ့ေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ားစြာျဖင့္…<br /><br />“ ကီ..ဟို…ဒီေန ့မလာနိုင္ဘူးဆို..ဟိုေလ…ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္တည္းမလာခ်င္လို ့ေမေမ့ကိုပါ…”<br /><br />“ေၾသာ္ သမီး..သာကီႏြယ္ ပါလား..ထိုင္ေလ..”<br /><br />“ က်မ နာမည္ ႏြယ္သာကီပါ အန္တီ..” <br /><br />“ ေၾသာ္..ေအး Sorryပါကြာ… သားကလည္းေလ… ေမေလးကို ၀င္ေခၚခ်င္ေနတာနဲ ့အန္တီတို ့ေရာက္တာ ေနာက္က်သြားတာ…မဟုတ္ရင္သမီးနဲ ့အတူလာထိုင္ပါတယ္…အခုေတာ့ ဒီအျပင္၀ိုင္းမွာပဲ ေနရာရေတာ့တယ္ေလ…” <br /><br />က်မအထင္ ေမာင္သည္ အေမတူသားမို ့ဟန္ေဆာင္ေကာင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္…ထင္သည္…<br /><br />“ ဟုတ္ကဲ့ က်မကလည္း မထင္မွတ္ပဲ ခရီးကေစာေရာက္လာလို ့လာလိုက္တာပါ အန္တီ…မထိုင္ေတာ့ပါဘူး… အလုပ္ကလဲ မအားေတာ့ ေစာျပန္လိုက္ေတာ့မယ္.. အံ့ဘုန္းေန ေရာ က်မကို ခြင့္ျပဳပါဦးေနာ္..”<br /><br />“ ကီ..ကၽြန္ေတာ္.. အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္…”<br /><br />“ မဆက္နဲ ့ေတာ့ အံ့ဘုန္းေန က်မ အခု တခါတည္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေတာ့မယ္..ခု ညေနပဲ က်မ ခရီးသြားေတာ့မွာ မို ့ေလယာဥ္ကြင္းတန္းဆင္းေတာ့မွာ…အဆင္ေျပပါေစ…<br />က်မ ကိုဖိတ္စာ ပို ့ဖို ့မေမ့နဲ ့ေနာ္.. အန္တီ့ကိုလဲ ဂရုစိုက္..<br />ကဲ ညီမေလး လဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္… က်မသြားျပီေနာ္..”<br /><br />ဘာမွမသိေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလး၏ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ အျပံဳးမွာ ခ်ိဳျမိန္လွသည္…က်မ ဘက္ကျပန္ေပးနိုင္လိုက္ေသာ အျပံဳးကေရာ..<br /><br />တရားမ်ွတစြာ ခ်ိဳျမိန္ပါရဲ ့လား…က်မ မသိနိုင္ခဲ့ပါ…သို ့ေသာ္ ထိုညီမငယ္ေလးအား က်မဘ၀တခုစာ ျမတ္နိုးခဲ့ရေသာ ေမာင့္ရင္ခြင္ အား တသက္တာအတြက္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးအပ္နွင္းခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္…<br />ေမာင့္ ၏ ေမြးေန ့ျဖစ္ေသာ ဒီေန ့တြင္ ေမာင့္အတြက္ က်မေပးအပ္ခဲ့ ေသာလက္ေဆာင္အား ေမာင္နွစ္လိုစြာ ေက်နပ္မည္လား…က်မ ၏ေပးဆပ္မႈ မ်ားသည္ ျပီးျပည့္စံုေနေသာ ေမာင့္အတြက္ေတာ့…အရာမေရာက္ခဲ့သည္မွာ မ်ားပါသည္…&nbsp;&nbsp;@....@<br /><br />ေလာေလာလတ္လတ္…ဘာေၾကာင့္ဟူေသာေမးခြန္းမ်ားကို က်မ အင္မတန္ မုန္းပါသည္…<br /><br />ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ အတြက္ က်မမွာ အေျဖမရွိ… <br /><br />နွလံုးသား နံရံ မွာ ထင္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ေမာင့္ေျခရာ မ်ားမွ အပ…အရာရာသည္ ေျပာင္းလဲခဲ ့ျပီး ျဖစ္သည္…<br />အခ်စ္သည္လည္း အမုန္းတရား အျဖစ္သို ့ေျပာင္းလဲသြား၍ ေမာင့္ ကို က်မ လွလွပပ မုန္းခဲ့ ပါသည္…<br /><br />အထူးသျဖင့္ ယံုၾကည္မႈ နွင့္ တန္ဖို းထားတတ္မႈမ်ားသည္..က်မ ထံမွ ပါးရွားစြာ ေပ်ာက္ရွခဲ့ ရျပီးေနာက္…<br /><br /><br />က်မ ဘ၀၏ အျမင့္မားဆံုး မိုးတိမ္ သည္…က်မ ထံ မွ…ေ၀းသည္ထက္အေ၀းသို ့...တစတစ …<br /><br />...................................................<br />ေရြ ့လ်ွားသြားေနျပန္ပါေတာ့သည္…။ ။<br /><br /><br /><br /><strong>ေႏြးေႏြးသဲမြန္</strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>၂ရက္ မတ္လ ၂၀၁၀</strong><br /><br /><br /><br />( အပိုင္း ၃…မၾကာမွီ )<br /><br /><br /><br />၀န္ခံခ်က္..။ ။ ဤ မိုးတိမ္ပံုျပင္ အခန္းဆက္မ်ားမွာ က်မ၏စိတ္ကူးသက္သက္ ဖန္တီးမႈ မ်ားသာျဖစ္၍ မည္သည့္မွီျငမ္းကိုးကားခ်က္မွ မရွိပါ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-7319445828259355869?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-9760763755616377692010-02-27T23:17:00.003+08:002010-02-28T12:40:41.018+08:00က်န္းခန္ ့သာလို ့မာပါစရွင္...(မိုးေလ ၀သေၾကျငာမလို ေတာ့့မဟုတ္ပါဘူး... :-P )<br />တဖြဖြေမးေနတဲ့ မမေတြ၊ညီမေလးေတြ အတြက္ပါ...တင္ေပးခ်ိန္ေနာက္က်သြားလို ့..ေဆာတီးပါရွင္... း-)<br />စံုေအာင္တင္ေပးပါ့မယ္...ျဖည္းျဖည္းၾကည့္ၾကေနာ္...<br /><br />မဂၤလာဧည့္ခံပြဲဖိတ္ၾကားလႊာ... <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4kzi_m4k0I/AAAAAAAAAWk/GakLrON5akM/s1600-h/letter.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4kzi_m4k0I/AAAAAAAAAWk/GakLrON5akM/s320/letter.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ဒါကေတာ့ ေက်းဇူးတင္လႊာပါ...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4kz6jvH62I/AAAAAAAAAWs/VFy1hQk2Vz0/s1600-h/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4kz6jvH62I/AAAAAAAAAWs/VFy1hQk2Vz0/s320/Untitled-1.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ဒါေတြက... အလွပံုေတြ...လွမလွေတာ့သိ၀ူး... :-P&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0sFVb4HI/AAAAAAAAAW0/fmp-c8FrfP0/s1600-h/pre1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0sFVb4HI/AAAAAAAAAW0/fmp-c8FrfP0/s320/pre1.jpg" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0vSNhkdI/AAAAAAAAAXE/pp41OoirPQg/s1600-h/pre3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0vSNhkdI/AAAAAAAAAXE/pp41OoirPQg/s320/pre3.jpg" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0zCrkPBI/AAAAAAAAAXU/hRCt5Gb11jc/s1600-h/pre5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0zCrkPBI/AAAAAAAAAXU/hRCt5Gb11jc/s320/pre5.jpg" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0xHHMDWI/AAAAAAAAAXM/t7SHuxjP9sA/s1600-h/pre4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0xHHMDWI/AAAAAAAAAXM/t7SHuxjP9sA/s320/pre4.jpg" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k00jdYHFI/AAAAAAAAAXc/0l392oR2j40/s1600-h/pre6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k00jdYHFI/AAAAAAAAAXc/0l392oR2j40/s320/pre6.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0uHGFm3I/AAAAAAAAAW8/GbgDM88k30U/s1600-h/pre2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k0uHGFm3I/AAAAAAAAAW8/GbgDM88k30U/s320/pre2.jpg" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ဒါက Summit Parkview ပြဲကပံုေတြပါ...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1KUBo19I/AAAAAAAAAXk/6M3Cl-yGMt0/s1600-h/wed1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1KUBo19I/AAAAAAAAAXk/6M3Cl-yGMt0/s320/wed1.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1MTcgCcI/AAAAAAAAAXs/ylQdAXNzoAU/s1600-h/wed2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1MTcgCcI/AAAAAAAAAXs/ylQdAXNzoAU/s320/wed2.jpg" /></a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1MTcgCcI/AAAAAAAAAXs/ylQdAXNzoAU/s1600-h/wed2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1MTcgCcI/AAAAAAAAAXs/ylQdAXNzoAU/s320/wed2.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1PJ2ztCI/AAAAAAAAAX8/iap9TuPCwVE/s1600-h/wed3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1PJ2ztCI/AAAAAAAAAX8/iap9TuPCwVE/s320/wed3.jpg" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1xxb5t9I/AAAAAAAAAYM/tISYPcw-rRQ/s1600-h/wed5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1xxb5t9I/AAAAAAAAAYM/tISYPcw-rRQ/s320/wed5.jpg" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1QhlEALI/AAAAAAAAAYE/68eVsRIgg8k/s1600-h/wed4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k1QhlEALI/AAAAAAAAAYE/68eVsRIgg8k/s320/wed4.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">မဂၤလာညစာစားပြဲ...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k2FFBHTqI/AAAAAAAAAYU/NDfA460P6sg/s1600-h/Dinner.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k2FFBHTqI/AAAAAAAAAYU/NDfA460P6sg/s320/Dinner.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k2G5AAHDI/AAAAAAAAAYc/upMqlMb-ErI/s1600-h/dinner2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S4k2G5AAHDI/AAAAAAAAAYc/upMqlMb-ErI/s320/dinner2.jpg" /></a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ကဲ...ဒီေလာက္ဆို ညီမေလးေတြ ေက်နပ္ေလာက္ပါျပီေနာ္... သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ေဆြမ်ိဳးေတြပံုေတြကေတာ့Facebook မွာအကုန္တင္ေပးထားပါတယ္...ေနာ္...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ေႏြး အတြက္ ၂၀၁၀ Valentine's Present အျဖစ္ရလိုက္တဲ့ မဂၤလာပြဲတခုပါ... း-)&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">အားလံုးပဲ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-976076375561637769?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-63188399823143657992010-02-02T17:59:00.003+08:002010-03-02T15:43:07.918+08:00ႏြမ္းနယ္စြာ လွမ္းလာခဲ့ေသာေျခလွမ္းမ်ားသည္..တိုက္ခန္းတံခါး၀ တြင္ရပ္တံ့သြားခဲ့သည္... ေသာ့ကိုဖြင့္၍ အခန္းထဲကိုအ၀င္.. က်မ အခန္းတံခါး၀တြင္ စာတေစာင္ကေစာင့္ၾကိဳေနသည္...<br />" နယ္တာကီ အစ္စ္လက္တာေဖၚယူ "<br />အိမ္ရွင္တရုတ္မ၏အေနာက္မွ လွမ္းေအာ္သံကိုၾကားရသည္... က်မေဖေဖ အမွတ္တနိုးေပးခဲ့ေသာ ႏြယ္သာကီ ဆိုေသာ က်မ၏ အမည္နာမကေလးသည္...သူေခၚမွ တာကီတာကီနွင့္ၾကက္ဆင္လိုလုိဘာလိုလိုျဖစ္ေနသည္...<br />" Yes,Thank u"<br />တံခါးလက္ကိုင္ေပၚမွစာကိုအမွတ္တမဲ့ဆြဲယူ၍ အခန္းတံခါးဖြင့္၍ ၀င္လာခဲ့သည္...<br />တေန ့တာလံုး ပင္ပန္းလွစြာေသာ က်မ မ်က္လံုးေတြ ၊ေျခေထာက္ေတြကို အနားခဏေပးလိုလွျပီ...<br />အက်ီ ၤမလဲ ေျခအိတ္မခၽြတ္မိပဲ..အိပ္ရာေပၚပစ္လွဲခ်လိုက္မိသည္...အိမ္မွာသာဆို ေမေမ သို ့မဟုတ္အဖြားမွ အတင္းဆြဲထူ၍ အက်ီ ၤလဲ ထမင္းစားရန္ေျပာမည္ထင္သည္..<br />အခုအခန္းငယ္ထဲမွာေတာ့ က်မတေယာက္တည္းမွလႊဲ၍ ဘယ္သူမွ မရွိ...တေယာက္တည္းေနခဲ့ရခ်ိန္ေတြသည္ အထီးက်န္သလိုခံစားရေပမယ့္ ထိုလြတ္လပ္မႈမ်ိဳး ကို<br />က်မ ကိုယ္တိုင္အနည္းငယ္ေက်နပ္ေနသလိုခံစားရသည္...<br />တပတ္တြင္ ၂ရက္အားလပ္ရက္တိုင္း က်မအျပင္ထြက္ေလ့မရွိ... ေကာ္ဖီတခြက္နွင့္ စာအုပ္တအုပ္ကိုင္၍ေနခ်င္ေနမည္...သို ့တည္းမဟုတ္.. အမိနိုင္ငံမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီဖုန္းဆက္စကားေျပာမည္..<br />ဤနိုင္ငံ၏ HDB ေလာအရ...ည၁၀နာရီမေက်ာ္ခင္ေတာ့ က်မ၏တခုတည္းေသာ အေဖၚ ဂစ္တာတလက္နွင့္ သီခ်င္းတိုးတိုးညည္းေနနိုင္သည္...<br />မ်က္လံုးနွစ္ဖက္ကို စံုမွိတ္ထားလ်ွက္...မေတြးသင့္ေသာ အလုပ္အေၾကာင္းေတြက ေခါင္းထဲေရာက္လာျပန္သည္...<br />ဒီတပတ္အတြင္း ရံုးမွာမည္သူမွတာ၀န္မယူလိုေသာ<br />Customer နွင့္ Presentation တခု လုပ္ရန္ က်မတာ၀န္ယူနာမည္ခံခဲ့ရသည္...<br />မန္ေနဂ်ာတျဖစ္လဲ က်မစီနီယာ ဂ်ပန္မေလးက ေက်းဇူးပါပဲ...ဟုထပ္တလဲလဲေျပာသံကို က်မေျပာေနက်အတိုင္း<br /><br />“Welcome, It's my honour" ဟုသာ တံု ့ျပန္မိခဲ့သည္..သို ့ေသာ္ က်မအိပ္ခြင့္မရသည္မွာ ၂ညခန္ ့ပင္ရွိေတာ့မည္...<br />ပူပန္တတ္ေသာအက်င့္သည္မေကာင္း...<br />က်မတြင္မေကာင္းမွန္းသိလ်က္မစြန္ ့ပစ္နိုင္ေသးေသာ အက်င့္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေလသည္...<br /><br />တေမွးခန္ ့အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ျပီး...က်မျပန္နိုးခ်ိန္သည္..ည၈နာရီခန္ ့ပင္ရွိေလျပီ... ညစာအတြက္တခုခုစီစဥ္ရန္လိုအပ္ေနေသးသည္...<br />အရန္သင့္ျပဳတ္စားနိုင္ေသာ ေခါက္ဆြဲေျခာက္တထုပ္ကို က်မအစာအိမ္အတြက္အပူတျပင္းရွာေဖြရန္အိပ္ရာမွအထ...ေခါင္းရင္းမွစာအိတ္ကို က်မအမွတ္ရလိုက္မိသည္..<br />ကေလာတြင္တာ၀န္က်ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းခြါညိဳဆီကစာပဲျဖစ္လိမ့္မည္..က်မဆီစာတတန္ေပတဖြဲ ့ေရးတတ္သူမွာ သူသာလ်ွင္ရွိသည္ ... သူ ့နွင့္လဲ စာအဆက္အသြယ္ပဲရနိုင္၍ပင္...<br />တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အမိတကၠသိုလ္မွာ...ႏြယ္၊ခြါညိဳ၊ ယုယနွင့္ သက္နွင္းဟူေသာခြဲမရေအာင္ခ်စ္သည့္က်မတို ့သူငယ္ခ်င္း<br />ေလးေယာက္ အလြန္လက္တြဲညီခဲ့ၾကဖူးသည္...အခုေတာ့လည္း တေယာက္တေနရာဆီ၊ တကြဲတျပားဆီီ…..<br />ငါလိုခ်င္တဲ့ ပညာရပ္ေတြသင္ျပီးရင္ ေမေမနဲ ့ပဲ အတူတူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျပန္ေနမွာဟု တခ်ိန္က သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာခဲ့ဖူးသည္…<br />အခုေတာ့ က်မ တကယ္မျပန္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ျပီ….<br /><br />စာအိတ္ေပၚမွ လက္ေရးသြယ္သြယ္ေတြ ကိုေတြခနဲ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္....အေစာတလ်ွင္ စာအိတ္ကို ေဖါက္လိုက္မိသည္…<br />စာအိတ္ထဲ မွာက ဘာစာမွ မပါ… က်မ အင္မတန္ မုန္းေသာ မေဟာ္ဂနီေရာင္နွင့္ ပိုစ့္စကဒ္ တရြက္သာပါသည္…<br /><br />“ေမာင္..”<br /><br />ထိုအသံထြက္ ၏ေနာက္တြင္ က်မ ဘ၀အရႈံးမ်ားကို ထပ္တခါ ျပန္ခံစားမိလိုက္ရသည္…<br />အဲ့တာ ဘယ္သူလဲ ဟု ယခင္ရံုးသို ့ပို့စကဒ္တေစာင္ေရာက္လာစဥ္က လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တေယာက္က ေမးဖူးသည္…<br />ေမ့ထားခဲ့ပါလ်ွက္နွင့္ ေမ့မသြားခဲ့ နိုင္ေသာ နာက်ဥ္းမႈတမ်ိဳ းနွင့္ အတူ အသံထြက္တခုကို တံု ့ျပန္မိခဲ့သည္…<br /><br />“ ေၾသာ္..သူလား.. က်မနွင့္တစက္မွ မတန္တဲ့ သာမာန္ ေပ်ာ့ညံ့ညံ့ ေယာက်ၤားတေယာက္ပါ.. “<br /><br />ထိုပို ့စကဒ္တေစာင္ေၾကာင့္ က်မထိုအလုပ္မွ ေျပာင္းပစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္… အခုေရာ က်မ အိမ္လိပ္စာအထိေရာက္လာ၍ စိတ္အေနွာင့္အယွက္ေပးေနသည္မွာ တဆိတ္ေတာ့ လြန္လြန္းျပီထင္သည္…<br />ေန ့ရက္တရက္၏ ပံုရိပ္ေရာင္ေတြ မ်က္လံုးထဲသို ့ျပန္လည္ေျပး၀င္လာသည္…<br />က်မ ကုိယ္က်မ ေပ်ာ့ညံ့သူ တေယာက္အျဖစ္ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မိခဲ့ေခ်….ထိုေန ့ရက္မတိုင္မွီအထိျဖစ္ခဲ့ေလသည္…<br />က်မနွင့္ သူနွင့္ၾကား အတားအဆီး အေႏွာင့္အယွက္ သိပ္မ်ားခဲ့ ေသာ္လည္း က်မက အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကို နားလည္စြာ လက္ခံနိုင္ခဲ့သည္… တခါက ခ်စ္သူ ဘ၀ကတည္းက အေမ မပါလ်ွင္စကားမေျပာတတ္ခဲ့ေသာ သူ ့ကို က်မက ကေလးတေယာက္စကားကို နားေထာင္ေနသူတေယာက္နွယ္ ေက်နပ္စြာ ျပံဳးၾကည့္ေနခဲ့ဖူးသည္… တကယ္အရည္အခ်င္းရွိေသာ သူ ့အေမ ကို က်မ ေလးစားခဲ့သည္..<br />သို ့ေသာ္ စိတ္၀င္တစား အေလးေတာ့မထားတတ္ခဲ့ …မလိုအပ္ခဲ့ ၍လည္းျဖစ္မည္ထင္သည္…<br />ေရြးခ်ယ္စရာ အခြင့္အေရး မ်ားစြာရွိသည့္အနက္မွ က်မ သူ ့ကိုခ်စ္သူအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ ခဲ့သည္…<br />ျဖစ္နိုင္လ်ွင္ ငယ္ဘ၀၏ ရင္ခုန္သံ တခုကို အျပစ္တင္မိခ်င္သည္… သူသည္ က်မ အထင္ၾကီးစရာ အရည္အခ်င္း တခုမွ မရွိခဲ့ ေသာ သာမာန္ေဘာ္ေၾကာ့ေယာက်ၤားတေယာက္ပင္ျဖစ္သည္… တခါတေလ မဂၢဇင္း စာအုပ္တခ်ိဳ ့ထဲက စိတ္ကူးထဲ က ခ်စ္သူပံုရိပ္ ဟူေသာ စကားလံုးကိုေတြ ့လ်ွင္ မ်က္စိစံုမွိတ္ေခါင္းကို ရမ္းခါရင္း က်မျပံဳး မိသည္…<br /><br />က်မကိုယ္တိုင္ကလည္း သာမာန္အတၱၾကီးေသာ ၊ အယံုၾကည္လြယ္ေသာ ခပ္ အအမိန္းမတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္…<br />သို ့ေသာ္ က်မကေတာ့ ဘ၀၏ အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ ့ ၊ အခ်ိန္တခ်ိဳ ့ကို သီးသန္ ့ဆီ ခန္ ့ခြဲ အသံုးခ်နိုင္ခဲ့ေသာ…<br />လြန္ခဲ့ ေသာ ငါးနွစ္ခန္ ့က သူ ့ကို က်မေျပာျပခဲ့ဖူးေသာ ရည္မွန္းခ်က္တခ်ိဳ ့တ၀က္ကိုလက္၀ယ္ရယူထားနိုင္ေသာ “ ႏြယ္သာကီ “ ဆိုေသာကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြအျပည့္နဲ ့မိန္းမ တေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ေလျပီ…<br /><br />တခ်ိန္က အျပံဳး ခ်ိဳခ်ိဳ မ်က္နွာက်ခပ္လွလွ နွင့္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတေယာက္ က်မရွိရာ ေနရာသို ့အလည္လာခဲ့ဖူးသည္…<br />အဖြါးျဖစ္သူကို ျပန္လိုက္ပို ့ရင္း နယ္သို ့ခရီးထြက္မည္ဟုေျပာေသာ သူ၏ ကားျပာျပာေလးတစင္း က်မဆိုင္ေရွ့လာရပ္သည္အထိ အျဖစ္အပ်က္မွန္ကို က်မ မေ၀ခြဲတတ္ေသး… သူ၏ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို အေလးေပးတတ္ခဲ့ေသာ က်မ“ညံ့ဖ်င္းမႈ တခုေၾကာင့္… ဤအေၾကာင္းအရာေတြ ကို သူ ဘယ္ေသာအခါမွ သိနိုင္ခြင့္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ…<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ။ ။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />မိုးတိမ္ တခုကို အမွတ္မထင္ ေကာက္ရခဲ့ျပန္သည္… ေလယူေလသိမ္း အင္မတန္လွသည္… ၾကင္နာတတ္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားရွိသည္…<br />ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲသို ့အ၀င္ ထံုးစံအတိုင္း အေနာက္ဖက္အက်ဆံုးစားပြဲ လူတကာကိုေက်ာခိုင္းထားေသာ ေနရာကိုယူျဖစ္သည္…<br />မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ေနရာမွ..က်မ ေကာ္ဖီခြက္ဆီသို ့လွမ္းလာေသာ သူ ့လက္မ်ားကို ရည္ရြယ္၍ လက္ကာျပမိသည္…<br /><br />“Sorry က်မ သူမ်ားေဖ်ာ္ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီကို မေသာက္တတ္ဘူး…”<br /><br />“ ေၾသာ္… Sorry ပါ.. “<br /><br />ေျပာရင္းက မ်က္၀န္းစိမ္းစိမ္း တစံုကိုသတိရမိသည္…တခ်ိန္က သူ ့လက္နွင့္ေဖ်ာ္ေပးေသာ ေကာ္ဖီကိုမွ စြဲစြဲျမဲျမဲ ေသာက္တတ္ေသာ စိတ္ရူးတခ်ိဳ ့နွင့္ ေကာင္မေလး တေယာက္အေၾကာင္းကို သတိရသည္…<br />အလြမ္းသည္..ေကာ္ဖီဆိုင္ ေထာင့္စြန္းတြင္လည္း ပုန္းကြယ္ေနတတ္သည္ပဲလား…<br /><br />“ႏြယ္.. ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး ရင္ ဒီဘက္နားမွာ ဓါတ္ပံုသြားရိုက္ရေအာင္ေလ..ရႈခင္းလဲ လွတယ္..အလင္းေရာင္လဲေကာင္းတယ္…<br />ႏြယ့္ေမေမ နဲ ့အဖြါးဆီ ဒီလ ဓါတ္ပံုရိုက္မပို ့ရေသးဘူး မဟုတ္လား..”<br /><br />တဆိတ္..သူေခၚေသာ ႏြယ္ ဆိုသည့္အသံုးအႏႈန္းကို မုန္းလွသည္…က်မ အမည္ထဲ မွ အမုန္းဆံုးစာလံုးတလံုးျဖစ္ခဲ့သည္..<br />ႏြယ္ ဆိုသည့္ သေဘာကိုက သူတပါးကို မွီတြယ္ရွင္သန္ေနရသည္ မဟုတ္ပါလား…<br />“ ကီကီ “ ဟုထူးဆန္းစြာ ေခၚတတ္ေသာ ေကာင္ေလးတေယာက္၏ အသံကို ျပန္ၾကားေယာင္ေနသည္…<br /><br />“ ႏြယ္..ႏြယ္..ကိုယ္ေခၚေနတာၾကာျပီ ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ..”<br />“ အဲ..က်မ ဒီတပတ္ ထဲ အျပီးတင္ရမယ့္ Report တခုကို စဥ္းစားမိလိုက္လို ့ပါ..”<br /><br />ယခင္ မိုးတိမ္ မ်ားလိုပင္ သူမ်က္နွာပ်က္သြားျပန္ေလသည္…က်မ ကေတာ့ မ်က္နွာမပ်က္.. သို ့ေပမယ့္ စိတ္ေတာ့ ပ်က္တတ္သည္သာ..<br /><br />“ ႏြယ္ ျပံဳးေလ..ျပံဳး..ႏြယ္က ျပံဳးရင္ ပိုလွတယ္…”<br /><br />သူကေျပာေလသျဖင့္ ျပံဳးရျပန္သည္.. ေမာင္ ကေရာ.. ဟင့္အင္း ေမာင္ကျဖင့္ က်မကို ေခ်ာသည္ လွသည္ဟု တခါမွ မေျပာဖူးေပ…<br />ကီ့မ်က္နွာေလးက လွတယ္လဲ မဟုတ္ဘူး…Charming ျဖစ္တာကြ သိလား…ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတာ..ကီျပံဳးေနရင္ ေမာင္ ရင္ေအးတယ္…ဟုေတာ့ ေျပာဖူးသည္ထင့္..<br /><br />“ႏြယ္ က ကၽြန္ေတာ္နဲ ့စကားေျပာေနရင္း စိတ္တျခား လူတျခား ျဖစ္ေနသလိုပဲဗ်ာ..”<br /><br />“ ဘာ..” က်မ အသံက လိုအပ္တာထက္ပိုက်ယ္သြား သျဖင့္ သူ ့မ်က္၀န္းမ်ား ၀ိုင္းစက္သြားခဲ့သည္…<br /><br />“ က်မ ဒီမွာထိုင္ျပီးရွင္နဲ ့စကားေျပာေနခဲ့တာပဲေလ.. ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ..ရွင္ေၾကာင္လွခ်ည္လား..”<br /><br />တကယ္ေတာ့ သူလို လူၾကီး လူေကာင္းဆန္ေသာ ေယာက်ၤားတေယာက္ ကို က်မ ဒီေလာက္ ရိုင္းရိုင္း မတံု ့ျပန္သင့္ပါ…<br />သို ့ေသာ္ သူေျပာလိုက္ေသာ စကားသည္..က်မ အရိႈက္တည့္တည့္ ထိမွန္ခဲ့ေစ၍ က်မ ၀န္ခံရန္ အင္မတန္ရွက္ေသာ…<br />စိတ္ခံစားမႈ တခုျဖစ္ေန ၍ပင္… အမွန္ေတာ့ ..ေၾကာင္ေနသူမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ေကာင္းကင္တခု ကို အထပ္ထပ္အခါခါ ျပန္အိပ္မက္ေနတတ္ေသာ…မာန နွင့္အတူ ဖမ္းဆုပ္မိသမွ်ေသာ မိုးတိမ္မ်ားကို ေခ်မႊဖ်က္ဆီးေနမိခဲ့ေသာ..က်မ ကိုယ္တိုင္သာ…ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္..။ ။<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ။ ။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />...... May b Soon.. :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-6318839982314365799?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-9044154033751780612010-01-30T00:18:00.000+08:002010-01-30T00:18:04.773+08:00ဘယ္တုန္းကမွ အေျဖမရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီသမီးအတြက္ ပုစၥာတပုဒ္တေလေလာက္မ်ား<br />ထားခဲ့ပါေတာ့လား ေမေမ ရယ္…<br />တစ္သက္မွာတစ္ခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေျဖတစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ ေျဖၾကည့္မိခ်င္တယ္…<br />အရပ္ရွစ္မ်က္နွာက အခ်ိန္မေရြး၀င္ေရာက္ေနတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္းစံုအတြက္…<br />သမီးမွာ အေျဖမရွိခဲ့ဘူး ေမေမ…<br />တစ္စံုတရာေသာ အေျဖကိုတံု ့ျပန္ဖို ့သမီးရဲ ့ျမည္သံစြဲေတြ တခုတေလမွ အလုပ္မလုပ္ခဲ့ၾကဘူး…<br /><br />သိမ္ငယ္ေနတဲ့ လမ္းမ…<br />တိမ္၀င္ေနတတ္တဲ့အသံေတြအတြက္….<br />အားအင္တခ်ိဳ ့တ၀က္ေလာက္ လိုအပ္ေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္ ေမေမ…<br />အေရာင္လြင့္ေနတဲ့မိုးတိမ္…<br />ငိုေၾကြးေနတဲ့ငွက္တအုပ္..<br />ေသာကလမ္းမေပၚျဖတ္သန္းစီးဆင္းသြားၾက…<br />ေမေမေရ……<br />ခံနိုင္ရည္ဆိုတဲ့ ခ်ပ္၀တ္တံဆာေတြကို မြန္းမြန္း က်ပ္က်ပ္ ၀တ္ဆင္ထားခဲ့ရတဲ့<br />ေပေပေတေတ အထီးက်န္ေကာင္မေလးတေယာက္ရဲ ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ….<br />မိုးေကာင္းကင္ ဟိုမွာဘက္စြန္း အထိ…ေမ်ွာ္လင့္ထားခဲ့…<br />ဒီလိုနဲ ့…….<br /><br />ဘ၀ကိုရင္ဆိုင္ဖို ့အတြက္ ေမေမ့စကားအတိုင္း မ်က္လံုးကိုဖြင့္…<br />နားအစံုကို စြင့္ထားခဲ့ပါတယ္….<br />ဒါေပမယ့္လည္း….ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ ့ေပါ့ေမေမ ရယ္….<br /><br />စိတ္’ ဆိုတဲ့ ကံေရျပင္ကို ျငိမ္သက္သြားမွာေၾကာက္စိတ္တမ်ိဳးနဲ ့…<br />ခဲတလံုးျပီး တလံုး မရိုးနိုင္ေအာင္ ပစ္ခ်ေနခဲ့သူဟာ….<br />သမီးကိုယ္တိုင္ပါပဲ ေမေမ…<br />ျငိမ္သက္ျခင္းကထြက္ေပၚလာမယ့္ ေလးနက္တဲ့ အသံထြက္ေတြကို<br />သမီး ရင္မဆိုင္ရဲခဲ့ဘူး…<br /><br />တခါတေလ ေပါ့…<br />ကမ္းေျခမဲ့သြားခဲ့ရတဲ့ လႈိင္းလံုးတလံုးလို…ပင္လယ္ထဲမွာပဲ တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ဆံုးသြားခ်င္ခဲ့ေတာ့တယ္….<br /><br />ဘ၀ တစ္ခုကို ဆက္လက္ရပ္တည္ဖို ့ ေမးခြန္းတိုင္းကို အေရးတၾကီးေျဖစရာလိုေနသလားေမေမ….???<br />သမီးေမးသမ်ွကိုလဲ ေျဖမေနပါနဲ ့ေတာ့ ေမေမရယ္…<br />ကိုယ္မလိုခ်င္တာတခုကို သူမ်ားကိုစြတ္ထိုးေပးရေလာက္ေအာင္ေတာ့လည္း..သမီးက မမိုက္မဲခဲ့ပါဘူး…<br /><br />မ်က္ရည္က်ရင္ စိတ္အင္အားရႈံးတယ္…<br />ရႈိက္ငိုမိရင္ေတာ့ လူအင္အားပါဆံုးရႈံးတယ္…<br />သမီးလဲ အခုတေလာ တလွည့္စီေတာ့ရႈံးတယ္ ေမေမရယ္…<br /><br />“သမီးငယ္ေလး ကိုယံုၾကည္တယ္ “ ဆိုတဲ့စကားကို ထပ္ဖန္တလဲလဲ ေမေမ အသံုးျပဳခဲ့တယ္…<br />ေမေမသိပ္မွားတယ္..သမီးကေတာ့အခုခ်ိန္ထိ မမွန္နိုင္ခဲ့ေသးဘူး ေမေမရဲ ့….<br /><br />တက္တခါ၊က်တလွည့္နဲ ့ ဘ၀ကိုဇယ္ခုတ္သလိုကစားဖို ့သမီးက အျမဲၾကိဳးစားတယ္…<br />ဘာေၾကာင့္ ေပတစ္ရြက္လိုစိတ္ထား…သမီးကို မေပးထားခဲ့ရတာလဲ …<br /><br />အမာရြတ္ဆိုေပမယ့္လည္း အထပ္ထပ္ခြါေတာ့ နာတယ္ ေမေမ….<br /><br />အသိုက္မဲ့သြားတဲ့ နာက်င္မႈမ်ိဳးနဲ ့အေရာင္ခပ္လြင့္လြင့္ ငွက္ကေလးတေကာင္…<br />ေမေမ့ နာမည္ကိုေအာ္ရင္း…သီခ်င္းေတြ ဆိုေနခဲ့တယ္ ေမေမ…<br />“ခလုတ္ထိလို ့အမိတတာ “ မဟုတ္ရပါဘူး ေမေမရယ္…<br />“ မိသားစု” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သမီးဘ၀မာတိကာမွာ ရွာမရေတာ့လို ့…<br />ေမေမ မ်ားသိလိုသိျငား ေမးျမန္းၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာပါ…<br /><br />“ ဖန္တီးခဲ့သမ်ွက ဖ်က္ဆီးပစ္ဖို ့လား ?? “ တဲ့…<br />တခ်ိဳ ့ေမးခြန္းေတြက သမီးဥာဏ္မမွီေလာက္ေအာင္ ရင့္က်က္တယ္ ေမေမ…<br />သမီးျပန္မေျဖျဖစ္ခဲ့ဘူး…<br />“ပ်က္စီးသြားရတယ္” ဆိုတဲ့စကားက.. “ ဖ်က္စီးလိုက္တယ္ “ ဆိုတဲ့စကားထက္<br />အမာရြတ္ နက္နက္ေတြ ေပးတတ္မွန္း သူတို ့မသိတတ္လို ့သမီးကိုေမးတာ…<br />ထားလိုက္ပါ ေမေမ..သမီးမေျဖခ်င္ခဲ့ဘူး…<br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ လေပါင္း (၆၀) ေလာက္ကစလို ့ႏႈတ္ခမ္းနဲ ့မ်က္လံုး သမီးခြဲ ျပံဳးျဖစ္ခဲ့တာ…ၾကာျပီေမေမ…<br />တခ်ိန္တုန္းက ေမေမ သိခ်င္ခဲ့တဲ့ အတုနဲ ့အစစ္ရဲ ့အေၾကာင္း အခုေတာ့ သမီးေကာင္းေကာင္းၾကီး ေျပာျပနိုင္ေနခဲ့ျပီ…<br />ေမေမ ဆူခ်င္ဆူ၊ရိုက္ခ်င္ရိုက္<br />သမီးကေတာ့ ဟန္ေဆာင္တတ္ခဲ့ပါေပါ့ ေမေမ…<br />ပုပ္အက္ေၾကမြေနတဲ့ရင္ဘတ္ၾကီးတခုလံုးေပၚမွာေျခစံုရပ္ရင္း ..လူတကာကို လွလွပပေလး ျပံဳးျပတတ္ေနျပီ…..ေလ…<br /><br />လူတကာကို လိုက္ရွင္းျပေနရေအာင္…<br />သမီးက အၾကြင္းသုညမွ မဟုတ္တာပဲ ေမေမ…<br />ဒီလိုနဲ ့ပဲ … လူတခ်ိဳ ့ရဲ ့ေကာက္ခ်က္ေတြထဲမွာ..<br />သမီးဟာ ေခါင္းမာသတဲ့ …<br />ေနာက္မွာ ေျခခ်စရာ ေျမတေနရာမွ မက်န္ေနခဲ့ေတာ့လည္း<br />သမီးက ေနာက္မဆုတ္တတ္ခဲ့ဘူးေလ..ေမေမ…<br /><br />အခ်စ္ဆံုးသူတေယာက္ကတိုက္ခဲ့တဲ့ အက္ဆစ္တခြက္ကို အျပံဳးမပ်က္ ေသာက္ျပတတ္ခဲ့တဲ့<br />ေမေမ့ရာဇ၀င္စာမ်က္နွာေတြ…သမီးရင္ဘတ္ထဲမွာ<br />စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ ့ေရးမွတ္ထင္က်န္ေနဆဲပဲ ေမေမ…<br />အရာရာကိုနားလည္စြာနဲ ့…ဘာကိုမွ နားမလည္သေယာင္ျပဳရင္း သမီးျပံဳးျပတတ္ခဲ့ပါတယ္…<br />ေမေမ့ အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္ေတြထဲ က ဗာရာဏသီျပည္ၾကီးနဲ ့အဇာတသတ္မင္းသား ပံုျပင္ေၾကာင့္ေပါ့ ေမေမ…<br />ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ…သမီးက ေမေမ့ကိုသိပ္ခ်စ္တတ္ခဲ့တဲ့ မေအတူသမီးတဲ ့ေမေမ…<br />သမီး တစ္သက္နဲ ့တစ္ကိုယ္ လူေတြေပးတဲ့ ေကာက္ခ်က္ေတြထဲက အျမတ္နိူးဆံုးစကားတရပ္ျဖစ္ခဲ့ေပါ့….<br /><br />အေကာင္းတစ္၀က္ ၊ အဆိုးတစ္၀က္နဲ ့…ေလာကၾကီးနဲ ့သမီးကေတာ့..<br />ေတာ္ေတာ့္ကို ဖက္ဆက္အခ်ိဳးက်ေနခဲ့ပါျပီေမေမ….<br />မ်က္လံုးအစံုကို မွိတ္ရင္း ေမေမအိပ္စက္သြားေသာ ေဆာင္းေႏွာင္းေန ့လည္ခင္းတခုမွာကတည္းက…<br />သမီးထံက ေမးခြန္းေတြ…ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာၾကာခဲ့ပါျပီ…<br />စိတ္ခ်ပါေတာ့ ေမေမရယ္…ကတိအတိုင္း<br />သမီးျပန္မေပးနိုင္ေသာ အရာ…ဘာတခုမွ သူမ်ားဆီကမယူပါဘူး…<br />ေမေမ ကိုယ္တိုင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ေလာကၾကီးဆီက..<br />သမီးကို နားလည္ေပးမယ့္ တစံုတရာ….<br />ဘာဆို ဘာကိုမွ လိုဘ မေတာင့္တေတာ့ပါဘူး….<br />တခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့ ေမေမ….<br />“ မိသားစု “ ဆိုတဲ့ စာလံုးတခုရဲ ့အဓိပၸါယ္ကို သမီးဘ၀မာတိကာမွာ ကိုယ္တိုင္ျဖည့္စြက္ခြင့္ မ်ား…ရလာတဲ့ အခါ….<br />………………………………………………………….။ ။<br /><br /><b><u>"ေမေမ…"</u></b><br /><br />ေမေမ…<br />လွမ္းေခၚမိလိုက္တဲ့…ခဏေလးမွာတင္ လွစ္ကနဲျပံဳး…<br />ေမေမ့ ပါးကြက္ေလးတဖက္ဟာ…သမီး တဘ၀လံုးပါပဲ...<br /><br />က်မ ေမေမ ရယ္ေလ…<br />ကိုယ္ စိတ္ နွလံုး သံုးပါးစလံုး… မရႊင္လန္း နုိင္ခ်ိန္မွာေတာင္…<br />ေမေမ မ်က္လံုး ေတြ အျမဲ ပဲ ျပံဳး ေနခဲ့တယ္….<br />သားသမီးတိုင္းအတြက္…ထာ၀စဥ္အင္အားျပည့္၀ တဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ ့<br /><br />က်မ ေအာင္ျမင္မႈ အေသးအဖြားေလးမ်ားအတြက္…<br />အျမဲ အားေပး ဂုဏ္ယူေနတတ္တဲ့…ေမေမ…<br />က်မ က်ရႈံးခ်ိန္တိုင္း…အျမဲႏွစ္သိမ့္အားေပး တတ္တဲ့ ..ေမေမ…<br />ေမေမ့ ရင္ခြင္ထဲ တိုးေ၀ွ ့ခ်ႊဲ မိ ခ်ိန္တိုင္း…<br />က်မ ကေမေမ့ အတြက္ထာ၀ရ ကေလးေလးတဲ့….လား ?<br /><br />အခုေတာ့…ေမေမ့… ကေလးေလးတေယာက္<br />မျဖဴစင္ၾကတဲ့ ဒီေလာက ရဲ ့…<br />ကမ္းလာတဲ့ လက္ေတြ ကို ခါ ထုတ္….<br />တေယာက္ထဲပဲ…မတ္တပ္စမ္းေန ခဲ့တာ….<br />တခါတရံ ေတာ့လဲ….အလဲလဲ အျပိဳျပိဳ….<br /><br />ဟင့္အင္း…က်မ ဘာကိုမွ စိတ္ပ်က္ေနာင္တ မ ရ ပါဘူး….<br />ေမေမ ေမြးေသာ က်မ ဟာ…ေမေမ့ သမီးသာလၽွင္ျဖစ္တယ္….<br /><br />“ေလာကၾကီး မွာက်မ အတြက္… ဘာမွ အဆင္သင့္ မရွိေပမယ့္<br />က်မ ယူ နုိင္ရင္ ယူနုိင္သေလာက္ ရသတဲ ့ “<br /><br />က်မ ျပိဳယိုင္လဲက် ခ်ိန္တိုင္း…<br />ေမေမ့ စကားသံေတြ ကိုပဲ ႏွလံုုးသြင္းလို ့..<br />လူမသိ..သူမသိ…<br />က်မ ျပန္လည္ ထူမတ္ နုိင္ခဲ့တယ္….<br /><br />ေမေမ ဘယ္မွာ ေသဆံုးလို ့လဲ…<br />ေမေမ့ နွလုံးေသြးေတြ….က်မ ရင္ဘတ္ထဲ…လွည့္ပတ္စီးဆင္းဆဲ…..<br /><br />ေမေမ ဘယ္မွာ ေသဆံုးလို ့လဲ…<br />ေမေမ့ အသိတရားေတြ..က်မ ဦးေႏွာက္ထဲ…လွည့္လည္ စီးဆင္းဆဲ….<br /><br />“ေမေမ” တဲ့<br />က်မ ဘ၀ကို အျမင့္ပ်ံနုိင္ဖို ့…မႈိင္းတိုက္ေပးခဲ့တာ…<br />အဲ့ဒီ ေမေမ့ ေမတၱာေတြ နဲ ့ေပါ့….<br /><br />ေဟာၾကည့္….ေမေမ ဘယ္မွာေသ ဆံုးလို ့လဲ….<br />က်မ ရင္ထဲ ကနွလံုးသားထဲမွာ…<br /><br />ေမေမ အျမဲတမ္း… ျပံဳးေနတုန္းပဲ……။.....။<br /><br />ေႏြးေႏြးသဲမြန္<br />၂၈ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉<br /><br /><br />(လြန္ခဲ့ေသာ လေပါင္း (၆၀)ခန္ ့က စိတ္ခ် လက္ခ် ခြဲခြါသြားခဲ့ေသာ..ေမေမ့အတြက္)<br /><br />နွလံုးသားထဲက<br />ပန္းတစ္ခင္း<br />ရင္နင့္ေအာင္သင္းခဲ့<br />လမင္းထက္ လင္းလက္<br />ေကာင္းကင္ထက္ ျမင့္တဲ့<br />အေမ......<br />ဒီေလာက ကမၻာေျမမွာ<br />ရွိရွိ သမွ်<br />အဖိုးထိုက္ရတာနာေတြနဲ့ ခ်ိန္စက္<br />အရာအားလံုးတို့ထက္<br />အေမ့ေမတၱာ ေစတနာ<br />ထာ၀ရ<br />ကိုးဆယ္ဆသာ...<br />(ေမာင္ယဥ္ေအာင္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-904415403375178061?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-9911442519360777982010-01-25T17:18:00.003+08:002010-01-26T22:19:28.669+08:00အတၱမ်ားစြာ...ငါ့ကိုယ္ငါ ဗဟိုျပဳ...<br /><br />ၾကမ္းတမ္းစြာ ထုဆစ္ခဲ့ရတာ...<br /><br />မာနေတြ အုပ္မိုး အရုပ္ဆိုးလိုက္တဲ့ ဥာဥ္... <br /><br /><i>ကိုယ့္လိပ္ျပာက </i><br /><i><br /></i><br /><i>ဘယ္လိုမွ မေလးစားနိုင္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း..</i><br /><i><br /></i><br /><i>တေန ့ကအေၾကာင္းၾကားတယ္...&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><br />ကိုယ့္ေဒါသနဲ ့ကိုယ္လဲ..<br /><br />ကိုယ့္ကိုကို လမ္းေဘးပစ္ခ်ခဲ့တာ အၾကိမ္ၾကိမ္..<br /><br />ဒီလိုနဲ ့..<br /><br />အသားေဆာင္ဖို ့ဆိုရင္း ...<br /><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆိုးပစ္လိုက္တဲ့ အေရာင္ကိုက ေမွာင္လြန္းသြားခဲ့..<br /><br /><i>အမွန္ကိုက အမွားမွာ သာယာေနတတ္ၾကတာ...</i><br /><br /><br /><i>ကိုယ့္ေရွ့မွလာလာ ထြန္က်ဴး ေနၾကေတာ့လည္း</i><br /><i>ဘ၀နာတတ္လာတာသာ အဖတ္တင္..</i><br /><br />ျပီးေတာ့တခါ...<br />ေမတၱာတရားအေၾကာင္း ၾကားဖူးနား၀ေတြ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေပၚတင္..<br /><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္တင္မက<br /><br />တစိမ္းတရံစာေတြကိုပါလိမ္ခဲ့မိတာ<br /><br />အမႈၾကီးသြားခဲ့..<br /><br />ေနာင္တ ဆိုတာ ပလာစတာ ကပ္လို ့မရတဲ့ အနာမွန္း သိသိရက္...<br /><br />မရည္ရြယ္ပဲ ဆိုတဲ့စကားနဲ ့ညာ....<br /><br />ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ရွက္တတ္လာသလိုရွိတယ္...<br /><br /><br /><br />အဆံုးမွာ သတ္မိခဲ့သလိုရွိတာ ဆိုးပါတယ္..<br /><br /><i>ကိုယ့္ေဒါသနဲ ့ကိုယ္...</i><br /><i><br /></i><br /><i>ျဖိဳခ်လိုက္မိတဲ့ နံရံေတြ ဘယ္နွစ္ခု ျဖစ္သြားျပီလဲ...</i><br /><br />အကာအကြယ္မဲ့ ေန ့ရက္တခ်ိဳ ့ထဲ...<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ၾကီးမရေတာ့တာ ဆိုးျပန္တယ္...။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-991144251936077798?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-27274206176720199362010-01-16T01:32:00.001+08:002010-01-16T01:37:33.275+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S1CnzMIsUSI/AAAAAAAAAWc/KoR2rtS9AzM/s1600-h/the+end.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/S1CnzMIsUSI/AAAAAAAAAWc/KoR2rtS9AzM/s320/the+end.jpg" /></a><br /></div><br /><br />အနယ္ထိုင္ေနတဲ့...အလြမ္းေတြကို ဒီ ဘ၀ထဲက ခတ္ထုတ္ပစ္ခဲ့တယ္...<br /><br />ေတာ္ ပါ ျပီ... <br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ လက္ပစ္ကူးတိုင္းလဲ ေကာင္းတဲ့ ပင္လယ္ လိုက္လို ့...<br /><br /><i>ခက္ထန္မႈေတြနဲ ့ရင့္က်က္မႈေတြၾကား...ဘ၀က နွစ္ပိုင္းျခားသြားတယ္...</i><br /><br />တခ်ိဳ ့လူေတြက အခ်စ္အတြက္နဲ ့အသက္ရွင္တယ္..<br />တခ်ိဳ ့လူေတြက အခ်စ္အတြက္နွစ္ဖက္ယွဥ္တယ္…<br /><br />တခ်ိဳ ့ေယာက်ၤားေတြက ကြယ္၀ွွက္တယ္....<br />တခ်ိဳ ့ေယာက်ၤားေတြက လိမ္တတ္တယ္..<br /><br />တခ်ိဳ ့မိန္းမေတြက ေငြမက္တယ္...<br />တခ်ိဳ ့မိန္းမေတြက ပတ္၀န္းက်င္အထင္ၾကီးမႈကိုမက္တယ္...<br /><br />သဘာ၀ေတာ့ သဘာ၀ပါပဲ..<br /><br />ဒါေပမယ့္လည္း..<br /><br /><i>ေလးစားလို ့မရေတာ့...တဲ့စကားတခြန္း အဆံုးမွာတင္...<br />ပတ္သက္မႈအားလံုး အေမွာင္ဖံုးသြားတယ္...</i>.။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-2727420617672019936?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-90022377930887044972009-12-29T21:58:00.003+08:002009-12-29T22:12:34.536+08:00တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ..ၾကိဳတင္ၾကံစည္မႈတခု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး...<br />လြဲတတ္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ မမွားျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့အမွန္ေတြကို ေျဖာင့္ခ်က္ေပးရင္း...<br /><i>ငါတို ့က ေက်ာခ်င္းကပ္ထားရက္ က<br />အခ်င္းခ်င္း ျပန္သတ္မိခဲ့ၾကတဲ့ လက္မရြံ ့ေတြ...</i><br /><br />ခင္ဗ်ားတခြန္း က်ဳပ္တခြန္း ဘယ္နွခြန္းမွ အတင္မခံေတာ့လည္း...<br />ခင္ဗ်ားနဲ ့က်ဳပ္ၾကား ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပိတ္ေပါက္ထားတဲ့ ခြန္းၾကီး ၊ခြန္းငယ္ေတြ သာမ်ားခဲ့...<br />စကၡဳအာရံု တန္ခိုးနဲ ့...အရာရာ ကိုအုပ္စိုးေနတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ...<br />က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားေလာက္မွ ကာလာမေျပာင္ေတာ့လဲ...<br />ေ၀းေလ ျခားေလ..ခပ္ေ၀းေ၀းသာေန...<br /><br />လြဲမွာစိုးရင္းက လြဲသြား...ေ၀းမွာစိုးရက္က ေ၀းကြာ...<br /><i>တကယ္ေတာ့..<br />ခင္ဗ်ားနဲ ့က်ဳပ္က အနားမညီခဲ့တဲ့ ေထာင့္တေထာင့္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါ...<br /></i><br />ဆန္ ့က်င္ဘက္ အရပ္ေတြဆီသို ့စီးျဖာလ်ွက္ရွိၾကတဲ့ ျမစ္နွစ္စင္း..<br />ေပါင္းဆံုဆည္းဖို ့ေ၀းတာ အေရးလား...<br />တကယ္က ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး...<br />အဲ့ဒီ ဘာမွ မဟုတ္တာကို ပဲ အေရးတယူ လုပ္ေနတဲ့ က်ဴပ္တို ့သာအရူး...<br /><br />ဓါးခ်င္းဆိုင္ျပီးမွေတာ့ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ဖို ့မျဖစ္နိုင္ ဘူး…<br />ယံုၾကည္ခ်က္မွားတဲ့ ဓါးသြားက ...၀ိဥာဥ္ကို ေျခြမယ့္ မီးအိမ္…<br /><i>ကဲ…<br />မ်က္ရည္က်တိုင္း လြမ္းတတ္စတမ္းလား…</i><br /><br />တခါတေလမွာ..<br /><i>တန္ဖိုးေလ်ာ့ ကိန္းဂဏန္းတခ်ိဳ ့အေၾကာင္း ခင္ဗ်ားပါးစပ္က ႏႈတ္ထြက္စကား..<br />အဲ့တာ ခါးတယ္...</i><br />ေရြးခ်ယ္မႈအေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားက အက်ယ္တ၀င့္ေျပာေတာ့..<br />က်ဴပ္က ဦးတည္ရာ ကိုမ်က္နွာခ်င္းဆိုင္လႊဲခဲ့ၾကတဲ<br />့အေၾကာင္း သတိတရရွိတယ္…<br /><br /><i>တကယ္ေတာ့...<br />ေပးတိုင္းေကာင္းတဲ့ အရာထဲမွာ "ကတိ" ဆိုတာ မပါခဲ့ဘူး...</i><br />ဒီလိုပဲ...အနာဂတ္ ဆိုတာ...<br />ေျပာတိုင္းေကာင္းတဲ့ စကားတရပ္ မဟုတ္ေၾကာင္း...<br />ခင္ဗ်ားသာ နားလည္တတ္ခဲ့ရင္....<br />............................................။ ။<br /><br /><b>ေႏြးေႏြးသဲမြန္<br />၂၉.၁၂.၂ဝဝ၉<br /></b><br /><br />ဇာတ္စင္<br /><br />အခန္း (၁) ၊၊<br />အခန္းတစ္ခန္း<br />ထည့္ခ်င္သည္မ်ားကုိ ထည့္ထား၍<br />မထည့္ခ်င္သည္မ်ားကုိ မထည့္ထား ၊၊<br />အခန္း(၁)ခန္း<br />ထည့္သင့္သည္မ်ားကုိ မထည့္ထား၍<br />မထည့္သင့္သည္မ်ားကုိ မထည့္ထား ၊၊<br />ေရွ႕ထြက္မင္းသမီး ၏ ေရွ႕ထြက္အက ကုိ<br />ဒါရိုက္တာက လက္ခုပ္ထဲ ထည့္တီး၍<br />ဇာတ္ေဆာင္မင္းသမီး မ်က္ႏွာျမင္ ရန္<br />ဇာတ္ေထာင္ မင္းသား ဘယ္သူ ႏွင့္ ႏွစ္ပါးသြားကတဲ့ည<br />လူရႊင္ေတာ္အခ်ဳိ႕မွာ အျပာေရာင္ေတာင္ရွည္မ်ား ေလွ်ာ္ဖြပ္ေန၊၊<br />အရင္က ျပဇာတ္ေတြပဲ ျပန္ကမယ္ ၊၊<br />ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲေတာ့ ႏုပ်ိဳမသြားဘူးလား ၊၊<br />ဇာတ္ကုိေတာ့နာမယ္ေနာ္ ၊၊ ဖိိလုိ႔ပဲျပားျပား ၊ ျပာၿပီးပဲ ျပားျပား ၊၊<br />မီးမေသေသးသ၍ ျပန္ က မယ္ ၊၊<br />ပရိတ္သတ္ႏိုးလာေတာ့ ဇာတ္သိမ္းလိုက္ၾကတာေပါ့ ၊၊<br />အခန္းတစ္ခန္း ၊၊<br />အခန္း (၁)<br />မထည့္တတ္သည္မ်ားကို မထည့္ထား ၊၊ ၊၊<br /><br />ဇာတိ<br />၂၂.၁၂.၂ဝဝ၉<br /><br /><br />ဇာတ္စင္<br /><br />ငါ့အေပၚကိုတက္<br />ငိုလိုက္ ရယ္လိုက္ ၿပံဳးလိုက္<br />မိုက္ျပလိုက္<br />ေသနတ္ကိုဟန္ပါပါပစ္ေဖာက္<br />မင္းသမီးခါးကို လူၾကမ္းက ခပ္ရမ္းရမ္းဆြဲေတာ့<br />မင္းသားက လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္<br />မိုးေကာင္းတုန္းရြာထားဦးေပါ့တဲ့<br />အျပင္မွာေတာ့သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က<br />အရမ္းခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္<br />ဒီမွာလာၿပီး တိုက္ၾကခိုက္ၾက<br />သ႐ုပ္ျပ<br />ပရိတ္သတ္အႀကိဳက္<br />ဇာတ္ဆရာအႀကိဳက္<br />တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကိုထိုးတယ္<br />တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကိုမုန္းတယ္<br />တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကိုသနားတယ္<br />တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကိုဇာတ္အိမ္ထဲကေမာင္းထုတ္အၿပီး<br />ကားလိပ္ခ်<br />ပရိတ္သတ္ျပန္<br />ဇာတ္အဖြဲ႔ျပန္<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့<br />အမိႈက္ေတြ ဗရပြနဲ႔<br />ငါ့ခ်ည္းပဲက်န္ေနခဲ့ေတာ့တာ။ ။<br /><br /><br />ၾကက္သြန္<br />၂၂.၁၂.၂ဝဝ၉<br /><br /><br />“ ဇာတ္စင္ ”<br /><br />ဒီေနရာမွာ<br />အားကုန္ေအာ္ဟစ္လိုက္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့<br />နားရြက္ နဲ႔ ႏွာေခါင္းဟာ<br />အားကုန္ထြက္ေျပးဖို႔ ျပင္ေနႀက<br />စက္ခလုတ္ႏိွပ္လိုက္မွ စရေတာ့မလုိ႔<br />ဒီေနရာမွာ မ်က္ႏွာေႀကာမရွင္တဲ့လူေတြ စုစုစည္းစည္း ေပါင္းသင္းေနထိုင္တယ္<br />ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုတာက စ မွ ျဖစ္မယ္ထင္ရင္<br />ကိုယ့္အလွည့္ မေရာက္ပဲ မ်က္ႏွာေသ နဲ႔ ထြက္ က<br />ဒီ ည မွ စ ျဖစ္မယ္<br />စ မွျဖစ္မယ္<br />ဒီ ည စ မွ ျဖစ္ မယ္<br />ခလုတ္ေလးႏွိပ္လုိက္တယ္ဆိုရင္ပဲ . . .<br />၀ိဥာဥ္ကို မလံုတလံု ျခံဳ ျပံဳးႀကည့္လိုက္တယ္<br />ေျခ လက္ ေခါင္း ခါး အဆင္သင့္ပဲ<br />ဒီမွာေတာ့ အားလံုး ပံုေသနည္း မ်ားမ်ားသံုးလို႔<br />အေရွ႕ကိုတိုး အေနာက္ ( က ) ဆုတ္<br />ဟိုအေရွ႕က လူေျခရာ တက္နင္းမိရင္း<br />စက္ခလုတ္ကို မသိမသာ ႏွိပ္လိုက္တယ္<br />ျပန္ စ ႀက မယ္ ၊ ဆို ျပန္ က ၊ ႀက ဖို႔ လို မယ္<br />တစ္ဦး တစ္စံုက လွ လွေလး ဟာသ ျပတယ္<br />အေပၚမွာေရာ ေအာက္မွာေရာ မညီမွ်ဘူး<br />အေပၚေသြး ေအာက္ေသြး မွာေရာ မညီမွ်ဘူး<br />အသံဆိုးေတြ နဲ႔<br />နာမည္တစ္လံုးျခင္းဆီ ရြတ္ဖတ္<br />ဒီ ည မွာ စ လိုက္ ရင္<br />စက္ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ<br />ဖိနပ္တစ္ဖက္ေပ်ာက္တယ္ ။ ။<br /><br />ရုပ္ေသး<br />၂၃.၁၂.၂ဝဝ၉<br /><br /><br />ဇာတ္စင္<br /><br />ေနာက္ကထြက္လာလိုက္<br />ေနာက္ကိုျပန္၀င္သြားလိုက္နဲ႔<br />ဒီလူမိုက္ေတြဗိုက္ထဲထည့္လြယ္ထားရတယ္ ။<br />ရင္ဘတ္တစ္ခုထဲက အန္ခ်လိုက္ေပမယ့္<br />အရည္လည္းပါတယ္ အဖတ္လည္းပါတယ္<br />ဒါပါပဲ . . . .<br />ဟန္ေဆာင္မႈကို ေက်ာပိုးထားရတဲ့ေကာင္<br />လူစံုတက္စံုေရွ႕ေရာက္မွ<br />သူ႔ေက်ာကို မီးနဲ႔ထိုးျပ<br />သူအတြက္ေတာ့ လက္ခုပ္သံမပါခဲ့ဘူး<br />သူ႔ေက်ာေပၚခုန္ေပါက္ၾက<br />က်ိဳးက်ေတာ့ သူမခိုင္တာတဲ့<br />ကိုယ္တိုင္မွ မထမ္းရတာ<br />ဘယ္ေလာက္ေလးတယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူး<br />ရွိေစေတာ့ . . . .<br />ဒီတစ္ညေတာ့ ဒီမွ်ေပါ့ေလ . . . . . . .<br />ေနာက္တစ္ညေတာ့ ေနာက္မွ ေတြး<br />သူတို႔လည္း ေနာက္ပြဲအတြက္ ဇာတ္လမ္းေရြးပါေစဦး ။<br /><br />႐ိုးရာ<br />၂၃.၁၂.၂ဝဝ၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-9002237793088704497?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-32317745443102222132009-12-21T17:22:00.002+08:002009-12-21T17:24:22.790+08:00ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကိုယ္စီနဲ ့..ငါတို ့တမိုးေသာက္ခဲ့ၾကတယ္…<br /><br />ေကာင္းကင္က ေျမၾကီးကို တိုးသ်ွိဴးလိုက္ရသလိုမ်ိဳး…<br /><br />အလိုမတူေသာ သတိရျခင္းမ်ိဳးေတြ နဲ ့….<br /><br />တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ ထိခိုက္ျဖစ္တယ္…<br /><br /><br />ထြက္ခြါ စရာ လမ္းေပ်ာက္ခဲ့ရလို ့…<br /><br />စမ္းတ၀ါး၀ါး ရမ္းေလ်ွာက္ေနလိမ့္ဦးမယ္ မထင္နဲ ့…<br /><br />ဂ်စ္ပစီ နာမည္တလံုး ခံလိုက္ျပီးမွေတာ့ …<br /><br />လမ္းေဘးေရာက္လဲ လြမ္းစရာမရွိ…ေလာက္…<br /><br /><br /><br />အတၱကင္းေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဴး ရွိနိုင္ပါရိုးလား…<br /><br />ယူဇနာ ေထာင္ေသာင္းမက ကြာျခားခဲ့ရလည္း…<br /><br />ကိုယ့္ အတၱ ထက္ ပို၍ ထက္ျမက္ေသာအရာ မရွိ…<br /><br /><br /><i>ထက္၀က္ပိုင္း အၾကည့္ေတြ နဲ ့ ငါဟာ….<br /><br />အရိုးသားဆံုး မယဥ္ေက်းတတ္ေတာ့ေသာအခါ….</i>။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-3231774544310222213?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-65766903436622174952009-12-11T11:37:00.003+08:002009-12-11T19:45:00.460+08:00<div align='justify'><font face='Zawgyi-One'>ကိုယ္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ ့ကိုယ္မို ့ လိုအပ္ရင္လဲ ေခ်ာက္ထဲ ဆင္းလိုက္ရံု<br />ဆယ္ဘ၀ ဆယ္ကမၻာ… ဒီအျငိဳးေတြ နဲ ့သာ ညင္သာတိုးတိတ္…<br />တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ လမ္းခြဲ ျဖစ္ၾကရံု…<br />လြမ္းစရာ မွ သိပ္မေကာင္းလွပါပဲ…<br />ေ၀့၀ဲလာတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြရဲ ့..ရက္စက္သမႈကို မုန္းတယ္…<br /><br />ဥပကၡာဆိုတဲ့ တရားကို ယဥ္ပါးသူ..သင္ေပးသြားခဲ့လို ့<br />ငါတဖက္ကမ္းခတ္ခဲ့တာပဲ…<br />မျဖတ္ေက်ာ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့<br />မိုင္တိုင္ နွစ္ခုၾကားက….<br />အစိမ္းေရာင္ ခပ္ပါးပါးေလး ျခားတယ္…<br /><br />စိတ္ကူးကို ေရမေရာပဲ မေသာက္မိဖို ့<br />ငါ့စိတ္ၾကိဳက္ေႏြရာသီ ေတြက တားတယ္…<br />ရာသီေတြ ရာသီမပီစြာ ေဖ်ာ့ျဖဲျဖဲ နဲ ့…<br />ငါကေတာ့ အရင္လို ခပ္ရဲရဲ ေကာင္မေလး တေယာက္ပါပဲ…<br /><br />ငိုမလိုရယ္မလို အျပံဳးနဲ ့<br />ငါ့အိပ္မက္ေတြကို အလကားသံုးသြားတုန္းက ဒီရုပ္လား<br />ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္ နဲ ့ကိုယ္မို ့<br />လိုအပ္ရင္ ေခါင္းေမာ့ဟားတိုက္တတ္ဖို ့ျပင္ဆင္ထားရံု<br />လူ ့ဘ၀ကို လူပီသစြာ ျဖတ္သန္းခြင့္ရဖို ့<br />လိုအပ္ရင္ လဲ ငိုရဲ ရယ္ရဲ ရမယ္…<br /><br />ေျမျပင္ကို နမ္းရႈိက္မယ့္ တိမ္တိုက္ေတြ ဟာ<br />ေကာင္းကင္ေပၚကိုေတာ့<br />ဘယ္ေသာအခါမွ ျပိဳဆင္းမွာ မဟုတ္ခဲ့…<br />မင့္ တရားလြန္ မာန ေတြဟာ…<br />တဆိတ္ကို အသိတရားေခါင္းပါးလြန္းတယ္…။ ။ <br /></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-6576690343662217495?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-13990127551060738712009-12-02T09:58:00.002+08:002009-12-02T10:14:17.463+08:00။ ။ ငါနဲ ့စကားစျမည္ေတာင္ မေျပာလိုတဲ့ အျပံဳးေတြကိုမွ<br /><br />မက္မက္ေမာေမာ ဖက္တြယ္မိေတာ့လဲခက္တယ္…<br /><br /><br /><br />စကၠန္ ့လက္တံေတြက ငါ့ရာဇ၀င္ကို ပိုင္းျဖတ္…<br /><br /><br /><br />လြင့္ေျမာဆဲ စိတ္၀ိဥာဥ္….တခု နွွင့္အတူ….<br /><br />ရင္ခုန္သံေတြ အပိုင္းပိုင္း အစစ ပ်က္ေၾကြ…<br /><br /><br /><br />အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ မိုးတိမ္….<br /><br />ငိုေၾကြးေနတဲ့ ငွက္တအုပ္…<br /><br />ေသာကလမ္းမေပၚ ျဖတ္သန္းသြားၾက…<br /><br /><br /><br />အလိုမတူပါပဲ… ေ၀့၀ဲတက္လာၾကတဲ့ မ်က္ရည္စက္မ်ားၾကား…<br /><br />သကာေရာင္ အျပံဳးတ၀က္ကို ရင့္သီးစြာ ဖန္တီးျဖစ္တယ္….<br /><br /><br /><br />ငါမငိုပါဘူး….(က်ရႈံးျခင္းဟာ..ရင္ခြင္ေနရာတိုင္းမွာ အဆက္မျပတ္ လြင့္၀ဲ သက္ဆင္းေနဆဲ….)<br /><br /><br /><br />အသိစိတ္က မသိစိတ္ကို ပက္ပက္စက္စက္ က်ိန္ဆဲ ခ်ိန္…မယ္...<br /><br /><br /><br />စိတၱဇ ေရာင္ ေတးသြားေတြကလဲ…. မခ်ိဳျမိန္လွဖူး ရယ္…..<br /><br /><br /><br />တကယ္ေတာ့…….<br /><br />တကယ္တမ္းမွာေတာ့……………..<br /><br />………………………………………………………………..<br /><br />သံေယာဇဥ္ဆိုတာ……<br /><br />ကူကယ္ရာမဲ့ေသာ….ေျမနိမ့္ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းတခုသာ….<br /><br />ျဖစ္သင့္…..<br /><br />ျဖစ္ထိုက္…..<br /><br />ျဖစ္ခဲ့ ရပါတယ္……..။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-1399012755106073871?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-23165703440469910552009-11-25T10:12:00.002+08:002009-11-25T10:24:44.735+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SrL-2gtRtJI/AAAAAAAAAUw/SEqSttWzUoY/s1600-h/infinity.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 185px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SrL-2gtRtJI/AAAAAAAAAUw/SEqSttWzUoY/s320/infinity.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382644717107393682" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />။ ။ ေ၀းကြာျခင္း အေၾကာင္း ကိုေတြးျဖစ္တဲ့အခါ… <br /><br />ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀း မိုင္တိုင္ေလးေတြဆီက.. ရႈိက္ငိုသံတိုးတိုးေလးကိုၾကားတယ္….<br />သနပ္ခါးနံ ့သင္းသင္းကို ရလိုက္မိသလိုလို…<br /><br />ကိုယ့္ မ်က္၀န္းထဲက..အာရံုစြဲ… အရာ၀တၳဳတခ်ိဳ ့…..<br />စြယ္ေတာ္ရြက္ေတြ လိုလို….<br />ဂစ္တာသံေတြ လိုလို….<br />ျခေသၤ့ေခါင္းေဆာင္းနဲ ့ ၀က္၀ံရုပ္ေလးတရုပ္လိုလို….<br />ရင္ဘတ္ထဲက တို့လို့တြဲေလာင္းစာသားေတြနဲ ့ပိုစ့္ကဒ္ေတြ<br />ျပီးေတာ့..<br />ရွမ္းေခါက္ဆြဲ တပြဲ…နဲ ့ကန္ေဘာင္က မိုးပ်ံပူေဖါင္းေတြ….<br />ေရစိုေနတဲ့ နွလံုးသားနဲ ့… အေမ့မခံတဲ့ သၾကၤန္ေန ့ရက္ေတြ…<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္… စိတ္ျဖာမိတဲ့အခါ….<br />လမ္းေဘးက ေတာက္ေခါက္သံတခ်က္နဲ ့<br />ရင္ဘတ္ထဲက …အက္သံတခ်ိဳ ့…. ။ ။<br /><br />။ ။ ဒီလိုနဲ ့ဆိုတဲ့ စကားကို ဒီလိုပဲ ေျပာခဲ့တာ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္….<br /><br />မရိုးသားခဲ့တဲ့ ကိုယ့္နွလံုးသား ရဲ ့ရွားရွားပါးပါး ယဥ္ေက်းမႈ တခုေပါ့…<br />ကတိစကား ေတြကို ကိုယ္ မုန္းတယ္…<br />အထူးသျဖင့္…..<br />အရာ မေရာက္ခဲ့ရတဲ့ ကတိစကားေတြ ကို <br />................................<br />ကိုယ္ အမုန္းဆံုးပဲ……။ ။<br /><br />။ ။ ေ၀းကြာျခင္းတဲ့လား….<br /><br />အိပ္မက္ တခုထဲမွာ…က်မ သူ ့ကိုျပန္ေတြ ့တယ္..<br />က်မ ဆီဦးတည္လွမ္းလာတဲ့..သူ ့ေျခလွမ္းေတြကို <br />တျမတ္တနိူး ၾကည့္ရင္း…<br />က်မ သူ ့ကို ျပံဳးျပလိုက္တယ္….<br /><br />သူ လွည့္ထြက္သြားတယ္… <br />ေတာ္ျပီ….<br />က်မ ေနာက္တခါ အိပ္မက္မက္ရင္ … <br />က်မ အျပံဳးေတြကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားမွျဖစ္မယ္….<br /> မ်က္၀န္းေတြက လြဲလို ့ေပါ့…. ။ ။<br /><br />။ ။ ျပတ္သားျခင္း…. ဆိုတာဘာလဲ<br /><br />က်မ မွာသူနဲ့ပတ္သက္လို ့ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ တခုတည္းေသာ အခ်င္းအရာ…<br />က်မ စိတ္ရဲ ့ ျပတ္သားျခင္းေတြကို <br />တေၾကာင္းခ်င္းစီ ပိုက္စိတ္တိုက္ ရွာၾကည့္တယ္…<br />၀မ္းနည္းစြာနဲ ့… <br />သူ ့နာမည္ကိုရွာမေတြ ့ဘူး…….။ ။<br /><br />။ ။ မ်ဥ္းျပိဳင္နွစ္ေၾကာင္း ရဲ ့ဆံုမွတ္ဟာ..Infinity မွာရွိသတဲ့…..<br /><br />ဒါေပမယ့္လည္းကြယ္… မဆံုျဖစ္ခဲ့တဲ့ မ်ဥ္းျပိဳင္ေတြ အေၾကာင္း…<br />ကဗ်ာေပါင္း မ်ားစြာမွာ …<br />ကိုယ္အၾကိမ္ၾကိမ္ ဖတ္ဖူးပါရဲ ့…..<br /><br />အိပ္မက္ေတြအနားယူသင့္ပါျပီ...<br />စကားသံအဆံုး အိပ္ေမြ ့ခ်ခံထားရတဲ့<br /> နာက်င္မႈေတြက <br />ရင္ခြင္ဆီ တစစ္စစ္တိုက္ခိုက္တယ္... <br /><br />အဆံုးအစ မဲ့ေသာအကြာအေ၀းတခုမွာ….<br />ဆံုမွတ္ကိုေတြ ့တယ္….<br />ဒါေပမယ့္… <br />ဆံုမွတ္က ကိုယ့္ဆီ ေရာက္မလာနိူင္သလို ….<br />ကိုယ္ကလဲ… <br />ေ၀းကြာျခင္းနဲ ့အသားက်ေနခဲ့ ျပီကြယ္…..။ ။<br />..................။ ......................။ ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />( <a href="http://thurathawah.myanmarbloggers.info/">သူငယ္ခ်င္း သူရႆ၀ါ</a> ရဲ ့တဂ္ပို ့စ္ပါ…)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-2316570344046991055?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-38984476824440092642009-11-09T14:53:00.002+08:002009-11-09T15:01:22.739+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/Sve9wkGGZ3I/AAAAAAAAAV4/Nedo2XstWho/s1600-h/tem.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 199px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/Sve9wkGGZ3I/AAAAAAAAAV4/Nedo2XstWho/s200/tem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401994920074831730" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ငါးကေလးေရ…<br />မင္းကို ငါမမ်ွားခဲ့ပါဘူး….<br />မင္းကသာ အစာမရွိတဲ့ ခ်ိတ္ကိုမွ..<br />မက္မက္ေမာေမာ လာတြယ္ညွိခဲ့တာ…<br />အခုေတာ့လည္း ငါ့ရာဇ၀င္ေတြ ရိုင္းသြားခဲ့ရေပါ့…<br /><br />ျပန္ခ်င္ေတာ့လည္း..<br />ၾကိဳးမတင္ခင္ လြန္းတေျပးမွာ..<br />ေရပြက္ကေလး ထေျပးသြားခဲ့တာ…<br />ငါ့မွာ သာ…အိပ္မက္ေတြ နဲ ့..ဗရမ္းဗတာ..က်န္ရစ္ခဲ့ရ…<br /><br />ခေရ ေတြ အခါခါ ပြင့္ရစ္ခဲ့ျပီ…<br />ကံေကာင္းျခင္းေတြ ၊ ကံဆိုးျခင္းေတြ ..<br />ငါ့ကမၻာမွာ အလ်ွင္းသင့္သလို …<br />ဖြင့္ၾက ..လွစ္ၾက လို ့…<br /><br />ညေနရီ ဟာ…ျပာရီမႈန္မႈိင္း…<br />“ ဒါနွင္းေတြ မဟုတ္ဘူး..ကေလးရဲ ့ျမဴခိုးေတြပါ… “<br />………………………………..<br />………………………………………..<br />ပန္းကေလးေတြ ပင့္သက္ေျခြရင္း ေၾကြက်တယ္…<br />…………………………………………….<br />ကမၻာေျမရဲ ့တေနရာ မွာ ေန၀င္ေနျပီ ထင္ပါ့…..<br />……………………………….……ကြယ္……………………….<br /><br />ဒီအခ်ိန္…………<br />မင္းမၾကားမိလိုက္တာက…..<br />…………………………………………<br />ၾကိဳးတေခ်ာင္း ရဲ ့ရႈိက္သံ ျဖစ္တယ္……။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-3898447682444009264?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-49853129570915550612009-11-04T06:00:00.002+08:002009-11-04T20:13:59.699+08:00ခ်စ္ျခင္းမွာ အသြားအျပန္ရွိတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ယံုၾကည္ခဲ့ရတယ္… <br />စာနာမႈကင္းတဲ့ ဒီရင္ဘတ္ထဲကို မွ… <br />ခ်ိဳျမိန္ျခင္းေတြ ေဖာက္ခ်ေပးခ်င္ခဲ့ သူဟာ…. သူပဲေလ…. <br /> <br />ခ်စ္သူ ဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရ တိုင္းကို မ်က္နွာလြဲခဲပစ္… <br />၁ အခ်ိဳး ၂နဲ ့လက္စားေခ်တတ္ျခင္း <br />မူ၀ါဒ ကိုပဲ လက္ကိုင္ထားတတ္ခဲ့တဲ့က်မ <br />ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ သူ ့ခ်စ္ျခင္းေတြ ကို… <br />ေငးေမာမင္သက္ တိတ္တဆိတ္ အားက်တတ္ခဲ့တယ္… <br /> <br />သူဟာ က်မဘ၀တခုလံုးမျဖစ္နိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္.. <br />က်မ ဘ၀ရဲ ့အနွစ္သာရ အဓိပၸါယ္ တခုပါ… <br />မာယာကင္းမဲ့တဲ့ၾကင္နာျခင္းေတြကို <br />တစ္ဘ၀စာ နွင္းအပ္ျခင္း ခံခဲ့ရသူ… <br /> <br />ယေန ့မွစ ဘ၀သက္ဆံုးတိုင္ <br />ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ…ေခါင္းတင္ေမးစက္ခ်င္မိသူ…က်မ <br />ခ်န္ရစ္ဖို ့ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ ့ေတာ့.. <br />ဘယ္တုန္းကမွ မပ်ိဳးခဲ့မိတာ….ယံုၾကည္ပါကြယ္…..။ ။ <br /> <br />(၂၀၀၉ နို၀င္ဘာ…၄ရက္ အမွတ္တရ) <br /> <br /><b><i><u>ခ်စ္သူအတြက္ က်မရင္ဘတ္ထဲမွ ထြက္က်ခဲ့ေသာအသံမ်ား စုစည္းမႈ</u></i></b> <br /> <br /><a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2009/03/blog-post_19.html" target="_blank">၂)'လ နဲ ့ၾကာ' (Friday, March 20, 2009)</a> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><b>၃) <a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2008/12/blog-post_04.html" target="_blank">“ခ်စ္သူ “(Happy Anniversary + 04 May 2009)</a></b> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><b>၄).<a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2008/12/blog-post_222.html" target="_blank">...အရင္လို…(Friday, May 1, 2009)</a></b> <br /> <br /> <br /> <br />၅)<b><a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2008/11/blog-post_22.html" target="_blank">“ေ၀းၾကရတယ္ဆိုတာ…”</a></b> (Tuesday, May 12, 2009) <br /> <br /> <br /> <br />၆)<b><a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2008/11/blog-post_22.html" target="_blank">“အျဖဴေရာင္ ေတာင္းဆိုမႈ” (for 11 June 2009)</a></b> <br /> <br /> <br /> <br />၇)<b><a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2009/01/blog-post_12.html" target="_blank">“ျပန္မဆံုျဖစ္ ၾကရင္”</a> (Monday, June 15, 2009)</b> <br /> <br /> <br /> <br />၈)<b><a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2009/01/blog-post.html" target="_blank">"စကၠဴျဖဴ " (Monday, June 22, 2009)</a></b> <br /> <br /> <br /> <br />၉)<b><u><a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2009/07/blog-post_05.html" target="_blank">"ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ႏြယ္လွ်ွက္ေသာ တြဲလက္"( ..., For our day) <br /> <br />၁၀)<a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2009/07/blog-post_16.html" target="_blank"><b>“ခ်စ္သူဆက္မေရး ျဖစ္တဲ့ကဗ်ာ… “</b></a></u> ( နွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္ မက္ခဲ့တဲ့ အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးတပုိဒ္ပါ ) <br /> <br /> <br /> <br />၁၁)<a href="http://nwaynwaythemon.blogspot.com/2009/07/blog-post_24.html" target="_blank"><b>“ခ်စ္သူမိုးေကာင္းကင္”</b></a> <br /> <br /> <br /> <br />၁၂) <a href="http://myatkhinnthit.ning.com/profiles/blogs/11-2009" target="_blank">က်မ၏ ခ်စ္သူ အတြက္ ( ၁၁ ဂ်ြန္ ၂၀၀၉)</a> <br /> <br /> <br /> <br />၁၃)<a href="http://myatkhinnthit.ning.com/profiles/blogs/2517591:BlogPost:9106" target="_blank">“ေနာင္တ မဲ့စြာ…”</a> <br /> <br /> <br /> <br />၁၄)<a href="http://maubingtc.ning.com/profiles/blogs/3975339:BlogPost:10790" target="_blank"><b>“ခ်စ္ျခင္း၏ အခ်ိဳးအေကြ ့မ်ား”</b></a></b> <br /> <br /><b><u>။ ။ ရင္ခုန္သံ တခ်ိဳ ့အားျပန္လည္အသက္သြင္း...ခ်စ္သူအတြက္ ထာ၀ရၾကင္နာျခင္းေတြ လင္းေစသတည္း....။ ။</u></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-4985312957091555061?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-7065708526774244172009-11-02T13:18:00.005+08:002009-11-05T18:19:05.779+08:00ေျမွာက္စားခံဖို႔ သူတို႔မို႔မရွက္<br />လုပ္ရက္ေတြက ပက္စက္တယ္။<br /><br />ကဗ်ာအသက္ ငါ႔ရင္ဘတ္ကို<br />ခုတ္ျဖတ္ဖဲ႔စား<br />(နည္းနည္းေတာ႔)ရွက္သြားလိုက္ဦးးးး<br /><br />ငါ႔ဖန္တီးမႈ အႏုပညာ<br />ဘယ္ကလာလဲ?<br /><br />တစ္ပဲေျခာက္ျပား လုပ္စားဖို႔ဖန္တီး<br />ျပီးျပီးေရာလုပ္<br />လက္တစ္ခုတည္းနဲ႔ မဟုတ္ဘူးးး<br /><br />တခုတ္တရခ်စ္ျပီး ရင္ကိုလွီး၍<br />အသည္းနဲ႔ေပါင္း ဦးေႏွာက္ေညာင္းေအာင္<br />စုေပါင္းဖန္တီး (အဲ႔ဒါ) ငါ႔သားသမီးေတြ.....<br /><br />ဘာဝင္စားလို႔ ေလးစားမရွိ<br />ကိုယ႔္ကိုကိုယ္ ေမးၾကည္႔လိုက္ၾကဦးးးး<br />ရင္ႏွင္႔ေမႊေႏွာက္ ငါ႔ဦးေႏွာက္ကို<br />ရုပ္တည္ေဖာက္စား၊<br />(ေျပာျပန္ရင္လည္း)ေအာက္တန္းစားေတြ သိကၡာက်မယ္။<br /><br />ေအာ္ဂလီဆန္တယ္ ဆိုတဲ႔စကား မေျပာဘူးလို႔ထားတာပါ...<br />(ဒါေပမယ္ ခံစားရတာမ်ားေတာ႔ သူ႔အလိုလို ထြက္သြားးးတယ္)<br />ဆြဲစား၊ဖဲ႔စား၊ေဖာက္စားတတ္တဲ႔ ...လူ....ဝင္စားၾကီးတို႔ေရ....<br />ေကာက္စားမလုပ္ခင္<br />နာမည္ေလးေတာ႔ အရင္ေရးထား။<br /><br />(ေရးဖြဲ သူ့.... ေစစားသူ)<br /><br /><br />(ဦးေနွာက္ေဖါက္စားျခင္းခံ ခဲ့ရသူေတြ အတြက္ကဗ်ာေလးပါတဲ့ အကိုတေယာက္ေရးထားတာပါ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-706570852677424417?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-4036068889568920362009-10-29T08:17:00.000+08:002009-10-29T08:19:35.404+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SujfbNcYXsI/AAAAAAAAAVw/i5bJcQXuL_o/s1600-h/tem.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SujfbNcYXsI/AAAAAAAAAVw/i5bJcQXuL_o/s200/tem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397809811961700034" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">အဲ့ဒီ လက လ က ၂၉ရက္ေျမာက္မွ ျပည့္ခြင့္ရတယ္...<br />ငါ့ရဲ ့သက္တံ့ေရာင္ ေကာင္ေလးရယ္...<br />ငါတဦးတည္းသာ မင္းကို အေရာင္မွန္ခြဲျခားျမင္တတ္ေၾကာင္း...<br />မင္းေကာင္းေကာင္း ေလ့လာတတ္ခဲ့ျပီးေနာက္<br />မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းတခုစာ ျခားနားခဲ့ျပီ...<br /><br />အဲ့ဒီ ကန့္လန့္ကာကို အေစာၾကီးထဲ က ဖယ္ၾကည့္ဖို ့<br />ငါမွာၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္ကြယ္...<br />ေန ့ေရာ ညပါ မာနအေရာင္နဲ ့မ်က္စိမက်ိန္းေနဘူးလား...<br />အစားထိုးတယ္ဆိုတာ...<br />ထင္သေလာက္မလြယ္ေသာ စကားထာတပုုဒ္ျဖစ္ေၾကာင္း<br />အခုေတာ့ မင္းေကာင္းေကာင္းသိခဲ့ျပီ....<br /><br />အဲ့ဒီ အရာေတြ အေၾကာင္း ငါဟာ<br />စာလံုးေပါင္းမၾကာခဏ မွားတတ္ခဲ့ပါရဲ ့ကြယ္...<br />အဲ့ဒီလ က လဟာ ၂၉ရက္ေျမာက္မွာ ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ရတယ္...<br />ေလေၾကာင္းေတြလဲ မမွားဘူး...ေရေၾကာင္းေတြလဲ မမွားဘူး...<br />ရင္ခုန္သံေတြပဲ..ေရလိုက္လြဲခဲ့တာ...<br />အခုေတာ့လည္းျမတ္ႏိူးျခင္း ဆိုတဲ့အရာဟာ...<br />ငါ့အတြက္ ..<br />က်က္သေရေတြ ျပည့္ျပည့္၀၀ တံုးလို ့ေပါ့....<br /><br />မင္းရင္နာေစရံု ေလာက္ ရည္ရြယ္ျပီးေတာ့ ေတာ့<br />သံစဥ္မဲ့ သီခ်င္းတပုိဒ္ကို ငါဆက္ဆို မေနေတာ့ပါဘူး….<br />ငါ့ရဲ ့သက္တံ့ေရာင္ ေကာင္ေလးရယ္...<br />အဲ့ဒီ လက လ က ၂၉ရက္ေျမာက္မွ ျပည့္ခြင့္ရ ခဲ့တယ္...။ ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-403606888956892036?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-66534227631046100082009-10-28T08:47:00.002+08:002009-10-28T19:05:30.661+08:00<a href="http://www.lyricskid.com/lyrics/akon-lyrics/never-took-the-time-lyrics.html">Never Took The Time Lyrics - Akon</a><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/d8im6qK1SJA&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/d8im6qK1SJA&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Akon Never Took The Time Lyrics<br /><br /><br />A moment ago it seemed<br />It was yesterday<br />You were here with me<br />And everything seems to be the same<br /><br />What am I supposed to do<br />With all these empty rooms?<br />Sit here in solitude<br />With the smell of your perfume<br /><br />Ya never took the time to know me<br />Ya never took the time to understand<br />Ya never took the time to know me<br />Yeah<br />Cause lovin' you is all I ever had<br />Still lovin' you is all I ever have<br /><br />This wasn't what I wanted to be<br />A man in misery<br />Girl I look back a thousand times<br />And can't believe that you left me<br />Why you leave me baby<br />Why can't you understand my pain<br />How can I explain<br />Girl I don't know what I'm doin' wrong<br />I can't believe that your love is gone<br /><br />Cause you never took the time to know me<br />Said you never took the time to know me<br />You never took the time to understand<br />Oh<br />Oh yeah<br />Said you never took the time to know me<br />Said you never took the time to know me<br />See lovin' you is all I ever had<br />Baby lovin' you is all I ever had<br /><br />Ooh yeah<br />You're all I need<br />You're all I see<br />And I wish that we could do it again<br /><br />Cause you never took the time to know<br />Baby you never took the time to know me<br />You never took the time to understand<br />Oh oh<br />Yeah<br />Said you never took the time to know me<br />Yeah<br />Because of you now I'm just a lonely man<br />Oh<br />Because of you now I'm just a lonely man<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-6653422763104610008?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-54885308833389548922009-10-23T15:59:00.000+08:002009-10-23T16:01:28.387+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SuFiviRoYZI/AAAAAAAAAVo/DU0H4F5HILE/s1600-h/tem.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 264px;" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SuFiviRoYZI/AAAAAAAAAVo/DU0H4F5HILE/s320/tem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395702397360693650" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ရင္ဘတ္ထဲက အႏူတ္လကၡဏာေတြ ကို ျပန္ငုံ ့ၾကည့္မိေတာ့<br /><br />ေရွ့ဆက္ရမယ့္ လမ္းေတြ အတြက္<br /><br />သက္မ တခ်က္ခ်ၾကည့္ျဖစ္တယ္…<br /><br /> <br /><br /><span style="font-style:italic;">ငါ့အျပစ္နဲ ့ငါပါပဲကြယ္…<br /><br />ငါက ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရ တလံုးသံုးဖို ့<br /><br />အင္မတိအင္မတန္ ပါးစပ္ရွက္တတ္ခဲ့သူ…</span><br /><br /> <br /><br />ယံုၾကည္မႈ ဆိုတာကို ငါ့အေပၚစြန္ ့က်ဲဖို ့ <br /><br />ခဲယဥ္းလြန္းသူ နင့္အတြက္နဲ ့….<br /><br />ငါ့ဂုဏ္သိကၡာေတြ လံုးပါးပါးခဲ့ရပါတယ္…<br /><br /> <br /><br />မျမင္ခ်င္ေနမွေတာ့ လိုက္ၾကည့္မေနနဲ ့ေတာ့ေပါ့ကြယ္…<br /><br />မသြားခ်င္ပဲ ထြက္ခြါဖို ့ေတာ့<br /><br />ငါ့မာန ေတြက ဦးေဆာင္နိုင္ပါလိမ့္မယ္…<br /><br /> <br /><br /><span style="font-style:italic;">စိတ္တူကိုယ္တူ…၀ါသနာတူ…<br /><br />မာနခ်င္းလဲ တူညီခဲ့ၾကသူခ်င္းပဲကြယ္…<br /><br />မင့္မာန ကိုမင္းျခံဳလို ့သြားေလရာခရီးမွာ<br /><br />မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္ လံုပါေစ….</span><br /><br /> <br /><br />ေမ်ွာ္လင့္တဲ့ အတိုင္းျဖစ္မလာတဲ့အခါ<br /><br />ငါဟာ ေလာကရဲ ့ျပက္လံုးေတြကို<br /><br />ေပါ့ပ်က္ပ်က္ ရယ္သြမ္းေသြးတတ္လာခဲ့…<br /><br /> <br /><br /><span style="font-style:italic;">ငါ့ကို အဲ့မ်က္၀န္းေတြ နဲ ့ထပ္မၾကည့္ပါနဲ ့…</span><br /><br />ခံစားခ်က္ တ၀က္တပ်က္နဲ ့<br /><br />အသက္မဆက္နိုင္ေတာ့တဲ့ ငါ့ကဗ်ာေတြ…<br /><br />ဒိုင္ယာရီတအုပ္ထဲ…<br /><br />ေရးလက္စ စာရင္း၀င္သိပ္မ်ားေနခဲ့ျပီ….။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-5488530883338954892?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-345457367258487432009-10-22T09:13:00.003+08:002009-10-22T15:52:55.623+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/St-zKtY-X4I/AAAAAAAAAVg/NArNJWK77qw/s1600-h/tem.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 294px;" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/St-zKtY-X4I/AAAAAAAAAVg/NArNJWK77qw/s320/tem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395227875177553794" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;"><br />ၾကာေတာ့လည္း ငါကိုယ္တိုင္က <br />ဒူးရင္သီးတလံုးျဖစ္သြားပါေရာလား…<br />ေစ်းကြက္ေကာင္းျပီး လူၾကိဳက္မ်ားၾကေပမယ့္ <br />တခ်ိဳ ့တေလအတြက္က်ေတာ့လည္း ေအာ္ဂလီဆန္စရာ….<br /><br />မ်က္နွာခ်ိဳေသြးဖို ့<br />မ်က္နွာကို ေက်ာက္ျပင္နဲ ့ၾကိဳေသြးထားဖို ့<br />လိုအပ္ေနပါသလား….<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ “ဆိုတဲ့စကားတခြန္းက <br />“မဟုတ္ကဟုတ္က” ဆိုတဲ့ အသံေတြၾကားမွာေပ်ာက္ကြယ္…<br />တခါတေလ ေလာကၾကီးက <br />သိပ္ သိပ္ ရယ္စရာေကာင္းလွတယ္…<br /><br />တံခါးပိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ေနဖို ့လဲ<br />ငါ့မွာ ဇာတာမပါခဲ့ေတာ့ခက္တယ္…<br />ပြင့္လင္းတာက မယဥ္ေက်းဘူး ဆိုရင္ေတာ့<br />ဟုတ္ကဲ့ ငါရိုင္းပါတယ္…<br /><br />အထင္လြဲတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တလြဲထင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ <br />ကိုယ့္အေတြးနဲ ့ကိုယ္မို ့လြတ္လပ္တယ္…<br /><br />စိတ္ကူးေတြကိုခ်ည္တိုင္မွာ ၾကိဳးတုတ္ထားရင္း<br />ေဒါင္က်က် ျပားက်က်အျဖစ္နဲ ့…<br />ဆယ္ျပားေစ့ ဘ၀မွာပဲေယာင္လည္လည္…<br /><br />ခုခ်ိန္မ်ား ေတာင္းစားရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးသာေရာက္သြားခဲ့ရင္<br />“အိမ္ကေခြးေလာက္၊ေၾကာင္မေလးေလာက္”<br />ဆိုတဲ့ငယ္ငယ္ကသီခ်င္းကို <br />ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ဆိုျပီးေတာင္းပစ္လိုက္စမ္းမယ္…<br /><br />ဒီမွာ…<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာကို အယံုအၾကည္မရွိေတာ့တဲ့အေၾကာင္း<br />အဲ့ဒီေကာင္ေလး သိေအာင္ ေအာ္ေျပာေပးၾကစမ္းပါ…<br /><br />ရင္ဘတ္ပါတဲ့သူတိုင္းပဲ ရင္နာတတ္ၾကတယ္…<br /><br />ငတ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ၀ိေသသ တခုနဲ ့<br />စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ရေလတိုင္း <br />စိတ္ကို ခ်ဥ္ဖတ္ လုပ္စားလို ့ရရင္ <br />ဟတ္…<br />သိပ္ သိပ္ေကာင္းမယ္…။ ။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-34545736725848743?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-37072131560078374082009-10-16T12:00:00.000+08:002009-10-16T12:00:01.585+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/StPwwN9TQyI/AAAAAAAAAVY/nfiOsA6dU-Y/s1600-h/tem.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/StPwwN9TQyI/AAAAAAAAAVY/nfiOsA6dU-Y/s320/tem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391917890063778594" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />မလိုေတာ့ပါဘူး…<br />နဖူးျပင္ထက္က အနမ္းတခ်က္နဲ ့<br />ခါးသက္သက္ ပ်က္ေယာင္ျပဳမႈေတြ…<br /><br />မိုးလင္းေပါက္ဆႏၵျပဖူးခဲ့တဲ့ နင့္ေျခသံေတြအတြက္<br />ငါ့အေဆာင္ေရွ့က စြယ္ေတာ္ပြင့္ကေလးကေတာ့<br /> မခို ့တယို ့ေလွာင္ျပံဳးတယ္<br /><br />နင္ေပးခဲ့တဲ့ အခ်စ္ဦး ဆိုတဲ ့ဂုဏ္တရပ္နဲ ့တင္<br />ငါ့ကိုယ္ငါ သတ္ကြင္းထဲ ေျခစံုပစ္၀င္မိခဲ့ရတာ..<br />အခုေတာ့ ငါ့အိပ္မက္ေတြ ေတာင္ ခမ္းလို ့ေျခာက္လို ့…<br /><br />အနယ္ထိုင္တာ မဟုတ္ခဲ့ေတာင္<br />အေနၾကာသြားခဲ့ျပီပဲ…<br />နင္နဲ ့ေ၀းကြာမႈဟာ..<br />ငါ့အတြက္ေတာ့ ေကာင္းျခင္းမဂၤလာတပါး ျဖစ္ေလရဲ ့…<br /><br />စိတ္အေတြးေတြ ကို ေဆးျခယ္မိတိုင္း<br />နင့္အေၾကာင္းေတြကို ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ<br />သြားပံုထားတတ္ခဲ့တယ္…<br />မလြမ္းခ်င္ လြမ္းခ်င္နဲ ့ေတာင္ မလြမ္းဘူး<br />အလြမ္းေတြ က ငါ့ကိုက်ိန္ဆဲတတ္လို ့…<br /><br />မလိုေတာ့ပါဘူး…<br />နင့္အတၱေတြနဲ ့နင့္ကို <br />ေနသားတက် ငါျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ…<br /><br />မလိုေတာ့ပါဘူး…<br />အညီွအေဟာက္ဆန္တဲ့ နင့္အျပံဳးေတြ <br />ဟိုးအရင္လို မျဖဴစင္ၾကေတာ့တဲ့အခါ….<br /><br />မလိုေတာ့ပါဘူး…<br />ခ်စ္သူမဆန္ တတ္တဲ ့နင့္ရည္းစားေခါင္းစဥ္တပ္ေတြ<br />ငါ့မ်က္၀န္းထဲ ကိုးလိုးကန္ ့လန္ ့<br />ခလုတ္လာတိုက္ျပတတ္ၾကတဲ့ အထာ…<br /><br />ဒါေတြ အားလံုးပဲ မလိုေတာ့ပါဘူး..<br />စက္တင္ဘာရဲ ့မိုးတစက္လို ေပါ့ပ်က္ပ်က္ အေတြးေတြနဲ ့<br />ငါ့စကားလံုးေတြ ခံစားမႈေတြ <br />လုပ္ၾကံခံခဲ ့ရတဲ့ ခဏမွာတင္…<br />အရာအားလံုး…<br />အေငြ ့ပ်ံသြားခဲ့တာ….<br /><br />ၾကာျပီ…။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-3707213156007837408?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-24040422601604248642009-10-12T10:52:00.003+08:002009-10-12T13:41:43.053+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/StKahZy0IcI/AAAAAAAAAVQ/W88Fv9t-YV4/s1600-h/eyes.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/StKahZy0IcI/AAAAAAAAAVQ/W88Fv9t-YV4/s320/eyes.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391541602566283714" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ကိုယ္က အပါးပါးေသာအိေျႏၡနဲ ့ျပည့္စံုမြန္ျမတ္ေနတဲ့<br />မိန္းမျမတ္တေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ ညီ...<br />ဒါေပမယ့္ စာနာတတ္တဲ့ စိတ္ထား<br />နားလည္တတ္တဲ့ နွလံုးသားနဲ ့<br />မင္းအတြက္ဘယ္ေနရာမဆိုျဖည့္ဆည္းနိူင္ဖို ့အျမဲ ၾကိဳးစားေနခဲ့တဲ့<br />ကိုယ္ဟာ<br />မိန္းမဆိုး တေယာက္ေတာ့လည္း မဟုတ္ခဲ့ျပန္ပါဘူး...<br /><br />မိသားစု အတြက္ အရာရာေပးဆပ္<br />သူမ်ားအတြက္လူျဖစ္လာရတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ…<br />လူတကာအားက်ရတဲ့ ပင္တိုင္စံဘ၀မ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ ညီ..<br />ဒါေပမယ့္… ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးရင္း<br />တခ်ိဳ ့တေလေလးစားတန္ဖိုးထားနိုင္ေလာက္ေအာင္<br />ကိုယ့္ဘ၀ တန္ဖိုး ကို ကိုကိုယ္တိုင္ သုညမ်ားစြာထပ္တိုးနိုင္ခဲ့တယ္…<br /><br />စကားေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာခဲ့ရတဲ့၊ၾကားခဲ့ရတဲ့ ဒီဘ၀မွာ<br />တခ်ိဳ ့လူေတြ ႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္တဲ့<br />“ မိမဆံုးမ ၊ဖ မဆံုးမ” ဆိုတဲ့တခြန္းကို<br />ကိုယ္အနာဆံုးပါ ညီ…<br />အရြယ္ေရာက္စ အခ်ိန္ကစလို ့<br />ကိုယ့္အသိေတြ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္ပိုင္သင္ယူခဲ့ရတာ…<br />ဒီႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက<br />နာနာက်ည္းက်ည္းစကားလံုးေပါင္းစံုကလဲ<br />အျမဲတမ္းေတာ့ ခ်ိဳတယ္ ဘယ္ရွိပါ့မလဲ….<br /><br />ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ ့ကိုယ္ လမ္းေလ်ွာက္ဖို ့<br />ေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္း ေပါက္ခဲ့တဲ့ မိန္းမတေယာက္ပါ ညီ<br />သူတပါးခင္းေပးတဲ့ လမ္းဆိုေယာင္လို ့ေတာင္မလွမ္းခ်င္ခဲ့ဘူး<br />ဒုကၡပဲ ေရာက္ေရာက္၊ဖိနပ္ပဲ ေပါက္ေပါက္…<br />ဘယ္လူတကာကိုမွ အကူအကာ ရဖို ့မေခၚခဲ့ဖူးသလို<br />ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ခရီးမေရာက္ လမ္းမေပါက္သေရြ ့…<br />ေရခ်ိဳးျပန္ရိုး ထံုးစံမရွိခဲ့ေသးဘူး ညီ…<br /><br />လူေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ စည္းကမ္းနဲ ့ဂုဏ္သိကၡာ ကို<br />ဘယ္ေပတံနဲ ့တိုင္းသလဲ ညီ…<br />ကိုယ့္ကို ကိုယ္ေလးစားနိုင္ဖို ့အေရးအၾကီးဆံုးလို ့ထင္ေနမိတဲ့<br />ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္လံုသလို<br />ကိုယ့္စည္းနဲ ့ကိုယ့္သိကၡာမို ့<br />ကမၻာခ်ီေအာင္ ခမ္းနားေနေသးတယ္…<br /><br />ဘယ္သူ ့ေရွ့မွ တကူးတက ခင္းျပစရာ လိုမေနတဲ့<br />ကိုယ္က ကိုယ္ပဲေပါ့ ညီ…ရယ္<br />ဘာရယ္ညာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး…<br />ေျခလွမ္းေတြ မႈန္မယိုမိေစဖို ့<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေခတၱ ျဖန္ ့ခင္းၾကည့္မိတာပါ…<br />ဘယ္ခရီး ဘယ္လမ္းကို မွ<br />လိုက္ခဲ့ဖို ့ နဲ ့ေနခဲ့ဖို ့<br />ေစာဒက မတက္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ…<br />ဒီတခါထဲနဲ ့ေတာ့ ရာဇ၀င္ မရိုင္းခ်င္ပါဘူး….<br />ေနခဲ့ေတာ့လည္း ႏႈတ္ဆက္ရံုေပါ့ ညီ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-2404042260160424864?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-51409440345628061892009-10-05T16:45:00.002+08:002009-10-05T16:57:49.596+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SsmzwsSC1QI/AAAAAAAAAVI/uqulgshfSmE/s1600-h/tem.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 302px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SsmzwsSC1QI/AAAAAAAAAVI/uqulgshfSmE/s320/tem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389036078227444994" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ေႏြရာသီမွာပဲ လမ္းခြဲခြဲ<br />ဘယ္လို ရာသီမ်ိဳး မွာပဲ လမ္းခြဲခြဲ<br />လမ္းခြဲ ျခင္းဟာ မခ်ိဳျမိန္တတ္ခဲ့ဘူး…။ ။<br /><br />“မင္းၾကိဳက္သလိုေျပာပါ “တဲ့<br />သူ ့အတၱေတြသူလမ္းခင္း၍ ျပန္လာခဲ့ျပီးေနာက္….<br /><br />က်မ ၏ေနာင္တမဲ့ခ်စ္ျခင္း မ်ားကို<br />ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာ အဆိပ္သင့္ေစခဲ့ျပီးေနာက္…<br /><br />ဘယ္လို ဥယ်ာဥ္ မ်ိဳးမွာ ဘယ္လိုပန္းေတြပ်ိဳးခြင့္ ရွိမလဲ….<br />ေသခ်ာတာေတာ့ သူ ့ရင္ခြင္ဟာ က်မ ပ်ိဳးတတ္တဲ့ပန္းမ်ိဳး မျဖစ္ထြန္းေစခဲ့ဘူး..<br /><br />တံတားအစင္းစင္း ကိုျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီးခ်ိန္… ဒီရင္ထဲ ရိုက္ခတ္ခဲ့ဖူးေသာ ဆည္းလည္းေလး တခ်ိဳ ့အား<br />အမွတ္တမဲ့ လြမ္းမိ…. ဒါဟာ မတရားမႈ တခုလား….???<br /><br />ညတခ်ိဳ ့တေလ ရဲ ့အိပ္မက္ထဲ… အညတရ လက္ၻရည္ဆိုင္ေလးရဲ ့မင္းသမီးတပါးဘ၀ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြား..<br /><br />လွည့္စားတတ္ေသာ စကားတခ်ိဳ ့နဲ ့… ေလးေလးနက္နက္ အေတြးေတြ ကိုတိမ္၀ွက္ရင္း…<br />ဟို အရင္လို မနာက်င္တတ္ေသာ စိတ္အခ်ိဳ ့ကို ျပန္တမ္းတမိျပန္ ရဲ ့……<br /><br />အခ်စ္ဦး အေၾကာင္းျပန္ေတြးမိခ်ိန္ တိုင္းမွာ ေခါင္းရမ္းခါမိရင္း <br />က်မ ကိုယ္က်မ အတိတ္ေမ့တတ္သလား သံသယျဖစ္မိ…<br /><br />ေန ့ေတြ တရက္ျပီးတရက္ ကုန္လြန္သြားခ်ိန္တိုင္း … <br />ဘ၀ အဓိပါယ္ အေၾကာင္းမသိမသာေတြးရင္း သက္ျပင္းခ်မိ..<br /><br />တခါတေလ..ဒဏ္ရာေတြကို ဒဏ္ရာေတြနဲ ့ပဲ ျပန္ေျမွာက္ ….<br />.ဒဏ္ရာေတြကို ဒဏ္ရာေတြနဲ ့ပဲ ျပန္စားရင္း….<br />ဘ၀ႏွစ္ခု ကို တခုတည္း ေပါင္းစည္းမိခ်ိန္…<br />ဘ၀တခု ကို က်ားကန္ရင္း ထူေထာင္ခဲ့ ခ်ိန္မ်ားျပန္လည္သတိရ….<br /><br />“မင္း အခ်စ္ကိုေပါ့ေပါ့ေလးမေတြးပါနဲ ့”တဲ့<br />ဒီလိုေျပာရင္းကပဲ စကားတတ္ေသာ က်မ ရဲ <br />့ဆပ္ျပာပူေဖါင္းကေလးမ်ား ျမင္ကြင္းမွေပ်ာက္ေပ်ာက္သြား…ၾက..<br /><br />ဒီအခိုက္အခါ တိုင္း<br />အျပံဳးေတြကို အျပံဳးနဲ ့ပဲလင္းေစ..<br />ပစၥဳပန္ ကိုပစၥဳပန္ ကပဲခ်ဥ္းေစ…<br />က်မ ၏လက္ရွိဘ၀ေလးကိုမွ… တခုတ္တရ ျပန္ျပန္လြမ္းမိ…<br /><br />ေၾကြလြင့္ခဲ့ေသာဘ၀ ေတြရယ္… <br />ေလလြင့္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္ေတြ ရယ္အတြက္ ေနာင္တ တရားတခ်ိဳ ့လက္ေဆာင္ပါးခ်င္မိ…<br /><br />နာနာက်ဥ္းက်ဥ္း ခံစားမိခဲ့ရေပမယ့္ သံေယာဇဥ္တရား ေခါင္းပါးတဲ့ လူတခ်ိဳ ့အတြက္…<br />မပြင့္တပြင့္ အျပံဳးႏွင့္ မထံုတတ္ေတး မ်က္ႏွာေပးတခုကိုသာ လက္ေဆာင္ပါးခ်င္မိ….<br /><br />ေရႊေရာင္ေငြေရာင္ ေတာက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္တခု ထက္ ေၾကြ ေရာင္ ေတာက္ေနတဲ့ ၾကမ္းျပင္တခုသာ အမိအရ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္မိ…<br /><br />ေႏြရာသီမွာပဲ လမ္းခြဲခြဲ<br />ဘယ္လို ရာသီမ်ိဳး မွာပဲ လမ္းခြဲခြဲ<br />လမ္းခြဲ ျခင္းဟာ မခ်ိဳျမိန္တတ္ခဲ့ဘူး…။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-5140944034562806189?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-9556638105640158782009-09-30T09:08:00.003+08:002009-09-30T09:12:34.504+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SsKv_KtD4YI/AAAAAAAAAVA/S5e9TQp5wss/s1600-h/tem.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 245px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SsKv_KtD4YI/AAAAAAAAAVA/S5e9TQp5wss/s320/tem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387061604028506498" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ငါ မေတြ ေ၀ပဲ…လည္း<br /><br />ခ်စ္ဖူူးတယ္…<br /><br />မေသခ်ာပဲ…လည္း…ရူး ဖူူးတယ္..<br /><br />အခ်စ္ ဆိုတာ အ’ မဂၤလာ တပါး<br /><br />မဟုတ္ရဘူး ကြယ္…<br /><br />စိတ္အပန္းေျဖရာ…ကစားကြင္းတခု…<br /><br />မျဖစ္ရဘူးကြယ္….<br /><br />ဒါေတြဟာလည္း…<br /><br />ငါမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလို…<br /><br />ၾကံဳဖူးတယ္…<br /><br />ငါက..<br /><br />ငါ့အစြမ္းရွိသေရြွ ့ ေတာ့<br /><br />အျမင့္မားဆံုး ပ်ံသန္းၾကည့္ခ်င္တယ္…<br /><br />မင္းက..<br /><br />မင္း အတၱ ေတြနဲ ့ ငါ့ကို..ခ်ည္ေနွာင္လို ့မရ နုိင္ေတာ့မွာ..<br /><br />စိုးရိမ္တယ္…<br /><br />“မိန္းမ တေယာက္ရဲ့ အေရးပါမႈ ျမင့္တက္ေနသေရႊ ့..<br /><br />ေယာက်ၤား တေယာက္ရဲ့ မာန က်ရႈံးေနသတဲ ့”<br /><br />ငါ ျမတ္ႏူိးခဲ ့ဖူးတဲ့ မင္းမ်က္လံုးေတြ…<br /><br />ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္…<br /><br />ခါးခါး သီးသီး စိုက္ၾကည့္ခဲ့တယ္….<br /><br />“ ေအး.မင္းငါ့မ်က္နွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္စမ္းပါ” တဲ့<br /><br />အင္း …ဒါဟာလည္း သူ ့စကားကိုေနာက္ဆံုးနားေထာင္ျခင္းပါပဲ..<br /><br />“ မိန္းမတေယာက္ က လိုအပ္တာထက္…<br /><br />သိပ္ ေတာ္လြန္းတတ္လြန္းခ်င္ေနရင္..ငါမုန္းတယ္..” တဲ့<br /><br />ေၾသာ္..သူပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရယ္..<br /><br />“မင္း ငါ့ကိုဒီေလာက္ေက်ာခိုင္းခ်င္ေနလဲ..မင္းသေဘာပဲ”<br /><br />…………………………………………<br /><br />ေက်ာခိုင္းတာေတာ့မဟုတ္ခဲ ့ဘူး…<br /><br />မျမင္ခ်င္ေတာ့လို ့လွည့္ထြက္ခဲ့တာ..<br /><br />သိပ္ေတာ့လည္းမထူးဆန္းပါဘူး…<br /><br />မင္းနဲ ့ငါ့ၾကား တူညီမႈ တခုပဲ ရွိခဲ့တယ္…<br /><br />ဒါေတြ ထားလိုက္ပါေတာ့ ခ်စ္သူ…<br /><br />ခံစားခ်က္ ကိုယ္စီပိုက္…<br /><br />ခံယူခ်က္ေတြ နဲ ့ပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္…<br /><br />ခရီး ဆိုတာ..ေရာက္မွန္းမသိ…..ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္….။ ။<br /><br /> *<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-955663810564015878?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-40852498908919569822009-09-24T16:52:00.004+08:002009-09-24T17:23:42.088+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/Srs0KndT2SI/AAAAAAAAAU4/VWcR4P4EOV0/s1600-h/fst+lv1.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 237px;" src="http://3.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/Srs0KndT2SI/AAAAAAAAAU4/VWcR4P4EOV0/s320/fst+lv1.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384955136446814498" name="BLOGGER_PHOTO_ID_5384955136446814498"/></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />။ ။အဲ့ဒီေန ့က မိုးျပာေရာင္ အက်ီ ၤေလးနဲ ့အသဲအသန္ေမာင္းလာတဲ့ဆိုင္ကယ္ေပၚက ခုန္ဆင္းလာတဲ့ေကာင္ေလးတေယာက္ကို က်မသာလိုက္ၾကည့္မေနျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲကြယ္…<br /><br />သူက က်မတို ့၀ိုင္းကျဖတ္သြားျပီး က်မတို ့ေနာက္ကသူ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၀ိုင္းမွာ၀င္ထိုင္ပါတယ္..<br /><br />“ မင္းတို ့ေကာင္ေတြ ငါ့ကိုေတာင္မေစာင့္ဘူးကြာ.. ရွာလိုက္ရတာ ေတာင္ထိပ္ဆိုေတာင္ထိပ္<br />မူဆယ္ဆို မူဆယ္ေတာ့ေျပာသြားမွေပါ့ကြ..ဘယ္မွာလဲ ရည္းစားရတဲ့ ငတိ ေရေျမ့ရွင္ ဒဂါၾကီး “<br />“ ေနဦးကြ လာလိမ့္မယ္ ေကာင္မေလးသူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ပါမယ္လို ့ေျပာတယ္..ဟီဟိ ငါတို ့ေကာင္ေတြ လဲ ပြေပါက္တိုးတာေပါ့ကြာ”<br /><br />အေနာက္၀ိုင္းက အသံမ်ားကို က်မတို ့အတိုင္းသားၾကားေနရသည္…ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနပါျပီ… မိငယ္ ကလဲ မလာေသး<br />ဒီေန ့သူတို ့အတြဲ အဆင္ေျပသည့္အထိန္းအမွတ္ျဖင့္ေကၽြးသည့္ပြဲ ျဖစ္သည္.. ဒါေပမယ့္ ကာယကံရွင္ေတြ ကေနာက္က်လို ့ေနသည္..<br />ဒါဆို ေနာက္၀ိုင္းက မိုးျပာေရာင္နွင့္ ဂ်စ္တူးေလး က ငခန္ ့သူငယ္ခ်င္းပဲေပါ့…<br /><br />“ဟာ ေဟ့ေကာင္ခန္ ့ၾကီး ေစာင့္လိုက္ရတာကြာ မင္းကလဲ ငါတို ့ဗိုက္ဆာေနျပီကြ.. အစားျပီးရင္လဲ လာရဦးမွာေနာ္..ေဟ့ေကာင္<br />ဒါနဲ ့ငယ္ငယ္ ဘယ္မွာလဲ နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ “<br />“ အာ ဒီမွာေလဟာ… “<br />“ ဟိုက္ သြားပါျပီ… “<br />“ ဟားဟား ထားလိုက္ပါေတာ့ ငါတို ့က နင္တို ့ေျပာတာေတြ မၾကားပါဘူး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေဘးမဲ့လႊတ္ထားတာ..ဟုတ္တယ္ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းတို ့ “<br />“ ဟုတ္ပါတယ္ ဟုတ္ပါတယ္.. “<br />“ ၀ါး..ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ ဒါဆိုလဲ မိတ္ဆက္ေပးၾကဦးေလ..”<br /><br />ငယ္က ဦးေဆာင္၍<br /><br />“ အင္း ဒါက ငယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြ ငယ္တို ့နွစ္ေယာက္တရား၀င္ရည္းစားျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံေပးမယ့္သူေတြေပါ့..<br />ဒီဘက္ က မိဂူး ၊ ဒါက မိျဖဴ ၊ ဟိုအစြန္ကတေယာက္က မိယု တဲ့ နာမည္အရွည္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေနာက္တ၀ိုင္း ေကၽြးရမယ့္ လူျဖစ္သြားမယ္..”<br /><br />သူ ့မ်က္၀န္းေတြက က်မ ဆီသို ့အေရာက္မွာ ရပ္တန္ ့သြားသည္… လွပ္ခနဲ ျဖစ္သြားေသာရင္ခုန္သံကိုု က်မကိုယ္တိုင္ ျပန္ၾကားမိခဲ့ရသလိုလို..( ဒါေပမယ့္ ေမာင္ ရယ္..အဲ့ဒီ့တုန္းက ေမာင့္ အၾကည့္ေတြဟာ… အေ၀းမွာက်န္ခဲ့တဲ့ ေမာင့္ အခ်စ္ဦး ေကာင္မေလးတေယာက္နဲ ့က်မ ပံုစံကဆင္ေနလို ့ဆိုတာ ၾကိဳမသိခဲ့ရတာ ရင္နာလိုက္တာကြယ္)<br /><br />“ဒါက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ.. ဒီဘက္က ဖိုးသား ၊ဒီေကာင္က ေ၀ယံ ၊ ဒါက ေတမိ တဲ့ “<br /><br />“ အမ္ သူ ့နာမည္ၾကီးကလဲ ဘာလို ့လဲ.”<br /><br />“ ဘာလို ့ရမွာလဲ စကားမေျပာလို ့ေပါ့ တေန ့လံုးေနမွ တခြန္းနွစ္ခြန္းထြက္ေအာင္ မနည္းေျပာခိုင္းရတယ္..”<br /><br />“ေၾသာ္ ဂလံုလား ဟားဟား ဟား ခုနကေတာ့ ေျပာေနသလိုပဲ “<br /><br />“ အဲဒါ သူေဒါကန္လာလို ့ဗ်..အမ္ ဒါဆို အမ တို ့က က်ဳပ္တို ့ေျပာေနတာေတြၾကားတယ္ေပါ့ “<br /><br />“ အာ ၾကားဘူး ၾကားဘူး ..”<br /><br />“ ဟားဟား ဟား”<br /><br />က်မ တို ့ေတြ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာပဲ အဖြဲ ့က်သြားခဲ့ၾကပါတယ္… က်မ မ်က္၀န္းေတြက လဲ သူ ့ေရွ့ေမွာက္မွာ မၾကာခဏ ေခ်ာ္လဲလို ့ေပါ့.<br /><br />“ယုယခင္္ တို ့ျဖဴသြယ္ တ့ို အဖြဲ ့့ဘီယာဆိုင္ေတာင္ ေရာက္ေနပါေရာလား “<br /><br />တဖက္၀ိုင္းက စကားသံေၾကာင့္ က်မ တို ့၀ိုင္းတိတ္ဆိတ္သြားသည္..<br />ဆတ္ဆတ္က်ဲ ငယ္ကပဲ စေျပာသည္…<br />“ ေအး ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ ့ကိုယ္လာတာ… ပါးစပ္ေတြ ကိုယ့္ဘာကို ပိတ္ရင္ေကာင္းမယ္ ..လာပိတ္ေပးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တေက်ာင္းထဲသားေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး “<br />ငယ္က ေစာင္းသလိုလိုနွင့္ တည့္တည့္ေျပာေတာ့သည္.. တကယ္ဆို သူတို ့က က်မတို ့ကြန္ျပဴတာ ကလူေတြ ေသခ်ာကေတာ့ က်မတို ့လဲမသိ… က်မတို ့အဖြဲ ့ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိပံုရသည္.. အခုလို ဂ်ီတီစီ ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့တြဲ ထိုင္ေနၾကတာကိုလဲ အသဲနာပံုရသည္..<br />ငယ္ငယ္ ကေျပာေတာ့ ငခန္ ့က မေနေတာ့<br /><br />“ ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို ့ဘာစကားေျပာတာလဲ လူလိုေျပာရင္ေကာင္းမယ္ မိန္းကေလးေတြကို နာမည္တပ္ျပီးေတာ့ မေစာ္ကားနဲ ့”<br />“ ဟာ ဘာလဲကြ သူမ်ားျခံ ခုန္လာတဲ့ႏြားက အေစာၾကီး ကိုယ့္စားရိတ္နဲ ့ကိုယ္ေနပါလား..အဲ့ဒါေလးေတြက ငါတို ့ပ်ိဳးခင္းေတြ”<br />“ ဟာ မင္းေသခ်င္လို ့လား ၾကာတယ္ကြာ”<br />…………………..###......................<br />&gt;&gt;&gt;………………..&lt;&lt;&lt;&lt;<br />မထင္မွတ္ပဲ ရန္ပြဲ ထျဖစ္သည္.. စကားတခြန္းမွ မေျပာပဲ ထိုင္ေနသည့္သူက ရုတ္တရက္ ထ၍ ဘာမွမေျပာပဲ ထိုလူကို စထိုးသည္…<br />က်မတို ့လဲ မဆြဲရဲ ၾက…<br />ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနၾကရာမွ ေရွ့ကလူကို မဲေနတဲ့သူ ့ဆီသို ့ေျပး၀င္လာေသာ အရိပ္တခု…<br />“မိယု….မသြားနဲ ့”<br />ဂူဂူး၏ ေအာ္သံ…<br />သို ့ေပမယ့္ က်မ သူ ့ေနာက္ေက်ာဆီသို ့ေျပးကပ္သြားမိသည္… အား…….. စူးရွေသာနာက်င္မႈ တခုနဲ ့အတူ က်မ ဦးေခါင္းခြံတခုလံုးျပဴတ္ထြက္ သြားၾကျပီဟု ခံစားမိသည္… ထို ့ေနာက္…ထို ့ေနာက္…..<br />……………………………………………………..။…………………………………………………………………………………..<br />“ မ …မ..သတိရျပီလား …”<br />“ ဟင္…… အင္းးးး..”<br />“ ဟာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ မ ရယ္ ကၽြန္ေတာ္ တို ့တညလံုးေစာင့္ေနၾကတာ ..ေနာက္ တနာရီမွ မ သတိရမလာရင္<br />ရန္ကုန္ ေဆးရံုထိ သြားရေတာ့မွာ”<br />“ အမ္..ေဆးရံု… ဟင့္အင္း မသြားဘူး အခု အခု ယု ဘယ္မွာလဲဟင္ “<br />“ အခု မသြားရေတာ့ ပါ ဘူး မ ရဲ ့..အခုက ေဆးရံုအုပ္ၾကီးရဲ ့အိမ္မွာေလ.. သူ ့ကို ေတာင္းပန္ျပီး ဒီကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ လာခဲ့တာ..<br />ေဆးရံု အထိသြားရင္ ရန္ျဖစ္လာတာ ဆိုေတာ့ အမႈျဖစ္ေတာ့မွာ “<br />“ အို ေတာ္ေသးတာေပါ့ … ေတမိ အဲ သူဘာျဖစ္သြားေသးတာလဲ “<br />“ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ အံ့မင္းညိဳ ပါ မ .. သူငယ္ခ်င္းေတြက ေတာ့ ဖိုးညိဳ လို ပဲ့ေခၚၾကတယ္..<br />ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ ေတာ့ အံ့ၾသ သြားတယ္…ျပီးေတာ့<br />မ ကို ေမးစရာ ရွိတယ္ စိတ္မဆိုးဘူး ဆိုရင္ေလ “<br />“ အင္.. ေမးေလ..ေမးပါ”<br />“ အာ ..အခု မေမးေတာ့ပါဘူးဗ်ာ.. မမ ေသခ်ာေနေကာင္းသြားမွပဲ ေမးေတာ့မယ္ေနာ္..<br />အခု ကၽြန္ေတာ္တို ့အေဆာင္ကို လိုက္ပို ့ေပးမယ္..<br />ညေန အျပင္မထြက္နဲ ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စားဖို ့လာပို ့ေပးမယ္ မမ ဘာစားခ်င္လဲ ေျပာ”<br /><br />အို သူ ့မ်က္၀န္းေတြက ႏူးညံ့လြန္းေနတယ္.. က်မ ကံေကာင္းလိုက္တာေနာ္.. ( တကယ္ေတာ့ က်မ ထက္ကံေကာင္းေနတဲ့သူ သူ ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ ပုန္းခိုေနခဲ့တယ္ ဆိုတာ က်မ မွ မသိခဲ့ရတာကြယ္)<br /><br />“ မိျဖဴ ငါ ဘာစားရင္ ေကာင္းမလဲ ဟင္… “<br />“ ေအး မိယု ရယ္ နင့္ေခါင္းကြဲထားတဲ့ ဒဏ္ရာနဲ ့မဟုတ္တာေတြ ေတာ့ မပူစာနဲ ့ေနာ္..<br />ေခတ္မွီ က ငါးရံ ့ဆံျပဳတ္ေလး ေသာက္ပါလား နင္ၾကိဳက္တယ္ေလဟာ..ေနာ္”<br />“ အင္းပါ ျပီးေရာ ဒါဆို ညိဳ အဲ ေမာင္ေလး မ ကို အဲ့ဒါပဲ ၀ယ္ေပးေနာ္ “<br /><br />“ရင္ခုန္သံေတြ မွားယြင္းခဲ့ သလား ေမာင္…<br />ေမာင္ေပးတဲ့ အိပ္မက္ေတြ မွာသာယာျပီး…<br />ေမာင့္မ်က္၀န္းေတြ ကို ဘာသာမျပန္တတ္ခဲ့တဲ့ က်မ အမွားပဲလား…<br />အမွန္တရားဆီကို သြားဖို ့က်မ ေျခလွမ္းေတြ<br />မ ႏိူးထ ခ်င္ခဲ့ဘူး ေမာင္ရယ္… “<br /><br />ညေနက် ေတာ့ သူ အေဆာင္ကိုေရာက္လာတယ္ .. ညဘက္ ၇ လမ္းထိပ္က ႏိူ ့ပူဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ျဖစ္ၾကတယ္…<br />က်မရဲ ့ပထမဦးဆံုး ရင္ခုန္သံေတြကို နားလည္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ က သူ ့အေၾကာင္းေတြ စံုစမ္းေပးမယ္လို ့ပဲ ေျပာခဲ့ၾကပါတယ္…<br /><br />“ မ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမးမယ္ေနာ္..ဒါေပမယ့္ မ ေျဖခ်င္မွေျဖပါ “<br />“ အင္း…”<br /><br />သူ ့ႏႈတ္ခမ္းပါး က ထြက္လာတဲ့ စကားသံတိုင္းကို ေခါင္းျငိမ့္တတ္ဖို ့ ဘယ္လို တန္ခိုးရွင္ ကမ်ား က်မ ကို ညိဳ ့ယူထားခဲ့သလဲ…<br /><br />“ မ အဲ့ဒီေန ့က ဘာလို ့ကၽြန္ေတာ့္ ကို ကာေပးခဲ့သလဲ ..တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ က ေယာက်ၤားေလးပဲ.. မ မလုပ္သင့္ဘူး..<br />အဲ့ဒါကို သိလား “<br />“အင္း အမွန္အတိုင္း ေျပာရမလား “<br />“ မ သေဘာပါ “<br />“ ယု မသိဘူး… ရုတ္တရက္ ကို ယု ဘာျဖစ္သြားမွန္း ကို ယု မသိတာ “<br /><br />သူျပံဳးတယ္ ..အို သူ ့အျပံဳး ေလးက သိပ္ Charming ျဖစ္တာပဲကြယ္ … သူ ့သြား ညီညီေလးေတြ နဲ ့လိုက္ဖက္လြန္းတယ္..<br /><br />“ ေၾသာ္ ဒီလိုလား အိုေခ ေလ…ထားလိုက္ပါေတာ့ ..ခန္ ့ၾကီးတို ့အတြဲ ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပေနတာပဲ…<br />လိုက္ဖက္တယ္ေနာ္… ငယ္ငယ္ ကလဲ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ပံုရတယ္..ဒီေကာင့္ကို “<br /><br />“ အင္း ဟုတ္ပါ့ မိငယ္ က အေဆာင္မွာဆိုေျပာေျပာေနတာ နားေတာင္ညီးတယ္ “<br /><br />“ မ ကလဲ ျပန္ၾကြားေပါ့ မ ရည္းစား အေၾကာင္းေတြ “<br /><br />“ အို ၾကြားခ်င္တာေတာင္ ရွိမွ မရွိတာကိုး.. “<br /><br />“ ဟားဟား ဟား … ကၽြန္ေတာ္ရွာေပးရမလား ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာ္ဒါေတြ ေတာ့ မၾကိဳက္နဲ ့…<br />ေက်ာင္းက ဖဲဂ်ိဴး ေတြ တေကာင္မွ မေကာင္းဘူး… “<br /><br />ရွာေပးစရာ လိုလို ့လားကြယ္… ေမာင့္အျပံဳးေတြ ထဲ က်ဆံုးေနခဲ့ျပီးသား သူေပပဲ….<br />အေဆာင္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ငယ္က စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္၀န္း နဲ ့ေမာင့္ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတယ္…<br />ေမာင္က ရန္ကုန္သားျဖစ္ျပီး စာေတာ္တဲ့ အေၾကာင္း..ေမာင္တို ့ဂ်ီတီစီ ေက်ာင္းမွာလဲ ေမာင့္ကို ၾကိဳက္ေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေပါင္း မ်ားစြာရွိေၾကာင္း .. ေနာက္ဆံုးတခုကေတာ့ … ေမာင့္ မွာ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးထဲ က သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ အခ်စ္ဦး သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူေကာင္မေလး တေယာက္ရွိေၾကာင္း နဲ ့ေမာင္ က သူ ့ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ …ကို သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ၾကံဳတိုင္းေျပာျပတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ…<br /><br />“ အခ်စ္ဦးျဖစ္ခြင့္ ဆိုတာ ဘုရားေပးတဲ့ ဆုလဒ္ တခုလား …<br />က်မ အခု ေသဆံုးသြားခ်င္တယ္ ေမာင္…<br />ေနာင္ ဘ၀မွာ ေမာင့္ အခ်စ္ဦး ျဖစ္ခြင့္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ တခုရွိရင္ေပါ့… “<br /><br />ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ က်မ အနားမွာ အျမဲရွိရွိ ေနတတ္တယ္.. ေမာင့္ေက်ာင္း ကျပန္လာတိုင္း က်မ တို ့ဆီကို ေမာင့္သူငယ္ခ်င္း<br />ေတြနဲ ့အတူ ေရာက္ေရာက္ေနခဲ့တာေပါ့…<br />ညဘက္ က်မ တို ့အေဆာင္ကို ခန္ ့ၾကီးတို ့ဂစ္တာလာတီးရင္ေမာင္ ပါ ပါ လာတတ္ျပီေလ…<br /><br />“ ကြန္ျပဴတာ ေက်ာင္း၀င္းထဲက ေကာင္မေလး သိပ္ခ်စ္လြန္းလို ့ငါလိုက္ေငး..<br />ခိုးခိုးျပီး ေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကည့္ သူေလတကယ္ကို မသိ…<br />…………..ဂ်ီတီစီ ေက်ာင္းသားေလးမို ့ရင္မွာ မေအး ငူငူ ငိုင္ငိုင္ေဆြး “<br /><br />အခု Girl Band တခုက ဆိုထားတဲ့ “ ေဆးေက်ာင္းသား “ သီခ်င္း အလိုက္ေလးေပါ့..အဲ့ဒီ့တုန္းကေတာ့ အေခြလဲ မထြက္ေသးပါဘူး…<br />ေမာင္တို ့အဖြဲ ့ဘယ္က ရလာတယ္မသိဘူး .. က်မ တို ့ရင္ခုန္ရတဲ့ သံစဥ္ေတြ ေပါ့…<br />ျပီးေတာ့ ေမာင္ က ဂစ္တာတီးျပီး ဒိုးလံုးရဲ ့ “ ခ်စ္ဦးေမ “ သီခ်င္း ကိုဆိုတယ္…<br /><br />“ ရင္ထဲ ကခ်စ္ဦးေမ ..ငါတမ္းတ သိပ္လြမ္းေန မင္းရယ္သံ ေလး..မင္းငိုသံေလး..<br />ငါျပန္္ၾကားေန ဘာေၾကာင့္မို ့ငါလြမ္းေဆြးေန… “<br /><br />ေမာင္ က်မ ကိုေသေအာင္သတ္ေနတာလား.. သူငယ္ခ်င္းအားလံုးရဲ ့မ်က္လံုးေတြက က်မ ဆီမွာေလ..<br />ျပတင္းေပါက္နားမွာ သီခ်င္းနားေထာင္ေနၾကရင္းက က်မ ထိုင္ခ် လိုက္မိတယ္…<br />သဲ လို ့ေမာင္ေခၚတဲ့ ေမာင့္ေကာင္မေလးကို ေမာင္က က်မ ေဘးနားကေန လြမ္းေနခဲ့တာေပါ့..ေနာ္…။ ။<br /><br />“ မ<br />စစ္ေက်ာေရးရံုးေရွ့ကိုေရာက္ေတာ့ မ ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရေသးတယ္…<br />ျပံဳးပန္းေ၀ မွာ အေအးေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္ေလ…ျပီးေတာ့ မ တို ့ေတြ အေဆာင္ကို ျပန္မေရာက္ေသးေတာ့<br />ကၽြန္ေတာ္ တို ့မင္းဧရာမွာ ပဲ ဂစ္တာသြားသြားတီးၾကတယ္..<br />ကၽြန္ေတာ္ တို ့အဖြဲ ့မအူပင္တံတားေအာက္မွာ ေရ ေတြေဆာ့ခဲ့ၾကတာေရာ…<br />ငယ္ငယ္ က ခန္ ့ၾကီးကို စိတ္ေကာက္လို ့တဖြဲ ့လံုး၀ိုင္းေခ်ာ့ခဲ့ၾကရတာေတြ ေရာပဲ …<br />ကၽြန္ေတာ္လဲသတိရပါတယ္…<br />မရဲ ့<br />အံ့မင္းညိဳ “<br />က်မ တို ့ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္သြားခ်ိန္ ေမာင့္ဆီကို စာေတြ တေလွၾကီးေရးျပီးမွ ျပန္ရခဲ့တဲ့ တေစာင္တည္းေသာစာပါ…<br />မရဲ ့<br />အံ့မင္းညိဳ တဲ့လား…ေမာင္ရယ္…<br />ကံဆိုးစြာနဲ ့က်မတို ့ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာ ေမာင္တို ့က စာေမးပြဲ ျပီးလို ့ျပန္သြားခဲ့ၾကတယ္…<br />ေမာင္ရန္ကုန္ ကို ျပန္ေနတယ္ ဆိုတဲ့အသိက က်မ ရင္ကိုစူးတေခ်ာင္း စူးစိုက္ေနသလို အခံရခက္လွပါတယ္…<br />“သဲ” ဆိုတဲ့ ေမာင့္အခ််စ္ဦးေလးက ေမာင္တို ့အိမ္နားေလးမွာပဲ ေနသတဲ့…တရပ္ကြက္ထဲ ဆိုလား…<br />ခုဆို သၾကၤန္ေလ…ေမာင္ ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့ေနာ္… ေမာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ…ကြယ္…<br />ျမန္မာ့အသံက သတင္းမွာ ရန္ကုန္သၾကၤန္အေၾကာင္း ေတြ ့လိုက္ရေတာ့ ေမာင့္ကို ပိုလို ့သတိရတယ္..<br />ေမာင့္ကို မ်ားျမင္ရမလား လို ့လိုက္ရွာေနမိတယ္..က်မ ရူးလိုက္တာေနာ္ ေမာင္…<br />သဲသဲ ဆိုတဲ့ က်မ နဲ ့ရုပ္ရည္ေရာ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားပါ ခပ္ဆင္ဆင္ တူတယ္ဆိုတဲ့ ေမာင့္ေကာင္မေလးလဲ…<br />အရမ္းေပ်ာ္ေနမွာေနာ္…<br />က်မ ကေတာ့ သၾကၤန္နားနီးလို ့ျပန္ခါနီး ေမာင္ေလာင္းသြားတဲ့ ေရသန္ ့ဘူးထဲက ေရေလး တေပါက္ နွစ္ေပါက္ကလြဲလို ့<br />အစိုမခံေတာ့ပါဘူးကြယ္.. အျပင္ကို မထြက္လို ့သူငယ္ခ်င္းေတြ က မခ်င့္မရဲ ေျပာပါတယ္…<br />“ နင္ေတာ္ေတာ္ ရူးတာပဲ မိယု “ တဲ့…<br />ဟုတ္ပါတယ္ေလ… ယုယခင္ ဆိုတဲ့ မိန္းမ တေယာက္ဟာ ေမာင္နဲ ့မေတြ ့ခင္အခ်ိန္အထိေတာ့ ရူးသြပ္ျခင္းကင္းမဲ့ခဲ့ပါတယ္…ေမာင္။ ။<br /><br />ေမာင့္ ကို သခ်ၤာရွင္းျပေနရင္းက ေမာင္ က ကဂ်ီကေဂ်ာင္က်တယ္… လဘၻသုတ္စားခ်င္တယ္တဲ့ေလ…<br />က်မ တို ့အေဆာင္ေအာက္မွာက စာသင္ခန္းတခုရွိေတာ့ ေမာင္တို ့စာလာလုပ္လို ့ရတယ္..<br />သခ်ၤာတခ်ိဳ ့အခန္းေတြကလဲ ေမာင္တို ့ေက်ာင္းနဲ့သင္ရိုးကတူတယ္ေလ…<br />စာရွင္းေနရင္းက ေမာင့္ မ်က္နွာေလးကို ေသခ်ာၾကည့္မိတယ္…ေမာင္က သိပ္ အျပစ္ကင္းတာပဲကြယ္…<br />မ်က္နွာေလးက ဂ်စ္ကန္ကန္ မႈန္ေတေတေလးနဲ ့… စကားလဲ အရမ္းနည္းတယ္..<br />ေမာင္ရယ္.. မ်က္စိေရွ့မွာ ျမင္ေနရက္ကကို..လြမ္းခဲ့ရတယ္…<br /><br />သိပ္လွပတဲ့မ်က္လွည့္တကြက္…<br />တသက္လံုး အပင္ပန္းခံ ရင္ကြဲေအာင္ကခဲ့ ရတဲ့<br />ဇာတ္လမ္းတပိုဒ္ မွာ<br />ငါဟာ မင္းသမီးတလက္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး…။<br /><br />မေၾကျငာပါနဲ ့<br />တမင္ရင္နာခံ ျပီးေတာ့ကို<br />ငါ့ ကိုယ္ငါ လွည့္ထြက္ခဲ့တာပါ…<br />တစတစ ေ၀းကြာသြားတဲ့<br />မွိင္္တိုင္ေလးမ်ားဆီမွ<br />မဆံုနုိင္ျခင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ<br />ပီပီသသ ၾကားတယ္…။<br /><br />မ မွန္ေတာ့တာကလြဲ လို ့<br />ငါတို ့မမွားခဲ့ၾကပါ ခ်စ္သူရယ္…<br />ရင္တခု လံုးနဲ ့ထပ္ေလာင္း<br />ရႈံးခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပမယ္…။<br /><br />နာက်င္မႈျခင္းညီမ်ွ ေတာင္<br />တမင္ ကခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္တစ္ကြက္ပါ ခ်စ္သူ<br />ရင္ကြဲ ခံ ဇာတ္လမ္း အတြက္<br />ေဟာဒီက ရင္ဘတ္တျခမ္းကလြဲ လို ့<br />ဘယ္သူမွ ၾကိဳမလြမ္းခဲ့ရပါဘူး….။<br /><br />ေတာင္းပန္တယ္ ဆိုတဲ့စကားနဲ ့<br />ကိုယ့္ကို္ ကိုယ္မက်ိန္ဆဲပါနဲ ့ ခ်စ္သူ<br />ယုတၱိ မရွိတဲ့ အမွန္တရားတခု အတြက္<br />ေခါင္းေမာ့ရင္းတခ်က္ ငါ ျပံဳးျပခဲ့ခ်င္တယ္…။<br /><br />ႏွလံုးသားတရာသီ စာလံုး ပ်ိဳးခဲ့တဲ့<br />ခ်စ္ျခင္းအတြက္ …<br />နာက်င္ျခင္းတစံုတရာ ထပ္ေပးခဲ့ပါ….ခ်စ္သူ<br />ငါကိုယ္ ငါ …<br />ေမ်ွာ္လင့္ျခင္းေတြ နဲ ့လိပ္ျပာခြဲတတ္ ေစ ဖို ့…ေလ ...။ ။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ ..ဒီလိုနဲ ့ပဲ…က်မတို ့ေ၀းကြာခဲ့ၾကတယ္…<br /><br />“ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အရမ္းေကာင္းခဲ့တဲ့ မ ကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ခ်င္ပါတယ္..<br />ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ခဲ့ေတာ့ဘူး မ…<br />အခ်စ္ဆို တာ အရာ၀တၳဳတခုလို တေနရာကေန တေနရာ အလြယ္တကူ လႊဲေျပာင္းယူလို ့ရတဲ့ အရာ<br />မဟုတ္ခဲ့ဘူး မ ရယ္…မကို ခ်စ္ဖို ့ၾကိဳးစားမိတိုင္း သဲ မ်က္ႏွာႏုနုေလး က<br />ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္၀န္းထဲ ေျပးေျပး၀င္လာတယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာသလို ကၽြန္ေတာ့္ ဘက္က<br />ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးခဲ့ မိရင္ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ..မ ကို အေပ်ာ္တြဲ ခဲ့တဲ့ သေဘာထားမ်ိဳး<br />ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိခဲ့ပါဘူး…”<br /><br />ေမာင့္စကားသံေတြ က ဟိုးအေ၀းၾကီးက ေျပာေနသလိုလို …တိုးသြားလိုက္…က်ယ္သြားလိုက္…<br />က်မ မ်က္၀န္းေတြ ေ၀၀ါးလာခဲ့တယ္….<br />ေမာင္ရယ္…အခ်စ္ဆိုတာ ရွင္းျပဖို ့မလိုတဲ့ ဘာသာေဗဒ တခုပါ…<br />က်မ မွာ ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ အသိတခုကလြဲ လို ့ဘာေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ မွ မထားရဲ ခဲ့ပါဘူး…<br />က်မ ေမာင့္ ကို ျမတ္ျမတ္ ႏူိးႏူိး နဲ ့ခ်စ္တယ္…<br />ေမာင့္ရဲ ့အသိစိတ္ဓါတ္ ေမာင့္ရဲ ့သစၥာ ကိုသိရေတာ့ ေလးစားမႈနဲ ့အတူ ပို ပို လို ့ေတာင္ခ်စ္ေသးတယ္..ေမာင္ရယ္...<br />ေမာင့္ မွာအျပစ္မရွိပါဘူးကြယ္... က်မတို ့ရဲရဲ ရင့္ရင့္ေ၀းလိုက္ၾကပါစို ့....<br />ေမာင္နဲ ့ဆံုခဲ့တဲ့ ဒီေနရာ ဒီျမိဳ ့ေလးကို သိပ္ခ်စ္တယ္... ပုဆိုးနက္ျပာေလးနဲ ့ေျခေခ်ာင္းသန္ ့သန္ ့ေလးေတြ ကိုခ်စ္တယ္...<br />ေနာက္ေနာင္ ဘ၀ တခုမွာမ်ား ေမာင္နဲ ့ျပန္ဆံုျဖစ္ခဲ့ရင္...<br />ေမာင့္ရဲ ့" ခ်စ္ဦးေမ " သီခ်င္းေလးကို အပိုင္ရတဲ့သူတေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ရခ်င္ပါရဲ ့...ေမာင္ရယ္<br />…………………………………………...။ ။………………………………………….<br /><br /><br /><br />၀န္ခံခ်က္ ။ ။ စာတိုက္မွ က်မဆီသို ့လိပ္မူ၍ေရာက္လာေသာ အမည္မသိသူအမ်ိဳးသမီးတေယာက္၏ ဒိုင္ယာရီအေပၚ ခံစားေရးဖြဲ ့ပါသည္... အမ်ိဳးသမီး၏ ေမြးသကၠရာဇ္မွာ ၁၉ရက္ မတ္လ ၁၉၈၄ ျဖစ္၍ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒိုင္ယာရီကို ျပန္ရယူလိုေသာ္ က်မ ကို ဆက္သြယ္နိူင္ပါသည့္အေၾကာင္း ။ ။ေပးပို ့သူအားလဲ က်မ မသိပါ ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3614345122822835888-4085249890891956982?l=nwaynwaythemon.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြးေႏြးသဲမြန္http://www.blogger.com/profile/11261013262305992903noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3614345122822835888.post-43321387588160986952009-09-17T12:05:00.003+08:002009-09-17T14:19:20.575+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SrG2VrMKUnI/AAAAAAAAAUo/XhGty05hIg4/s1600-h/flower.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__74p_-HarS4/SrG2VrMKUnI/AAAAAAAAAUo/XhGty05hIg4/s320/flower.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382283513171694194" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />တကယ္ေတာ့ သူနွင့္က်မ ၏ေတြ ့ဆံုမႈမွာ ကဗ်ာမဆန္ခဲ့ပါ…ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ သာမာန္ကာလွ်ံကာထက္ ပိုမည္ ဆိုရံုေလးသာျဖစ္သည္…<br />ည၉နာရီ ခန္ ့အခ်ိန္..MRT ဟုေခၚဆိုေသာ အျမန္ရထားတစင္းေပၚမွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနေသာ က်မ၏စိတ္ သည္က်မခႏၵာကိုယ္အား အေျပးအလႊားသယ္ေဆာင္၍ဆင္းလာစဥ္ ခဏ တြင္ျဖစ္သည္….<br />က်မကိုတိုက္၍ ျဖတ္ေျပးသြားေသာသူတေယာက္ကို စိုက္ခနဲ ၾကည့္မိသည္… ထိုသူက က်မ ကိုၾကည့္မေနခဲ့ပါ…<br />က်မကိုၾကည့္ေနသည္က ထိုလူ၏ အေနာက္ဘက္မွ မ်က္၀န္းတစံု….<br />ထိုမ်က္၀န္းမ်ားမွာ က်မဆီမွတဆင့္ ၀င္ေရာက္လာေသာရထားဆီသို ့ေရြ ့လ်ားသည္… ထိုေနာက္ေက်ာဆီဘက္သို ့ေငးၾကည့္မိသည့္ခဏ..<br />က်မ မွတ္ဥာဏ္မွ (Alarm) အလန္း ထျမည္သည္… က်မ ကိုယ္က်မ သတိလက္လြတ္သြားခ်ိန္…က်မ သူ ့ဆီသိုေလ်ွာက္သြားမိရက္သား…ျဖစ္ေနျပီ… <br /><br />“ အကို က မအူပင္ဂ်ီတီစီက မဟုတ္လား “ <br /><br />“ ဗ်ာ..ဟုတ္တယ္..ညီမကလဲ မအူပင္ကပဲလား “ <br /><br />သူ ့မ်က္လံုးကိုစိုက္ၾကည့္မိသည္… သူ ့မ်က္နွာကလဲ အျဖဴထည္..<br />ဒါေပမယ့္ သူက်မ ကိုမသိတာကိုေတာ့ တကယ္အံ့ၾသမိသည္…<br />က်မတို ့နယ္ေက်ာင္းက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္.. တေယာက္နဲ ့တေယာက္မသိရင္ေတာင္ မ်က္နွာျမင္လ်ွင္ ေက်ာင္းကမွန္းသိၾကသည္…<br />ဒါေပမယ့္သူက မသိ… က်မ ေတြးရင္းျပံဳးမိသြားသည္… ရွင္းျပရမွာပ်င္းသည့္က်မ နွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာျပမွ သိမည့္သူ ကေတာ့ <br />ျဖစ္ေတာ့မည္မဟုတ္…ထို ့ေၾကာင့္..<br /><br />“ ေဟာ ..ဟိုမွာရထားလာေနျပီ…အကိုလိုက္သြားရင္သြားေတာ့ေလ…ညီမက ဒီကေန ဘတ္စ္စီးျပန္မွာ “<br />“ ဗ်ာ…ဟုတ္ကဲ့.. ဟို…ညီမ ဖုန္းနံပတ္ေလးေပးခဲ့ပါလား.. “<br />“ ေၾသာ္ အင္း.. 81……. ပါ “<br />“ ဟုတ္ကဲ့ .ေက်းဇူးေနာ္ ...ဒါဆိုကၽြန္ေတာ္သြားျပီ.. “<br /><br />က်မ ေလွကားမွ ဆင္းလာရင္း ထပ္ျပံဳးမိသည္… ဒါက်ေတာ့လည္တာပဲ…သူက်မ ဖုန္းနံပတ္ကို ၃မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာရေအာင္ေတာင္း<br />သြားသည္….ဒီေန ့က်မ သူ ့ေၾကာင့္တေယာက္တည္းျပံဳးျဖစ္သည္မွာနွစ္ၾကိမ္ရွိျပီ…. <br />“…….” “…..”<br /><br />က်မ ဖုန္းကိုငံု ့ၾကည့္လိုက္သည္…သို ့ေပမယ့္နံပတ္က အသစ္…<br /><br />“ဟယ္လို” <br />“ညီမ လား..ကၽြန္ေတာ္ ပါ’<br />“ ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္လား… “<br /><br />ဟုတ္သည္ေလ..က်မ မွ သူ ့နာမည္ကို မသိပဲနွင့္<br /><br />“ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္…ပါ…ဒါကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းနံပတ္ မွတ္ထားေနာ္ ‘<br /><br />စိတ္ထဲက ေတြးျဖစ္သည္..ခ်က္ခ်င္းၾကီးကိုျပန္ဆက္ေတာ့တာပဲ…<br />ဖုန္းကိုေျပာျပီး..နံပတ္ကို Save လုိက္သည္… အိမ္နားေရာက္ေတာ့ မတ္ေဆ့ တခုေရာက္လာသည္…<br />ကိုၾကီးဆီက ထင္၍ဖြင့္အၾကည့္… ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာဆီကပဲျဖစ္ေနသည္….<br /><br />“ I just arrive home, n u? “<br /><br />“me 2”<br /><br />အိမ္ေရာက္ျပီး ထမင္းစား၊ေရခ်ိဳး ခဏနားျပီးခ်ိန္ သူ ့ဆီကဖုန္းထပ္လာသည္…အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ထမင္းစားျပီးျပီလား က <br />စေမးသည္… ဒီလိုနွင့္ ဖုန္းတစ္နာရီေက်ာ္ ေလာက္ေျပာျဖစ္သည္..<br /><br />ေနာက္ရက္ေတြ က်မတို ့နွစ္ေယာက္ အတူျပန္ျဖစ္သည္… သူေရာ က်မ ပါ ၉နာရီခန္ ့အထိ… အိုတီ ဆင္းရသည္မွာတူသည္…<br />က်မတို ့နွစ္ေယာက္စလံုး Jurong West တြင္ေနၾကတာတူသည္… ရထားအနီလိုင္းနွင့္ ျပန္ရတာတူသည္…<br />မတူသည္မွာ က်မအလုပ္ေနရာက သူ ့ထက္ ၃မွတ္တိုင္ခန္ ့ပိုေ၀းသည္… သူက Woodland က်မ က Yishun …<br />က်မက Jurong East မွ ဘတ္စ္ကားစီးလ်ွင္အိမ္တန္းေရာက္၍ သူက MRT အစိမ္းလိုင္းေျပာင္း၍ Boonlay အထိ စီးရသည္…<br />ဒါေတြက က်မသိသည့္တူညီခ်က္ ၊ မတူညီခ်က္ေတြ…<br />ေနာက္တခုက်မ မသိတာက … သူက သူ ့အလုပ္ေနရာ နီးရာမွ က်မ ရွိရာ မွတ္တိုင္အထိ လာၾကိဳသည္…<br />က်မ နွင့္အတူ ဘတ္စ္ကားလိုက္စီး၍ က်မ အိမ္ေရွ့နားေရာက္မွာ ဘတ္စ္ကားေနာက္တဆင့္စီး၍ ျပန္သည္..(ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့မသိပါ) ။ ။<br /><br />“ခ်စ္ျခင္းရဲ ့ဖြဲ ့တည္မႈမွာ… ကန္ ့သတ္ခ်က္တခ်ိဳ ့…ရွိေနလား…<br />သူ့မ်က္၀န္းညိဳေတြဟာ… က်မရင္ထဲကို ထြင္းေဖါက္၀င္လာခဲ့တဲ့… <br />ေႏြးေထြးေသာရင္ခုန္သံ …တခ်ိဳ ့တ၀က္ပါပဲ….။ ။”<br /><br />စကၤာပူေရာက္စကေန အလုပ္၀င္ခ်ိန္အထိ…သူ ့အမ နဲ ့ကလြဲရင္အျပင္မထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့သူက…<br />က်မ သြားရာေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း..အိမ္ကို မကပ္ေတာ့ပါဘူး…<br />က်မ အလုပ္ေစာဆင္းလို ့သူငယ္ခ်င္းနဲ ့Bugis ေစ်းသြားရင္ေတာင္ သူ ့အလုပ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္..၉နာရီ ၁၀နာရီ မွာ <br />သူဟာ ေနာက္ကေန လိုက္လာခဲ့ပါတယ္…. <br />အဲ့ဒီမွာ ဇာတ္လမ္းစ တာပါပဲ… က်မနဲ ့ပါလာတဲ့ က်မ သူငယ္ခ်င္းက သူ ့ကိုစိတ္၀င္စားပါသတဲ့… <br />က်မ ကလဲ သူနဲ ့အသိအကၽြမ္းျပန္ေတြ ့ရံု၊ ခင္မင္ရံုဆိုေတာ့ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္….<br />ေနာက္ေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပဲ…ေအာင္သြယ္ေပးတယ္ေပါ့ေလ…<br />သူကို အတင္းေခၚသြားျပီး… က်မ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုသြားလည္ပါတယ္…<br />က်မ ဘယ္သြားသြား သူတို ့နွစ္ေယာက္ကိုေခၚတယ္… သူ ဖုန္းဆက္တိုင္းလဲ သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ <br />ေျပာေျပာ ေနတယ္ေပါ့… <br />သူကေတာ့ အတင္းကို က်မသူငယ္ခ်င္းကိုေရွာင္ေတာ့တာပါပဲ… သူငယ္ခ်င္းဖုန္းဆက္ရင္လဲ အင္းမလုပ္ အဲမလုပ္…<br />ျပီးေတာ့ က်မနဲ ့ေတြ ့ခ်င္တယ္..ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားရေအာင္တဲ့..က်မသူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ ေခၚမလာပါနဲ ့လို ့ဆိုတယ္…<br />ဇာတ္လမ္းေလးက ရိုးပါတယ္…သို ့ေပမယ့္လည္း အျပစ္ကင္းခ်င္မွလည္း ကင္းေတာ့မေပါ့…ကြယ္…<br /><br />“တကယ္ဆို က်မ ကခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေပၚ အယံုၾကည္ကင္းမဲ့လြန္းတတ္ခဲ့သူပါ...<br />သို ့ေပမယ့္လည္း <br />ခ်စ္သူအသက္သြင္းတဲ့ ဒီမ်က္လွည့္၀င္းထဲမွာပဲ <br />က်မႏွလံုးသားဟာ ပန္းႏူေရာင္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္...<br />ျမတ္နိုးျခင္းကို က်မကိုယ္တိုင္အေရာင္ျခယ္လိုု ့မ၀ေသးခင္ <br />ခ်စ္သူက လက္ေဆာင္အျဖစ္က်မကိုနွင္းအပ္ခဲ့တယ္ ...။ ။ “<br /><br />က်မ ရဲ ့ပထမဆံုး ယံုၾကည္မႈဟာ… သူ က်မကို ေလးေလးနက္နက္ ခ်စ္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ… <br />ထူးဆန္းစြာ ဘယ္အရာကိုမဆို ယံုၾကည္လက္ခံဖို ့ခဲယဥ္း လြန္းသူ က်မ ကေပါ့…. <br /><br />“ တၾကိမ္တခါ…ယံုၾကည္မႈဟာ..<br />ေရွ့ဆက္မယ့္ ခရီးလမ္းေတြကို ..<br />အလင္းေရာင္ ဆိတ္သုည္းေစနိုင္သလား…<br />မိုးေမွာင္က်မွာ ငါမေၾကာက္ပါဘူး ကြယ္…<br />ျပန္ မလင္းလာမွာကိုေတာ့..<br />စိုးရိမ္မိတာေပါ့… ။ ။ “<br /><br />မၾကာေတာ့တဲ့အခ်ိန္ တခုမွာ ခြဲခြါျခင္းနဲ ့က်မတို ့ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ္… <br />ခြဲခြါခ်ိန္ ဟာ တေန ့ေန ့ေတာ့ေရာက္လာမွာပါပဲ…ဒါေပမယ့္ သိပ္ျမန္လြန္းမေနဘူးလား…လို ့…<br /><br />“ခံျပင္းနာက်ဥ္းတတ္လာတဲ့အခါ…<br />.အလြမ္းဟာ နင့္နင့္သီးသီး ငိုရႈိက္တယ္…<br />မလြမ္းေကာင္းေပမယ့္…လည္း <br />ငါဟာ နင္ရင္းနီးဖူးခဲ့တဲ့ ပန္းပြင့္ေတြအေၾကာင္းေတာင္<br />စာလံုးေပါင္း ေကာင္းေကာင္းမတတ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ပါ<br /><br />ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးလာတဲ့ သည္းခံနိုင္စြမ္းေတြကို ျမိဳခ်ရင္း<br />ေပ်ာက္လုဆဲဆဲ လမ္းေတြ အေၾကာင္း<br />ငါဟာစာ,တစ္လံုးခ်င္းေပါင္းခဲ့ရတယ္...<br />သည္းသည္းထန္ထန္ မငိုေၾကြးတတ္ေပမယ့္...<br />ဒါဟာ...<br />ေပါ့ပ်က္ပ်က္ မ်က္ရည္တစက္ မဟုတ္ခဲ့ရပါဘူးကြယ္....<br /><br />အတိုင္းအဆ မဲ့စြာ ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ဖူးတဲ့ခ်စ္ျခင္းတစ္ခု အတြက္....<br />ငါ့ရင္ဘတ္ လက္ယက္က်င္းေလးထဲ<br />အလြမ္းေတြ စိမ့္စိမ့္ျပီး စီးဆင္းတယ္...။ ။”<br /><br />က်မ လြမ္းခဲ့ဖူးတယ္… ဒါေပမယ့္ အလြမ္းေတြဟာ သိပ္ခါးသီးတာပဲကြယ္…<br />ဖြင့္ မဖတ္ခ်င္ေတာ့ တဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္နွာေတြ ကို က်မ …ျငင္းဆန္ေနလ်ွက္က သိမ္းဆည္းခဲ့ရတယ္…<br />နွစ္ေဟာင္းတနွစ္ ဟာ…မ်က္ရည္ေတြ..အလြမ္းေတြ… မရဏေရာင္… အသည္းကြဲ ခန္းေတြနဲ ့….<br />ဒီအခန္းငယ္ကို က်မ တံခါးပိတ္ပစ္ခဲ့တယ္… ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဖြင့္ျဖစ္ေတာ့ေအာင္ေပါ့ေလ…<br /><br />“အဲ့ဒီအခိုက္အခါက ငါ့အတၱေတြေလ..<br />ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေၾကြ ေၾကြ က်<br />တစခ်င္း တစစီ<br />ေျခခ်စရာ ေျမတစ’ေတာင္ မက်န္တတ္ခဲ့..<br />………<br />ျပန္လြမ္းျပန္သိ တမ္းတမိသူအရႈံး <br />အဲ့ဒီ ခါးခါးသီးသီးသကၠရာဇ္ တခုအတြက္နဲ ့ေတာ့<br />ေနာက္တခါ ထပ္မရႈံးေစရေတာ့ဘူး<br />…….<br />နာက်ဥ္းစရာေတြလဲ <br />မနာက်ဥ္းတတ္ေစဖို ့<br />ဒီ သကၠရာဇ္ တခုကိုျဖိဳခ် မယ္<br />…………<br />ငါ့ ရာဇ၀င္ထဲ <br />ခြင့္လႊတ္တတ္ျခင္းတေပါက္တေလေလာက္<br />ေဖါက္ခ်ထားခဲ့မလို ့<br />………<br />ေတြ ့တယ္မွတ္လား<br />ခ်စ္တတ္ျခင္းတခုေမြးျမဴဖို ့<br />ငါဘယ္ေလာက္ရင္းႏွီးခဲ့ရသလဲ တဲ ့<br /><br />အဲ့ဒီ သူ ့ရင္ခြင္ထဲ<br />ခံစားခ်က္ေတြ ႏွလံုးေသြးေတြ တစက္ခ်င္းေျခြခ်<br />ေဟာ့ဒီ ငါ့ေခါင္းေပၚက သရဖူတခုနဲ ့သာ<br />အမိအရလဲခဲ့ရ…။”<br /><br />ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ျခင္းမွာ ယံုၾကည္မႈ ဟာ အေရးပါပါတယ္… က်မ ယံုၾကည္ခဲ့တာက မေ၀းေတာ့တဲ့ မနက္ျဖန္မွာ<br />က်မတို ့နွစ္ေယာက္ျပန္ဆံုၾကရေတာ့မယ္…လို ့…<br />အရာရာ ကို မဟုတ္ေပမယ့္ တစံုတရာ ကိုေတာ့ က်မ စိန္ေခၚရဲ ပါတယ္… သူသာ က်မအတြက္ရွိေနခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့…<br />နွလံုးသားရဲ ့ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ နာက်င္မႈေတြ ၊ အလြမ္းေတြ နဲ ့ဖြဲ ့တည္ေနခဲ့တဲ့ မိန္းကေလး တေယာက္ဟာ…<br />ေသခ်ာျခင္းတခု နဲ ့သူ ့ကိုခ်စ္ခဲ့မိတယ္ဆုိရင္… ဒါကို ရူးသြပ္မႈ တခုလို ့ပဲ ဆိုရမလား….. <br /><br />“….ရႈပ္ရွက္ခတ္ ေနတဲ့ အမွန္တရားကို ေဆးေက်ာဖို ့<br />အျဖဴေရာင္ေသြးတစက္ပဲ လိုတယ္…<br />အိပ္မက္ေတြကိုေနာက္ေယာင္ခံမလိုက္ဖို ့ေတာ့<br />ငါ့ဦးေႏွာက္ က<br />စိတ္ကူးေတြကိုအက်ဥ္းခ်ထားေလရဲ ့ …။<br /><br />ေနာင္တ ဆိုတာ အမည္ေလးလွသေလာက္<br />ခံရခက္တဲ့ အရာမွန္း<br />ငါက (မင္းကို)သိေစခ်င္ယံုေလာက္ပါပဲ…<br /><br />ေလာင္းကစား မဆန္ခဲ့တဲ့ <br />အေလာင္းအစား တခုေပါ့<br />ေႏြ ဟာပူမွာပါပဲ..<br />ေႏြ ကိုေႏြ ပီသပါေစ…ေလ…။ “<br /><br />သူ